ظهر عاشورا به هنگام وداع

 خواهری زیر گلو بوسید و بعد...

 در هجوم سنگ و تیر و نیزه ها

 شاه دین در خون خود غلتید و بعد...

 قاتل آمد از ره و با ضربه ای

 دور دستش گیسویی پیچید و بعد...

 چند ضربه از قفا با خنجرش

 بین گودالی سری ببرید و بعد ...

 چکمه را برداشت از روی تنش

 پیش چشم مادری خندید و بعد...

 سر به دست قاتل و بر روی تل

 چشم خیس خواهری می دید و بعد...

 سر به روی نیزه رفت و آفتاب

 غرق خون از روی نی تابید و بعد...

 نیزه دارش با سر بر روی نی

 پیش چشم کودکی رقصید و بعد...

 بزم می بر پا شد و خصم پلید

 خیزران را روی لب کوبید و بعد ...

 پیش چشم دختران دست یزید

 باده را بر روی سر پاشید و بعد ...

 دختری در کنج ویران اشکبار

 لب به لب های پدر خوابید و بعد ...

 زین محن ها عالمی نالان بود

 تا قیامت دیده ها گریان بود

ناصر شهریاری

================================

دیـگرم شـورى به آب و گـل رسید

گـاه مـیـدان دارى ایـن دل رسـید

نـوبت پـا در رکـاب آوردن اسـت

اسب عشرت را سوارى کـردن است

تنگ شد ساقى دل از روى صـواب

زین مى عشرت مرا پـر کن شـراب

کز سر مستـى سبـک سـازم عـنان

سرگران بر لـشکـر مـطـلب زنان

روى در میـدان ایـن دفـتر کـنـم

شرح مـیدان رفـتن شـه، سر کـنم

بـازگـویـم آن شـه دنـیـا و دیـن

سـرور و سرحـلقه اهـل یـقـیـن

چون که خـود را یکه و تنها بـدیـد

خـویشتن را دور از آن تـن هـا بدید

قـد براى رفـتن از جـا راست کرد

هر تدارک خاطرش مى خواست ، کرد

پـا نهـاد از روى هـمّت در رکاب

کـرد با اسب از سر شـفـقت خطاب

کـاى سبک پـر ذوالجناح تـیـز تک

گـرد نـعـلت سرمـه چـشم مـلک

اى سمـاوى جـلوه قـدسـى خرام

وى ز مـبـدأ تا معـادت نـیـم گـام

رو به کـوى دوست منهاج من است

دیده واکـن وقت مـعراج مـن است

بد به شـب معراج آن گـیتى فـروز

اى عـجب معراج من باشـد به روز

تـو بـراق آسـمـان پـیمـاى مـن

روز عـاشـورا شـب اسـراى من

پس به چالاکى به پشت زیـن نشست

این بگـفت و برد سوى تـیـغ دست

اى مشعشع ذوالفـقـار دل شـکـاف

مدتـى شد تا که مانـدى در غـلاف

آنـقدر در جاى خود کردى درنـگ

تـا گرفت آییـنـه اسـلام ، زنـگ

من تو را صـیقل دهـم از آگـهـى

تا تـو آن آیـینه را صیـقـل دهـى

عمان سامانی

=========================