ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

دریافت فایل

درون مشرق جان نوري آشنا پيداست
چه آشنا که غريب غريبها پيداست
خط طلايي خورشيد، نور گنبد اوست
به هر کجا بروم «مرقد الرضا» پيداست
حکايت دل من با تو مثل قطره اشک
از ابتداي سفر تا به انتها پيداست
حريم امن الهي‌ است اين حرم، آري
در او تمّوج بال فرشته‌ها پيداست
ميان اينهمه زائر، ميان اينهمه اشک
دل من اين دل بي دست و پا کجا پيداست؟
به درگه تو به تقديم آنچه آورديم
خجالت است که از رنگ و روي ما پيداست
در اين مقام که درگاه ضامن آهوست
ز آهوي دلم از اشک، ردّ پا پيداست
رضا وجود تو درياست، آنچنان دريا
که ساحل کرمت تا هميشه ناپيداست
نياز نيست به عرض طلب که حاجت ما
هميشه در نظر رحمت شما پيداست

محمد سعيد ميرزايي

من که چون غنچه ز غم سر به گريبان دارم
با دل سوخته ام شام غريبان دارم
بر سر افکنده عبا مي رسم از بزم عدو
شعله زهر به جان، اشک به دامان دارم
تا قلم ريخته بر هستي من شعله مرگ
که از آن ديده گريان، دل بريان دارم
مرگ پيچيده به جانم که به خود مي پيچم
نفس سوخته از سينه سوزان دارم
زهر انگور به تهديد خورانيد مرا
زان شهيدم من و ميراث شهيدان دارم
زهرم ار سوخت ولي روح مرا راحت کرد
ز ِهراسي که از اين دشمن قرآن دارم
پيش ازين کُشت مرا خلق فريبي هايش
اشک پيدا به رخ از اين غم پنهان دارم
ز آه دل، اشک روان، سوز دل مسمومم
محفل آراي اباصلت که مهمان دارم
هم جواد آيد و هم فاطمه بر بالينم
آن که عمري ز غمش حال پريشان دارم

اگر چه نيست مرا شأن زائر حرمت
کبوتري است دلم دور گندم کرمت
اگر تو پاي به چشمم نمي نهي بگذار
که لحظه اي بکشم چشم خويش بر قدمت
تو آن امام رئوفي که دشمنانت نيز
طمع برند به لطف و عنايت و کرمت
عجب نه، گر دو جهان را نهي کف دستش
اگر به جان جوادت، کسي دهد قسمت
خجسته باد خراسان و زنده باد ايران
که مستدام بود زير سايه علمت
هزار موسي عمران به طور تو مدهوش
هزار عيسي مريم گرفته جان ز دمت
نماز برده به صحن مطهر تو نماز
حرم طواف کند در حريم محترمت
تو آن امام رضايي که اختيار قضاست
به اقتضاي خداوند جاري از قلمت
هنوز وارد صحن مطهرت نشده
سلام مي شنود از تو زائر حرمت
عنايتت همگان را گرفت و "ميثم" هم
چو قطره اي است که افتاده در کنار يمت

استاد غلامرضا سازگار

مرغ دلم پر زند بر سر کوي رضا
دست نيازم بود باز به سوي رضا
آرزويم اين بود تا دم مردن شود
چشم گنه کار من باز به سوي رضا
خلق جهان زائرند از همه سو کعبه را
کعبه بود در حجاز زائر کوي رضا
با نفس عيسويش، با دم جانبخش خويش
جان مسيحا بود زنده ز بوي رضا
بر بدنش مي شود آتش دوزخ حرام
هر که خورد قطره اي آب ز جوي رضا
کشور ايران فقط نيست به او متکي
زندگي کائنات بسته به موي رضا
نيست عجب خضر اگر تشنه لب جام اوست
ساقي رضوان بود مست سبوي رضا
جرم و گناه و خطاست عادت ديرين من
عفو و کرامت بود خصلت و خوي رضا
چند به شوق بهشت زائر اين در شوي
جنت جنت بود روي نکوي رضا
"ميثم" اگر از نماز آبروي مؤمن است
آب دهد بر نماز آب وضوي رضا

استاد غلامرضا سازگار

کعبه ي اهل ولاست صحن و سراي رضا
شهر خراسان بُوَد کرب و بلاي رضا
در صف محشر خدا مشتري اشک اوست
هر که در اينجا کند گريه براي رضا
کيست پناه همه جز پسر فاطمه؟
چيست رضاي خدا غير رضاي رضا؟
بر سر دستش برند هديه براي خدا
ريزد اگر دُرّ اشک، ديده به پاي رضا
زهر جفا ريخت ريخت، شعله به کانون دل
خونِ جگر بود بود، قوت و غذاي رضا
نغمه ي قدّوسيان بود به آمين بلند
حيف که خاموش شد صوت دعاي رضا
ياد کند گر دَمي ز آن جگرِ چاک چاک
خون جگر جوشد از خشت طلاي رضا
از در باب الجواد مي شنوم دم به دم
يا ابتاي پسر، وا ولداي رضا
بوسه به قبرش زدم، تازه زطوس آمدم
باز دلم در وطن کرده هواي رضا
گر برود در جنان يا برود در جحيم
بر لبِ ميثم بُوَد مدح و ثناي رضا

استاد غلامرضا سازگار

صفای لیله قدرعاشقایی دل به که بندم تا تو دلربایی دلم شکسته تو فقط شفایی امیر دلها تو امام رضایی صاحب دلای ما پور زهراس من به کی بگم مولام اینقدر آقاس پرچم غم و عشقش تو دل برپاس شب شب دل و دلسپاریه یارضا میگم غم فراریه یا امام رضا ---------------------------- می باره اشکام مثل رود جیحون دیوونتم من پا به پای مجنون عاشق جز تو بنده ی خدا نیست کی توی دو عالم مدیون رضا نیست وقتی غصه ی قلبم میشه بی حد باز میشم مسافر به صحن مشهد تا که چشم بدوزم به سوی گنبد من کبوترِ آب و دونتم مست و تشنه ی سقاخونتم یا امام رضا ---------------------------- زیارت تو بهترین ثوابه وعده ی دلها صحن انقلابه هیچ جای دنیا نیست که ز دربار دعوت کنن از بنده ی گنهکار بنگر ایها السلطان سوی سائل معجزه میخواد آقا درد این دل کن سفارشم پیش ابوفاضل من اگه برم صحن کربلا باز میگم تکه مشهد الرضا یا امام رضا رضا تاجیک دریافت فایل هیئتیا پرچما رو جمع میکنن یواش یواش اما هنوز یه مادری میاد صدای گریه هاش یه مادری که بعد از این ماه عزا سینه زنه زبون می گیره و میگه که پسرم بی کفنه خدانگهدار لباس سیاهم تا سال دیگه من چشم به راهم عجب شب ماتمیه دل پره غصه ها میشه فاطمه بیشتر از همه دلتنگ هیئتا میشه ما ممنونیم ازت بی بی به ما دادی اذن دخول عزاداریهای مارو با کرمت نما قبول چه زود تموم شد شبای هیات بازم نرفتیم ما به زیارت غم حسین برای ما هیچ وقت تمومی نداره بعد از محرمم دلم هوای کربلا داره کرببلای با صفات شد حسرت سینه ی من حیفه بمونه شیش گوشه آقا بدون سینه زن الحمدلله که سینه غوغاس دعای خیر فاطمه با ماس دوماهه که این دل من گریون اشک ساقیه دلم ابالفضلی شده تشنه ی مشک ساقیه خدانگهدار ذکر علمدار یا حضرت عشق ماه وفادار رضا تاجیک دریافت فایل مثه یک چشم به هم زدن شبای محرم رفت ز کفم این سینه زنی تو شبای ماتم رفت ایشالا تا سال دیگه زنده بمونیم پشت سر میون‏دارا با هم بخونیم مظلوم حسین آقا حسین بی کس حسین عطشان حسین عریان حسین ظهر عاشورا زاده زهرا بی کس و تنها در صف اعدا بی کفن ارباب کیه که به زیر آسمون مدیون آقا نیست کی میدونه که سال دیگه به زیر خاکا نیست شکرخدارو کن چشات داره می باره تا که نفس تو سینته بگو دوباره مظلوم حسین آقا حسین بی کس حسین عطشان حسین عریان حسین ظهر عاشورا زاده زهرا بی کس و تنها در صف اعدا بی کفن ارباب شصت شبه دربه در بودم تو ماتم ارباب دست توسل می زدم به پرچم ارباب بسته محبت شما به جونم آقا قدر لباس مشکیمو میدونم آقا مظلوم حسین آقا حسین بی کس حسین عطشان حسین عریان حسین ظهر عاشورا زاده زهرا بی کس و تنها در صف اعدا بی کفن ارباب اجر عزاداریام‏و میگیرم از زهرا ایشالا راضیه ز من بابت این اشکا ممنونم از تو مادرم بابت گریه منو دعا کن کربلا شبای جمعه مظلوم حسین آقا حسین بی کس حسین عطشان حسین عریان حسین ظهر عاشورا زاده زهرا بی کس و تنها در صف اعدا بی کفن ارباب رضا تاجیک دریافت فایل من مهربان بي حبيب و آشنايم در شهر غربت روضه خوان کربلايم اي جوادم کجايي کي به پيشم ميايي مردم از اين جدايي واويلا واويلا مولانا رضاجان 3 واويلا 2 بر روي خاک کوچه هستم زار و مضطر واي ياد کوچه ياد ثاني ياد مادر دل غرق شراره ياد گوشواره شد فدک پاره پاره واويلا مولانا رضاجان 3 واويلا 2 آه با لب خشک بي نفس من غرق آهم آه بي قرار غصه هاي قتلگاهم در حرم آذر افتاد شعله بر پيکر افتاد از سر معجر افتاد واويلا مولانا رضاجان 3 واويلا 2 رضا تاجيک به این سبک خوانده می شود تا يوسف اشکم سر بازار نيايد کالاي مرا هيچ خريدار نيايد در سوز جگر مصلحت ماست که ما را غير از جگر سوخته در کار نيايد خارم من و در سينه من عشق شکفته است تا خلق نگويند گل از خار نيايد بيمار فراقم من و وصل است دوايم تدبير به کار من بيمار نيايد يک عمر به درگاه رضا رفتم و حاشاک بر ديدن اين دلشده يک بار نيامد اي حجت هشتم که خدا خوانده رضايت مدح تو جز از ايزد دادار نيايد خود را به تو بستم که منم نوکر کويت از نوکريم گر که تو را عار نيايد ما عافيت از چشم تو داريم که گويد بيمار به دلجويي بيمار نيايد نوميدي و درگاه تو، بي سابقه باشد هر کار ز تو آيد و اين کار نيايد آخر به کجا روي کند اي همه رحمت گر در بر تو شخص گرفتار نيايد ديدم همه جا بر در و ديوار حريمت جايي ننوشته است گنهکار نيايد جاروکش درگاه توام همچو "مؤيد" زين بيش از اين بنده دربار نيايد استاد سيد رضا مؤيد مسيح مي دمد از تربت مطهر من فضاي طوس نه، عالم بود معطر من فرشتگان همه زوار زائرين منند بهشت گشته بهشت از بهشت منظر من منم عزيز دل فاطمه امام رضا که خلق کرده خدا خلق را به خاطر من عجيب نيست اگر زائري که قبر مرا به بر گرفته بگيرد قرار در بر من هزار موسي عمران به سجده افتادند در اين حريم به خاک مسيح پرور من دلي که زائر من مي شود مزار من است خوشا دلي که شد اين جا مزار ديگر من شکسته اي که صدا مي زند مرا از دور جواب مي شنود بارها ز داور من ز هر دري که شود زائرم به من وارد درست چهره به چهره بود برابر من من آفتاب خدايم جهان در آغوشم شما حضور من و عالم است محضر من کتاب منقبتم را تمام نتوان کرد اگر شوند همه انس و جان ثناگر من کسي که زائر من گشت دوستش دارم روا بود که خطابش کنم برادر من الا تمام خراسانيان پاک سرشت خجسته باد شما را طواف مقبر من فرشتگان چو کبوتر به دورتان گردند به شرط آن که بگرديد دور زائر من به زائرين من اينک نصيحتي است مرا که احترام بگيريد از مجاور من اگر به مرقد من نيز دستتان نرسيد زنيد بوسه به قم بر مزار خواهر من هزار حيف که قدر مرا ندانستند که بود هر نفس من غم مکرر من هزار بار عدو مخفيانه کشت مرا خداي نگذرد از قاتل ستمگر من شرار زهر مرا در دل آتشي افروخت که آب گشت همه عضو عضو پيکر من چو شخص مار گزيده به خويش پيچيدم خدا گواست چه آورد زهر بر سر من ميان حجره زدم دست و پا غريبانه جواد بود و من و لحظه هاي آخر من دو دست خويش گشود و گرفت اشک مرا فتاد تا که نگاهش به ديدة تر من زنان شهر خراسان گريستند همه زدند بر سر و سينه به جاي مادر من به روز حشر نسوزد جحيم "ميثم" را که بوده با سخن و سوز خويش ياور من استاد غلامرضا سازگار