ای کربلا ای کعبه‎ی عشق و امیدم               بعد از جدایی‎ها به دیدارت رسیدم
ای کربلا آغوش بگشا زینب آمد                   من زینبم کز رنج دوری‎ها خمیدم

 هر روز دیدم کربلای تازه‎ای را                     ای کربلا تا بر سر کویت رسیدم

منزل به منزل داغ بر داغم فزون شد             جان کَنده‎ام تا رَخت در اینجا کشیدم  

از بهر انجام رسالت زنده ماندم                 گر زنده‎ام من ،زنده ی هر دم

شهیدم ای کاروان سالار زینب، دیده بگشا                تا گویمت با دیده‎ی گریان چه دیدم

با آن که با دستت به قلبم صبر دادی                  چندان که در هر جا شهامت آفریدم

 اما دو جا دست غمم از پا در آورد                    بی خود ز خود گشتم گریبان بر دریدم

 یک جا که دشمن بر لبانت چوب می‎زد                   یک جا سرت چون بر فراز نیزه دیدم

 بشنیده بودم صوت قرآنت بسی لیک                    نشنیده بودم من زِ نی، کآن هم شنیدم

 داغ دل من کمتر از زخم تنت نیست                  این را گواهی می‎دهد موی سپیدم

اثر طبع : سید رضا موید

 ره وا کنید قافله سالار می رسد                      یک قافله اسیر عزادار می رسد

 برخیز یا حسین سری دست و پا نما               دلبر برای دیدن دلدار می رسد

حالا که پیر عشق شدم ناز می کنی ب           اشد تو ناز کن که خریدار می رسد

 سر الحسین سینۀ سینای زینب است                    آری حقیقت همه اسرار می رسد

بالا بلند بودم و حالا خمیده ام                                 پر غم ترین زمانه دیدار می رسد

 عباس کو که صبر عقیله سر آمده                           ناموس حق ز کوچه و بازار می رسد

 بر روی قبر، پیرهنت پهن می کنم                         جانم به لب ز گریه بسیار می رسد

 تکرار صحنه ها شده در پیش دیده ام                       نیزه به دست لشگر اشرار می رسد

 گویا هنوز می شنوم زیر دست و پا                        فریاد العطش ز لب یار می رسد

 آن بار گر نشد بدنت را بغل کنم                                 قبرت به روی سینه ام این بار می رسد

 هر جا که شد غرور مرا دشمنت شکست                        زینب غمین از آن همه آزار می رسد

 آه رباب و قبر به هم خورده ی علی                         لالایی اش ازآن دل غمدار می رسد

زینب رسیده از سفر برخیز ارباب                 با کاروانی خون جگر، برخیز ارباب

 برگشته ام از شام و کوفه، قد خمیده                      آورده ام صدها خبر، برخیز ارباب

 شد مقتدای کوفی و شامی سقیفه                  می سوخت خیمه مثل در، برخیز ارباب

ای کاش تو هم در رکوع بخشیده بودی                       انگشترت شد درد سر، برخیز ارباب

شد روزگارم تیره، وقتی کنج ویران                                      مهمان ما شد تشت زر، برخیز ارباب

 یک جمله از غم های زینب، بشنو کافیست                    با شمر بودم همسفر، برخیز ارباب

 از دختر دردانه ات چیزی نپرسی!!                                 جا مانده در وادی شر، برخیز ارباب

 در آرزوی دیدن موعود دارم                                         چشمی به راه منتظر، برخیز ارباب

امیر قافله غم ز شام می آید                                سوار محمل و با احترام می آید

 سیاه پوش و عزادار و بی قرار و غریب                      به خاك بوسی قبر امام می آید

 همای عاطفه و مهر در سرای بلا                             شكسته بال و پر از كوی شام می آید

    پرستویی كه ز پرواز خسته گردیده                          به شكوه از سفر سنگ و بام می آید

 یقین كه آتیه سازی شبیه زینب نیست                      كه او برای ثبات قیام می آید

 قسم به چادر خاكی دختران حرم                            كه بوی دود هنوز از خیام می آید

 ز عطر پیروهن كهنه می توان فهمید                         كه بوی یك سفری ناتمام می آید

 كنار قبر پر از فیض اكبر و عباس                                 امان كه زینب والا مقام می آید

 رباب با قدحی شیر می رسد از راه                          سكینه با سبدی از طعام می آید

 و نجمه با گل و قند و نبات و آیینه                              كنار قبر پسر با سلام می آید

گرفته مشك پر آبی به دست دختركی                        كنار قبر شه تشنه كام می آید

تمام شد همه لحظه های طوفانی                              زمان خواندن حسن ختام می آید

 مبین به چهرهٔ ما ردّ غصه ها مانده                            ببین كه آمده ایم و رقیه جا مانده

 قهرمان عرصه ی صبر و تحمل زینب است          هم چو زهرا جلوه ی روح توکل زینب است

 میوه ی قلب محمد در سرا بستان وحی             گلشن آل عبا را شاخه ی گل زینب است

 بهره مند از ذوالفقار خطبه های آتشین               چون علی با دشمن دین درتقابل زینب است

 عصمت آیینی که در دامان زهرای بتول               با حیا آموخت تدبیر و تامل زینب است

 زبده بانویی که بر شخصیت زن اوج داد              همره تبیین ابعاد تکامل زینب است

 حکمت آموزی که در ظلمات دوران یزید                رهنمایی کرد با نور توسل زینب است

  در قیام جاودان کربلا بعد از حسین                     جانشین لایق فرمانده ی کل زینب است

«خوش عمل»فرزانه بانویی که ارکان ستم               یافت از تیغ کلام او تزلزل زینب است

  مستوره پاک پرده شب                 ای پرده کائنات، زینب

 ای جوهر مردی زنانه                    مردی ز تو یافت پشتوانه

از چادر عفّت تو لولاک                از شرم تو، شرم را جگر چاک

یک دشت شقایق بهشتی بر سینه زداغ و درد، کِشتی

 از بذر غم و شکوفه درد بر دشت عقیقِ خون، گلِ زرد

 افراشته باد، قامت غم تا قامت زینب است، پرچم

 از پشت علی، حسین دیگر یا آنکه علی است، زیر معجر

 چشمان علی ست در نگاهش توفان خداست ابر آهش

در بیشه سرخ غم نوردی سرمشق کمال شیر مردی

آن لحظۀ داغ پر فروزش آن لحظه درد و عشق و سوزش

 آن لحظه دوری و جدایی آن، آنِ اراده خدایی

چشمان علی ز پشت معجر افتاد به دیدگان حیدر

خورشید ستاده بود بی تاب و آن دیده ماه، غرقه آب

 یک بیشه نگاه شیر ماده افتاد به قامت اراده

 این سوی، غم ایستاده والا آن سوی، شرف بلند بالا

 دریای غم ایستاده، بی موج در پیش ستیغ، رفعت و اوج

 این دشت شکیب و غم گساری آن قلّه اوج استواری

این فاطمه در علی ستاده وآن حیدر فاطمی نژاده

 این اشک، حجاب دیدگانش وآن حُجب، غلام و پاسبانش

شمشیر فراق را زمانه افکند که بگسلد میانه

 خورشید شد و شفق به جا ماند اندوه، سرود هجر بر خواند

 این ماند که باغمان بسازد وآن رفت که نردِ عشق بازد

 *****************************

 ای زینب! ای که بی تو حقیقت زبان نداشت       خون آبرو، محبّت و ایثار، جان نداشت

 بی تو حیا به خاک زمین دفن گشته بود بی تو شرف ستاره به هفت آسمان نداشت

 در باغ وحی بین دو ریحانه رسول رعناتر از تو فاطمه سرو روان نداشت

 تو عاشقی چو یوسف زهرا نداشتی او چون تو عاشقی به تمام جهان نداشت

 بی تو شکوفه های شهادت فسرده بود بی تو ریاض عشق و وفا باغبان نداشت

 آگاه بود عشق، که بی تو غریب بود اقرار داشت صبر، که بی تو توان نداشت

در پهن دشت حادثه، با وسعت زمان دنیا سراغ چون تو زنی قهرمان نداشت

 تاریخ صابران جهان جان گداز تر از قصّه صبوری تو داستان نداشت

هفتاد داغ بر جگرت بود و باز خصم تنها نه از سخن، ز سکوتت امان نداشت

 گر پای صبر و همّت تو درمیان نبود اسلام جز به گوشه عزلت مکان نداشت

 کاخ ستم به خطبه تو گشت زیر و رو تابی به پیش قلّهٔ آتش فشان نداشت

این غم کجا برم که گل دامن رسول آبی به غیر اشک غم باغبان نداشت

شب ها گرسنه خفت و نماز نشسته خواند سهم غذاش داد به طفلی که نان نداشت

 او دخت مادریست که از جور دشمنان حتّی کنار خانه خود هم امان نداشت

 روزی به زیر سایه پیغمبر خدای روزی به جز سر شهدا سایه بان نداشت

 زینب اگر نبود، شجاعت به گور بود زینب اگر نبود، شهامت روان نداشت

 زینب اگر نبود، وفا سر شکسته بود زینب اگر نبود، تن عشق جان نداشت

 زینب اگر کمر به اسارت نبسته بود آزادی این چنین، شرف جاودان نداشت

 زینب اگر نبود پس از کشتن حسین گل دستهٔ صفا به صدای اذان نداشت

میثم" هماره تا که به لب داشت صحبتی" حرفی به جز مناقب این خاندان نداشت

 حسین بود و تو بودی، تو خواهری کردی حسین فاطمه را گرم، یاوری کردی

 غریب تا که نمانَد حسین بی عباس به جای خواهری آن جا، برادری کردی

گذشتی از همه چیزت به پای عشق حسین چه خواهری تو برادر، که مادری کردی

! تو خواهریّ و برادر، تو مادریّ و پدر تو راه بودی و رهرو، تو رهبری کردی

پس از حسین، چه بر تو گذشت وارث درد! به خون نشستی و در خون، شناوری کردی

 پس از حسین، تو بودی که شرح عصمت را که روز واقعه، را یاد آوری کردی

 به روی نیزه، سر آفتاب را دیدی ولی شکست نخوردیّ و سروری کردی

حسینِ دیگری آن جا پس از حسین شکُفت تو با حسین پس از او، برابری کردی

چه زخم ها که نزَد خطبه ات به خفّاشان! زبان گشودی و روشن، سخنوری کردی

 زبان نبود، خودِ ذوالفقارِ مولا بود سخن درست بگویم، تو حیدری کردی

 تویی مفسّر آن رستخیز ناگاهان یگانه قاصد امّت پیمبری کردی

 بَدَل به آینه شد، خاک کربلا با تو تو کیمیاگری و کیمیاگری کردی

 حسین بود و تو بودی، تو خواهری کردی حسینِ فاطمه را گرم، یاوری کردی

 ایام اربعین تو یا صبح محشر است یا روز جانگداز وفات پیمبر است

بیش از هزار سال گذشته است و اربعین از اربعین اول تو غمفزاتر است

 دوران هر حماسه دو روز است و دورتو از ابتدای خلقت تا صبح محشر است

 هر جا عزای توست همانجا حریم توست هر پیر دلشکسته در آن بزم جابر است

 احرام ما لباس سیه، کعبه کربلا اشک مصیبت تو فرات است و کوثر است

 جابر بپوش جامه احرام و غسل کن کاین سرزمین مزار بدن‎های بی سر است

 اینجا نه کعبه، کعبه در اینجا کند طواف اینجا نه خانه، خون خداوند اکبر است

 جابر در این زمین مقدس وقوف کن کاینجا نکوتر از عرفات است و مشعر است

 اینجاست گلبُنی که به دامان سرخ آن از حمله خزان صد و ده لاله پرپر است

 بالای سر میا که سری نیست در بدن پایین پا بیا که تن پاک اکبر است

 بر حنجر بریده او نام زینب است در سینه دریده او قبر اصغر است

جابر به دور قبر بگرد و نظاره کن دور از تمامی شهدا قبر دیگر است

 بوی حبیب می‎وزد از خاک آن مزار آری حبیب نور دو چشم مظاهر است

 جابر بیا به جانب گودال قتلگاه کانجا به گوش ناله زهرای اطهر است

این سنگ‎ها که در دل گودال ریخته یادآور جنایت خصم ستمگر است

 جابر ز قتلگاه بیا سوی علقمه کانجا حسین را سرو سردار و لشکر است

 از جان مزار حضرت عباس را ببوس چون با سرشک فاطمه خاکش مخمر است

 عباس کیست آن که به رزم و به حلم و صبر گاهی حسین گاه حسن گاه حیدر است

 عباس کیست سرو روان دو فاطمه عباس کیست چشم و چراغ دو مادر است

 "میثم" سلام بادبه جابر که بر لبش در روضه حسین سلام مکرر است

 اثر طبع : استاد سازگار

 

یک اربعین.. بعد تو هق هق زدم حسین شعله به غنچه های شقایق زدم حسین

 یک اربعین... سرخ... سما... رنگ گشته است صد رعد و برق در غمت آهنگ گشته است

 یک اربعین... مشک به دندان گرفته ام از دوری تو آتش حرمان گرفته ام

یک اربعین... گلایه به دادار کرده ام چادر به سر برابر انظار کرده ام

یک اربعین... فریضه واجب چو خوانده ام... سجده فقط به چوبه محمل نشانده ام

 یک اربعین... روزه گرفتم فسرده ام خون جگر به موقع افطار خورده ام

 یک اربعین... وقت صلاتم نشسته ام من دختر همان زن پهلو شکسته ام

یک اربعین... دست به گهواره مانده ام لالاییت به طفل خیالیت خوانده ام

یک اربعین... صورت زن ها کبود شد در سوگ تو... طفل سه ساله خمود شد

 یک اربعین... سینه خود چاک کرده ام اشک یتیم آل علی پاک کرده ام

یک اربعین... غسل شهادت نموده ام دائم وضو به خون گلوی تو بوده ام

 یک اربعین... پیاده فقط راه رفته ام شهری به شهر... شام غریبان گرفته ام

یک اربعین... حق تو را نقض می کنند از هم طلای بی شرفی قرض می کنند

 یک اربعین... دامن خود سنگ کرده اند بر این قمار، دیده خود تنگ کرده اند

یک اربعین... سر تو به زانوی مست هاست سگ باز شهر... حاکم میمون پرست هاست

 یک اربعین... دیده به گودال بوده است سنگ عدوت شیشه عمر مرا شکست

یک اربعین... بی می و بی آب و باده ایم "ما بیغمان مست دل از دست داده ایم"

یک اربعین... بوسه سرخ لبم شدی تو نخل روزها و چراغ شبم شدی

یک اربعین... رفتی و من در پی ات شدم قرآن نیزه! مثل نوای نی ات شدم

یک اربعین... عترت تو بی حجاب شد از این عذاب سینه زهرا کباب شد

 یک اربعین... دخت تو بی تاب شد حسین بی یار و بی برادر و ارباب شد حسین

 یک اربعین... کودک بی آب دیده ایم بزم شراب سرخ و می ناب دیده ایم

 یک اربعین... دختر تو «زجر» را چشید وز روی مقنعه به سرش دست ها کشید

 یک اربعین... دخت تو دست از زمانه شست کردیم کنج کوخک خود قبرکی درست

 یک اربعین... نیامده عباس پس کجاست؟! گشته شهید؟! وین همه امید پس چراست؟!

 یک اربعین... بغض گلو را نهفته ایم جز یک دروغ... دخترکان را نگفته ایم

 گفتیم... رفته اید... ولی زود می رسید

 اسپند قافله شده پر دود... می رسید

 در این دل شکسته به غیر از شراره نیست

 همراه من به جز جگر پاره پاره نیست

می ریزد از دو چشم ترم اشک بی کسی

 دیگر به آسمان دلم یک ستاره نیست

خون خدا تو مرگ مرا از خدا بخواه

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

تاب و توان نمانده که گویم چها گذشت

 تاب سخن کجا ؟ که توان اشاره نیست

 ای گوشوار عرش زجا خیز و خود ببین

بر گوش دختران تو یک گوشواره نیست

 یک جرعه آب خورده رباب و هزار حیف

شیر آمده به سینه ولی شیرخواره نیست

 با اشک دیده غسل زیارت نموده ام

خوش تر ز قتلگاه تو دارالزیاره نیست

با این سکووت خود به خدا می کشی مرا

 با من سخن بگو دلم از سنگ خواره نیست

 سید محسن حسینی

********************************

اگر که دیده خونبار من امان می داد

 کنار خاک تو شرح دلم ٬ زبان می داد

تو بوده ای همه ره را و دیده ای

که چسان دلم به بوته عشق تو امتحان می داد

 رهین منت اشکم که بر رخم می ریخت

گل خزان زده را آب٬ باغبان می داد

به هر زمان که سراغ تو٬ دختر تو گرفت

 جواب طفل تو را با سنان سنان می داد

 اگر عزیز تو نسپرده بود جان در شام

کنار خاک تو چون می رسید٬ جان می داد

نخواستم که برد پی٬ به طشت و چوب و لبت

 ولیک طفل تو٬ بر من٬ تو را نشان می داد

 اگر که چاک گریبان من زبان می داشت خبر٬

 زسوختن مغز استخوان می داد

چو دید دسترسی بر سرت مرا نبود

به جای من٬ به لبت بوسه٬ خیزران می داد

 اثر طبع : علی انسانی

***********************

باز اشکم به دیده می آید

بوی گلهای چیده می آید

باز از دور بانگ قافله ای

که به مقصد رسیده می آید

 اربعین آمد و ز شام بلا

 زینب داغدیده می آید

 زائری بر زیارت قبری

خار در پا خلیده می آید

بر مزار پدر پریشان حال

پسری غم رسیده می آید

 مادری بر کنار قبر پسر رنگش

 از رخ پریده می آید

خواهرت یا حسین از ره دور

 با هزاران پدیده می آید

 سربلند است از شکست

 یزید گرچه قامت خمیده می آید

 *****************************

 رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود

داغ غمت ز سینه خواهر نمی رود

برخیز تا رویم برادر ، که خواهرت

 تنها به سوی روضه مادر، نمی رود

 گر بی تو زینب تو کند جای در وطن

از خجلتش نزد پیمبر ، نمی رود

سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات

ما را ز، یاد تا لب کوثر نمی رود

پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان

 ما را ز، یاد تا صف محشر نمی رود

 تا گوشه لحد شودم جا زخاطرم

کنج تنور خولی کافر نمی رود

بزم یزید و طشت زر و چوب خیز ران

هرگز ز یاد زینب مضطر نمی رود

 «جودی » ز یاد آن لب خشکیده ات

 شها گر در جنان رود لب کوثر نمی رود

 اثر طبع : جودی خراسانی

************************

داستان هایی که از شام خراب آورده ام

عالمی از صبر خود در اضطراب آورده ام

 رأس خونین تو بر نی بود با من همسفر

 خود تو دانــی زآن چه از شــام خـــراب آورده ام

 ای کتاب الله ناطق ! بین تو بر بیمار خویش

 آیه ای از سوره ی اُمّ الکتاب آورده ام

 سر زدم بر چوب محمل تا سرت دیدم به نی

وین سر بشکسته را ، از خون خضاب آورده ام

 پیش چشم من عزیزت در خرابه جان سپرد

 سخت جانی بین که با این غصه ، تاب آورده ام

 کودک ششماهه ات گر خفته روی سینه ات

از پی دیدار او همره ، رباب آورده ام

 ای شه خونین کفن ای نور چشم بوتراب

 بهرت ای عطشان جگر ،از دیده آب آورده ام

 "خوشدلا" بربند لب از ماتم سلطان دین

 چون براتِ رحمتِ یوم الحساب آورده ام

 اثر طبع : خوشدل تهرانی

***************************************

من باغبان باغ به آتش کشیده ام

که اینک به باغ سوخته خود رسیده ام

تفسیر آیه های کبیر شهادتم ت

صویر لاله های به خون در تپیده ام

من زینبم، کفیل اسیران دشت خون

من زینبم که رنج اسارت کشیده ام

ای سرپرست قافله ی عشق، ای حسین

 برخیز ای شهید به خاک آرمیده ام

رفتم به شام بلا و دراین سفر

 در هر کجا حماسه ی نور آفریده ام

 حسّ وظیفه زنده نگه داشته مرا

ورنه هزار بار دل از جان بریده ام

با آن که در زیارت قبرت به اربعین

 چندین فضلیت از لب جدم شنیده ام

هرگز گمان دیدن قبرت نداشتم

دیدم کنون و کاش نمی دید دیده ام

دیدم نوشته قبرحسین است این مزار

 شستم چو خاک قبر تو با اشک دیده ام

 اثر طبع : سیّد رضا مؤید

*********************

خودم ديدم كه صحرا لاله گون بود

زمين از خون ياران غرق خون بود

خودم ديدم فضاى آسمانها

پر انا اليه راجعون بود

خودم ديدم كه نور چشم زهرا

جراحات تنش از حد فزون بود

خودم ديدم كه بر هر برگ لاله

نوشته اين سخن با خطا خون بو

دگلى كم كرده ام مى جويم او را

به هر گل مى رسم مى بويم او را

خودم ديدم كبوترهاى معصوم

همه سر زير پرها برده بودند

خودم ديدم كه گل هاى نبوت

 زبى آبى همه پژمرده بودند

همان جايى كه فرزندان زهرا

بجرم عشق سيلى خورده بودند

گلى كم كرده ام مى جويم او را

به هر گل مى رسم مى بويم او را

لبالب کرده ای از می سبو را

به رقص آورده ای با باد مو را

چرا پس زیر لب می خواند زینب:

"گلی گم کرده ام می جویم او را"

گلى كم كرده ام مى جويم او را

 به هر گل مى رسم مى بويم او را

خودم ديدم گلوى اصغرم را

 خودم در بر كشيدم اكبرم را

خودم ديدم حسينم تشنه جان داد

چه جانى برلب آب روان داد

گل من يك نشانى در بدن داشت

يكى پيراهن كهنه به تن داشت

اگر پيدا كنم زيبا گلم را

به آب ديدگان مى شويم او را

گلى كم كرده ام مى جويم او را

به هر گل مى رسم مى بويم او را

گل گم كرده ات خواهر منم من

سرور سينه ات خواهر منم من

نشانى را كه گفتى جان خواهر

كه دارم در بدن خواهر منم من

در آندم زينب غم ديده ى زار

روان اشك از دو چشمان گهربار

شتابان رفت و آن محزون نالان

 بسوى قتلگه با حال افگار

صداى آشنائى آمدش گوش

كه شد از كف برونش طاقت و هوش

 بسوى آن صدا شد زار و نالان

گل خود را بديد و كرد افغان

گلى كم كرده ام مى جويم او را

به هر گل مى رسم مى بويم او را