ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

دستشان خسته از تب زنجیر

ردّی از تازیانه ها بر پشت

داد زد دختری كه هان بابا!

درد این بار دخترت را كشت

دخترك دل شكسته از طوفان

خیزران خورده و پریشان بود

از بس افتاده بود روی زمین

دست و پایش پر از مغیلان بود

دست های سخاوت عباس

یا بلندای قامت اكبر

یاد می آمدش به هر قدمی

خنده ی نازك علی اصغر

زیر گرمای نیم روزی داغ

تر نكرده كسی گلویش را

روی این خاك تشنه گم كرده

دست دریایی عمویش را

گفت بابا چرا نمی آیی

به سراغ دل پر از خونم

چشم هایت نمی گشایی حیف

روی چشم همیشه محزونم

من فدای سر پر از خونت

روی نیزه پدر دعایم كن

جان عمه فقط همین یك بار

آه چیزی بگو صدایم كن

عمه بی تو چقدر دلگیر است

داغ ها گُر گرفته دور و برش

زیر بارانِ سنگ محكم تر

بچه ها را كشیده زیر پرش

===========================

نم نمک کوچه خیس باران شد
دست در دست من قدم می زد
شیطنت های کودکانه ی او
خلوت کوچه را به هم می زد

سوز سرما براش بازی بود
نفسش را مدام «ها» می کرد
چاله ای را پر آب تا می دید
دست های مرا رها می کرد

یادم آمد یکی دو هفته ی قبل
ناگهان گوشواره اش گم شد
مثل ابر بهار می بارید
مثل دریای پر تلاطم شد

شادی امشبش دلیلی داشت
صاحب گوشوار نو شده بود
کارش از صبح تا همین حالا
جست و خیز و بدو بدو شده بود

پرچم خیمه تا نمایان شد
بی امان می دوید و بر می گشت
مادرش گفت او چه شیطان است
وای اگر دخترت پسر می گشت

روضه خوان روی پله ی منبر
رفت تا عرش را نظاره کند
رفت تا چشم گریه کن ها را
غرق دریائی از ستاره کند

دختر من عرو سک خود را
بین آغوش خود گذاشته بود
مات و مبهوت روضه خوان شده بود
دست بر گوش خود گذاشته بود

مجلس آن شب تمام شد اما
گریه شد رزق و آب و دانه ی ما
دخترم روضه را بغل کردُ
با خود آورد سمت خانه ی ما

عصر فردا که می رسم خانه
مادرش بغض کرده می گوید
تو بیا و جواب گویش باش
پاسخ صد سوال می جوید

دختر چار ساله – فاطمه ام –
گفت: بابا خرابه یعنی چی؟
این که آقای روضه خوان می گفت
دل زینب کبابه یعنی چی؟

راست می گفت گوش را کندند
زینت گوش را در آوردند
راست می گفت جای شام آن شب
توی ظرف طلا سر آوردند

هی سوال و سوال پشت سوال
پاسخ من برای او اشک است
دل او خون از این مصیبت ها
دل در خون دوای او اشک است

رفت و آمد برای خیمه ی خود
چادر از کیف مادر آورده
دخترم گوشواره هایش را
از دو گوش خودش در آورده

=======================================

از بس شکستنی شدی ای شیشۀ بلور

قدری بخواب و این بدنت را تکان مده

خواهی که خارها نرود در تنت فرو

آرام باش و پیرهنت را تکان مده

می بینی ای عزیز که نازت نمی کشند

پس این لبان خوش سخنت را تکان مده

دندان شیری تو به یک بوسه بسته است

با زحمت این قدر دهنت را تکان مده

با آه آه تو بدنم تیر می کشد

از بس تنت شبیه تن مادرم شده

می پاشد از لبان تو خون لخته هر نفس

زان نیمه شب چه خاکی مگر بر سرم شده

ای دخترم هنوز سرت درد می کند

آیینه نگاهِ تو چشم ترم شده

از گیسوان سوختۀ بین مشت زجر

هر آن چه گفته ای به خدا باورم شده

====================================

مرا که دانه ی اشک است دانه لازم نیست
به ناله انس گرفتم، ترانه لازم نیست
ز اشک دیده به خاک خرابه بنوشتم
به طفل خانه به دوش، آشیانه لازم نیست
نشان آبله و سنگ و کعب نى کافى ست
دگر به لاله ی رویم نشانه لازم نیست
به سنگ قبر من بى گناه بنویسید
اسیر سلسله را تازیانه لازم نیست
عدو بهانه گرفت و زد و به او گفتم
بزن مرا که یتیمم، بهانه لازم نیست
مرا ز ملک جهان گوشه ی خرابه بس است
به بلبلى که اسیر است لانه لازم نیست
محبّتت خجلم کرده، عمّه دست بدار
براى زلف به خون شسته، شانه لازم نیست
به کودکى که چراغ شبش سر پدر است
دگر چراغ به بزم شبانه لازم نیست
وجود سوزد از این شعله تا ابد "میثم "
سرودن غم آن نازدانه لازم نیست

=================================

شكوهی در میان دختران داشت

سری بالاتر از هفت آسمان داشت

اگر چه سن و سالش غنچه می زد

ولی گل بود و قلبی مهربان داشت

میان هق هق و لالایی و اشك

دو تا چشم سیاه روضه خوان داشت

نه یار و یاوری نه هم زبانی

نه هم بازی میان كودكان داشت

سر بازار شام و كوچه هایش

نه از سیلی نه از طعنه امان داشت

دقیقاً شكل زهرا راه می رفت

سه سالش بود درد استخوان داشت

به جای زینت مو یا گل سر

فقط خون لخته ای بر گیسوان داشت

نشسته خار خشكی در كف پاش

نشان كعب نی بر بازوان داشت

به لطف آن همه مهمان نوازی

كبودی روی برگ زعفران داشت

همین كه لب ز لب برداشت دق كرد

ز بس لب جای چوب خیزران داشت

تنی ترد و شكسته مثل شیشه

كه یك خط در میانش ارغوان داشت

بنفش و زرد، نیلی، ارغوانی

خرابه نیمه شب رنگین كمان داشت

زن غساله رویش آب می ریخت

و آیه آیه كوثر بر زبان داشت

==========================

بیا ای سر به ویران با من ویران نشین سر کن
بُزرگی کن شبی را سر در این کلبۀ محقر کن
ستاره هر چه باشد می فزاید جلوۀ مه را
بتاب ای ماه و دامان من امشب پُر ز اختر کن
اگر غنچه بخندد، باز گردد، گل شود، غم نیست
نظر ای باغبان بر غنچۀ نشکفته پرپر کن
اگر چه پای تو بر دیدۀ گل ها بود، اما
بیا ویرانه یی را هم به بوی خود معطر کن
زبان را نیست نیرویی که گویم، عمه ممنونم
تو بگشا لعل لب، از او تَشّکُر جای دختر کن
نه جای تو، نه جای عمه، نه جای من است اینجا
مرا هَمره بِبَر زین جا و، همبازی اصغر کن

==================================

كلیم بی كفن كربلای میقاتی

خلیل بت شكن كعبه ی خراباتی

چه فرق می كند آخر به نیزه یا گودال؟

همیشه و همه جا تشنه ی مناجاتی

نخوان كه نور كتاب خدا ندارد راه

به قلب سنگی این مردم خرافاتی

كنار نیزه ی تو گریه می كند یحیی

شنیده معنی ذبح العظیم آیاتی

نگاه لطف تو یك دِیر را مسلمان كرد

مسیح من چِقَدَر صاحب كراماتی!

توان ناقه نشینی به دست و پایم نیست

خدا به خیر كند، وای عجب مكافاتی

شنیده ام كه سفر رفته ای ولی بابا

برای من نخری گوشواره سوغاتی

================================================

دخترت هم غم پدر می خورد

هم غم موی شعله ور می خورد

نیزه دارت همین که می خندید

به غرورم چقدر بر می خورد

وسط کوچه ی یهودی ها

سینه ام زخم بیشتر می خورد

تکه سنگی که خورد کنج لبت

خنجری شد که بر جگر می خورد

کمرم را شکست آخرِ سر

ضربه هایی که بی خبر می خورد

بدنت را که زیر و رو کردند

دست من بود که به سر می خورد

===============================================

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

دنبال او شب تار صیاد رفته باشد

یک زخم بر دو گونه یک چشم نیم بسته

از زجر یادگاری یک دنده شکسته

فهمیده ام در این شهر معنای سیری ام را

از ضرب دست خوردم دندان شیری ام را

نامحرمی که با خود دیشب سر تو را داشت

وقتی به گوش من زد انگشتر تو را داشت

طفلی که خنده می زد بر این لباس پاره

او گوشوار من داشت من زخم گوشواره

من خار می کشیدم با ناخنی شکسته

او با گل سر من گیسوی خویش بسته

وقتی که شعله افتاد از بام روی معجر

نگذاشت ساربان تا بردارم آتش از سر

من باز ماندم از درد از فرط ناتوانی

او رفت و پیش پایم انداخت تکه نانی

من سخت باز کردم انگشت کوچکم را

او رفت و بین دستش دیدم عروسکم را

دیشب که خواب رفتم یک بار بی عمویم

زنجیر دست و پایم پیچید بر گلویم

از کوفه آمدی و سنگ صبور داری

رنگ محاسنت زرد بوی تنور داری

ای سر بیا که مُردم از دختران شامی

از خنده های کوفی از خنده های شامی

ای کاش پای حلقت می مُرد دختر تو

آری هنوز گرم است رگ های حنجر تو

================================================

اگر چه مثل گل مثل پری بود

ولی بال و پرش نیلوفری بود

گِلش را با غم زهرا سرشتند

دو چشم نیلی ارث مادری بود

***

تحمّل دارد این چشمان تر؟ نه

تحمل دارد اما اینقدر! نه

به لب آمد دگر جان رقیه

بیا بابا ولی حرفِ سفر! نه

***

نمانده راه چاره آه بابا

دلم شد پاره پاره آه بابا

اگر می پرسی از حال رقیه

نپرس از گوشواره آه بابا

==============================