ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

 هر روز دیدم کربلای تازه‎ای را                     ای کربلا تا بر سر کویت رسیدم

منزل به منزل داغ بر داغم فزون شد             جان کَنده‎ام تا رَخت در اینجا کشیدم  

از بهر انجام رسالت زنده ماندم                 گر زنده‎ام من ،زنده ی هر دم

شهیدم ای کاروان سالار زینب، دیده بگشا                تا گویمت با دیده‎ی گریان چه دیدم

با آن که با دستت به قلبم صبر دادی                  چندان که در هر جا شهامت آفریدم

 اما دو جا دست غمم از پا در آورد                    بی خود ز خود گشتم گریبان بر دریدم

 یک جا که دشمن بر لبانت چوب می‎زد                   یک جا سرت چون بر فراز نیزه دیدم

 بشنیده بودم صوت قرآنت بسی لیک                    نشنیده بودم من زِ نی، کآن هم شنیدم

 داغ دل من کمتر از زخم تنت نیست                  این را گواهی می‎دهد موی سپیدم

اثر طبع : سید رضا موید

 ره وا کنید قافله سالار می رسد                      یک قافله اسیر عزادار می رسد

 برخیز یا حسین سری دست و پا نما               دلبر برای دیدن دلدار می رسد

حالا که پیر عشق شدم ناز می کنی ب           اشد تو ناز کن که خریدار می رسد

 سر الحسین سینۀ سینای زینب است                    آری حقیقت همه اسرار می رسد

بالا بلند بودم و حالا خمیده ام                                 پر غم ترین زمانه دیدار می رسد

 عباس کو که صبر عقیله سر آمده                           ناموس حق ز کوچه و بازار می رسد

 بر روی قبر، پیرهنت پهن می کنم                         جانم به لب ز گریه بسیار می رسد

 تکرار صحنه ها شده در پیش دیده ام                       نیزه به دست لشگر اشرار می رسد

 گویا هنوز می شنوم زیر دست و پا                        فریاد العطش ز لب یار می رسد

 آن بار گر نشد بدنت را بغل کنم                                 قبرت به روی سینه ام این بار می رسد

 هر جا که شد غرور مرا دشمنت شکست                        زینب غمین از آن همه آزار می رسد

 آه رباب و قبر به هم خورده ی علی                         لالایی اش ازآن دل غمدار می رسد

زینب رسیده از سفر برخیز ارباب                 با کاروانی خون جگر، برخیز ارباب

 برگشته ام از شام و کوفه، قد خمیده                      آورده ام صدها خبر، برخیز ارباب

 شد مقتدای کوفی و شامی سقیفه                  می سوخت خیمه مثل در، برخیز ارباب

ای کاش تو هم در رکوع بخشیده بودی                       انگشترت شد درد سر، برخیز ارباب

شد روزگارم تیره، وقتی کنج ویران                                      مهمان ما شد تشت زر، برخیز ارباب

 یک جمله از غم های زینب، بشنو کافیست                    با شمر بودم همسفر، برخیز ارباب

 از دختر دردانه ات چیزی نپرسی!!                                 جا مانده در وادی شر، برخیز ارباب

 در آرزوی دیدن موعود دارم                                         چشمی به راه منتظر، برخیز ارباب

امیر قافله غم ز شام می آید                                سوار محمل و با احترام می آید

 سیاه پوش و عزادار و بی قرار و غریب                      به خاك بوسی قبر امام می آید

 همای عاطفه و مهر در سرای بلا                             شكسته بال و پر از كوی شام می آید

    پرستویی كه ز پرواز خسته گردیده                          به شكوه از سفر سنگ و بام می آید

 یقین كه آتیه سازی شبیه زینب نیست                      كه او برای ثبات قیام می آید

 قسم به چادر خاكی دختران حرم                            كه بوی دود هنوز از خیام می آید

 ز عطر پیروهن كهنه می توان فهمید                         كه بوی یك سفری ناتمام می آید

 كنار قبر پر از فیض اكبر و عباس                                 امان كه زینب والا مقام می آید

 رباب با قدحی شیر می رسد از راه                          سكینه با سبدی از طعام می آید

 و نجمه با گل و قند و نبات و آیینه                              كنار قبر پسر با سلام می آید

گرفته مشك پر آبی به دست دختركی                        كنار قبر شه تشنه كام می آید

تمام شد همه لحظه های طوفانی                              زمان خواندن حسن ختام می آید

 مبین به چهرهٔ ما ردّ غصه ها مانده                            ببین كه آمده ایم و رقیه جا مانده

 قهرمان عرصه ی صبر و تحمل زینب است          هم چو زهرا جلوه ی روح توکل زینب است

 میوه ی قلب محمد در سرا بستان وحی             گلشن آل عبا را شاخه ی گل زینب است

 بهره مند از ذوالفقار خطبه های آتشین               چون علی با دشمن دین درتقابل زینب است

 عصمت آیینی که در دامان زهرای بتول               با حیا آموخت تدبیر و تامل زینب است

 زبده بانویی که بر شخصیت زن اوج داد              همره تبیین ابعاد تکامل زینب است

 حکمت آموزی که در ظلمات دوران یزید                رهنمایی کرد با نور توسل زینب است

  در قیام جاودان کربلا بعد از حسین                     جانشین لایق فرمانده ی کل زینب است

«خوش عمل»فرزانه بانویی که ارکان ستم               یافت از تیغ کلام او تزلزل زینب است

  مستوره پاک پرده شب                 ای پرده کائنات، زینب

 ای جوهر مردی زنانه                    مردی ز تو یافت پشتوانه

از چادر عفّت تو لولاک                از شرم تو، شرم را جگر چاک

یک دشت شقایق بهشتی بر سینه زداغ و درد، کِشتی

 از بذر غم و شکوفه درد بر دشت عقیقِ خون، گلِ زرد

 افراشته باد، قامت غم تا قامت زینب است، پرچم

 از پشت علی، حسین دیگر یا آنکه علی است، زیر معجر

 چشمان علی ست در نگاهش توفان خداست ابر آهش

در بیشه سرخ غم نوردی سرمشق کمال شیر مردی

آن لحظۀ داغ پر فروزش آن لحظه درد و عشق و سوزش

 آن لحظه دوری و جدایی آن، آنِ اراده خدایی

چشمان علی ز پشت معجر افتاد به دیدگان حیدر

خورشید ستاده بود بی تاب و آن دیده ماه، غرقه آب

 یک بیشه نگاه شیر ماده افتاد به قامت اراده

 این سوی، غم ایستاده والا آن سوی، شرف بلند بالا

 دریای غم ایستاده، بی موج در پیش ستیغ، رفعت و اوج

 این دشت شکیب و غم گساری آن قلّه اوج استواری

این فاطمه در علی ستاده وآن حیدر فاطمی نژاده

 این اشک، حجاب دیدگانش وآن حُجب، غلام و پاسبانش

شمشیر فراق را زمانه افکند که بگسلد میانه

 خورشید شد و شفق به جا ماند اندوه، سرود هجر بر خواند

 این ماند که باغمان بسازد وآن رفت که نردِ عشق بازد

 *****************************

 ای زینب! ای که بی تو حقیقت زبان نداشت       خون آبرو، محبّت و ایثار، جان نداشت

 بی تو حیا به خاک زمین دفن گشته بود بی تو شرف ستاره به هفت آسمان نداشت

 در باغ وحی بین دو ریحانه رسول رعناتر از تو فاطمه سرو روان نداشت

 تو عاشقی چو یوسف زهرا نداشتی او چون تو عاشقی به تمام جهان نداشت

 بی تو شکوفه های شهادت فسرده بود بی تو ریاض عشق و وفا باغبان نداشت

 آگاه بود عشق، که بی تو غریب بود اقرار داشت صبر، که بی تو توان نداشت

در پهن دشت حادثه، با وسعت زمان دنیا سراغ چون تو زنی قهرمان نداشت

 تاریخ صابران جهان جان گداز تر از قصّه صبوری تو داستان نداشت

هفتاد داغ بر جگرت بود و باز خصم تنها نه از سخن، ز سکوتت امان نداشت

 گر پای صبر و همّت تو درمیان نبود اسلام جز به گوشه عزلت مکان نداشت

 کاخ ستم به خطبه تو گشت زیر و رو تابی به پیش قلّهٔ آتش فشان نداشت

این غم کجا برم که گل دامن رسول آبی به غیر اشک غم باغبان نداشت

شب ها گرسنه خفت و نماز نشسته خواند سهم غذاش داد به طفلی که نان نداشت

 او دخت مادریست که از جور دشمنان حتّی کنار خانه خود هم امان نداشت

 روزی به زیر سایه پیغمبر خدای روزی به جز سر شهدا سایه بان نداشت

 زینب اگر نبود، شجاعت به گور بود زینب اگر نبود، شهامت روان نداشت

 زینب اگر نبود، وفا سر شکسته بود زینب اگر نبود، تن عشق جان نداشت

 زینب اگر کمر به اسارت نبسته بود آزادی این چنین، شرف جاودان نداشت

 زینب اگر نبود پس از کشتن حسین گل دستهٔ صفا به صدای اذان نداشت

میثم" هماره تا که به لب داشت صحبتی" حرفی به جز مناقب این خاندان نداشت

 حسین بود و تو بودی، تو خواهری کردی حسین فاطمه را گرم، یاوری کردی

 غریب تا که نمانَد حسین بی عباس به جای خواهری آن جا، برادری کردی

گذشتی از همه چیزت به پای عشق حسین چه خواهری تو برادر، که مادری کردی

! تو خواهریّ و برادر، تو مادریّ و پدر تو راه بودی و رهرو، تو رهبری کردی

پس از حسین، چه بر تو گذشت وارث درد! به خون نشستی و در خون، شناوری کردی

 پس از حسین، تو بودی که شرح عصمت را که روز واقعه، را یاد آوری کردی

 به روی نیزه، سر آفتاب را دیدی ولی شکست نخوردیّ و سروری کردی

حسینِ دیگری آن جا پس از حسین شکُفت تو با حسین پس از او، برابری کردی

چه زخم ها که نزَد خطبه ات به خفّاشان! زبان گشودی و روشن، سخنوری کردی

 زبان نبود، خودِ ذوالفقارِ مولا بود سخن درست بگویم، تو حیدری کردی

 تویی مفسّر آن رستخیز ناگاهان یگانه قاصد امّت پیمبری کردی

 بَدَل به آینه شد، خاک کربلا با تو تو کیمیاگری و کیمیاگری کردی

 حسین بود و تو بودی، تو خواهری کردی حسینِ فاطمه را گرم، یاوری کردی

 ایام اربعین تو یا صبح محشر است یا روز جانگداز وفات پیمبر است

بیش از هزار سال گذشته است و اربعین از اربعین اول تو غمفزاتر است

 دوران هر حماسه دو روز است و دورتو از ابتدای خلقت تا صبح محشر است

 هر جا عزای توست همانجا حریم توست هر پیر دلشکسته در آن بزم جابر است

 احرام ما لباس سیه، کعبه کربلا اشک مصیبت تو فرات است و کوثر است

 جابر بپوش جامه احرام و غسل کن کاین سرزمین مزار بدن‎های بی سر است

 اینجا نه کعبه، کعبه در اینجا کند طواف اینجا نه خانه، خون خداوند اکبر است

 جابر در این زمین مقدس وقوف کن کاینجا نکوتر از عرفات است و مشعر است

 اینجاست گلبُنی که به دامان سرخ آن از حمله خزان صد و ده لاله پرپر است

 بالای سر میا که سری نیست در بدن پایین پا بیا که تن پاک اکبر است

 بر حنجر بریده او نام زینب است در سینه دریده او قبر اصغر است

جابر به دور قبر بگرد و نظاره کن دور از تمامی شهدا قبر دیگر است

 بوی حبیب می‎وزد از خاک آن مزار آری حبیب نور دو چشم مظاهر است

 جابر بیا به جانب گودال قتلگاه کانجا به گوش ناله زهرای اطهر است

این سنگ‎ها که در دل گودال ریخته یادآور جنایت خصم ستمگر است

 جابر ز قتلگاه بیا سوی علقمه کانجا حسین را سرو سردار و لشکر است

 از جان مزار حضرت عباس را ببوس چون با سرشک فاطمه خاکش مخمر است

 عباس کیست آن که به رزم و به حلم و صبر گاهی حسین گاه حسن گاه حیدر است

 عباس کیست سرو روان دو فاطمه عباس کیست چشم و چراغ دو مادر است

 "میثم" سلام بادبه جابر که بر لبش در روضه حسین سلام مکرر است

 اثر طبع : استاد سازگار

یک اربعین.. بعد تو هق هق زدم حسین شعله به غنچه های شقایق زدم حسین

 یک اربعین... سرخ... سما... رنگ گشته است صد رعد و برق در غمت آهنگ گشته است

 یک اربعین... مشک به دندان گرفته ام از دوری تو آتش حرمان گرفته ام

یک اربعین... گلایه به دادار کرده ام چادر به سر برابر انظار کرده ام

یک اربعین... فریضه واجب چو خوانده ام... سجده فقط به چوبه محمل نشانده ام

 یک اربعین... روزه گرفتم فسرده ام خون جگر به موقع افطار خورده ام

 یک اربعین... وقت صلاتم نشسته ام من دختر همان زن پهلو شکسته ام

یک اربعین... دست به گهواره مانده ام لالاییت به طفل خیالیت خوانده ام

یک اربعین... صورت زن ها کبود شد در سوگ تو... طفل سه ساله خمود شد

 یک اربعین... سینه خود چاک کرده ام اشک یتیم آل علی پاک کرده ام

یک اربعین... غسل شهادت نموده ام دائم وضو به خون گلوی تو بوده ام

 یک اربعین... پیاده فقط راه رفته ام شهری به شهر... شام غریبان گرفته ام

یک اربعین... حق تو را نقض می کنند از هم طلای بی شرفی قرض می کنند

 یک اربعین... دامن خود سنگ کرده اند بر این قمار، دیده خود تنگ کرده اند

یک اربعین... سر تو به زانوی مست هاست سگ باز شهر... حاکم میمون پرست هاست

 یک اربعین... دیده به گودال بوده است سنگ عدوت شیشه عمر مرا شکست

یک اربعین... بی می و بی آب و باده ایم "ما بیغمان مست دل از دست داده ایم"

یک اربعین... بوسه سرخ لبم شدی تو نخل روزها و چراغ شبم شدی

یک اربعین... رفتی و من در پی ات شدم قرآن نیزه! مثل نوای نی ات شدم

یک اربعین... عترت تو بی حجاب شد از این عذاب سینه زهرا کباب شد

 یک اربعین... دخت تو بی تاب شد حسین بی یار و بی برادر و ارباب شد حسین

 یک اربعین... کودک بی آب دیده ایم بزم شراب سرخ و می ناب دیده ایم

 یک اربعین... دختر تو «زجر» را چشید وز روی مقنعه به سرش دست ها کشید

 یک اربعین... دخت تو دست از زمانه شست کردیم کنج کوخک خود قبرکی درست

 یک اربعین... نیامده عباس پس کجاست؟! گشته شهید؟! وین همه امید پس چراست؟!

 یک اربعین... بغض گلو را نهفته ایم جز یک دروغ... دخترکان را نگفته ایم

 گفتیم... رفته اید... ولی زود می رسید اسپند قافله شده پر دود... می رسید در این دل شکسته به غیر از شراره نیست همراه من به جز جگر پاره پاره نیست می ریزد از دو چشم ترم اشک بی کسی دیگر به آسمان دلم یک ستاره نیست خون خدا تو مرگ مرا از خدا بخواه در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست تاب و توان نمانده که گویم چها گذشت تاب سخن کجا ؟ که توان اشاره نیست ای گوشوار عرش زجا خیز و خود ببین بر گوش دختران تو یک گوشواره نیست یک جرعه آب خورده رباب و هزار حیف شیر آمده به سینه ولی شیرخواره نیست با اشک دیده غسل زیارت نموده ام خوش تر ز قتلگاه تو دارالزیاره نیست با این سکووت خود به خدا می کشی مرا با من سخن بگو دلم از سنگ خواره نیست سید محسن حسینی اگر که دیده خونبار من امان می داد کنار خاک تو شرح دلم ٬ زبان می داد تو بوده ای همه ره را و دیده ای که چسان دلم به بوته عشق تو امتحان می داد رهین منت اشکم که بر رخم می ریخت گل خزان زده را آب٬ باغبان می داد به هر زمان که سراغ تو٬ دختر تو گرفت جواب طفل تو را با سنان سنان می داد اگر عزیز تو نسپرده بود جان در شام کنار خاک تو چون می رسید٬ جان می داد نخواستم که برد پی٬ به طشت و چوب و لبت ولیک طفل تو٬ بر من٬ تو را نشان می داد اگر که چاک گریبان من زبان می داشت خبر٬ زسوختن مغز استخوان می داد چو دید دسترسی بر سرت مرا نبود به جای من٬ به لبت بوسه٬ خیزران می داد اثر طبع : علی انسانی باز اشکم به دیده می آید بوی گلهای چیده می آید باز از دور بانگ قافله ای که به مقصد رسیده می آید اربعین آمد و ز شام بلا زینب داغدیده می آید زائری بر زیارت قبری خار در پا خلیده می آید بر مزار پدر پریشان حال پسری غم رسیده می آید مادری بر کنار قبر پسر رنگش از رخ پریده می آید خواهرت یا حسین از ره دور با هزاران پدیده می آید سربلند است از شکست یزید گرچه قامت خمیده می آید ***************************** رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود داغ غمت ز سینه خواهر نمی رود برخیز تا رویم برادر ، که خواهرت تنها به سوی روضه مادر، نمی رود گر بی تو زینب تو کند جای در وطن از خجلتش نزد پیمبر ، نمی رود سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات ما را ز، یاد تا لب کوثر نمی رود پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان ما را ز، یاد تا صف محشر نمی رود تا گوشه لحد شودم جا زخاطرم کنج تنور خولی کافر نمی رود بزم یزید و طشت زر و چوب خیز ران هرگز ز یاد زینب مضطر نمی رود «جودی » ز یاد آن لب خشکیده ات شها گر در جنان رود لب کوثر نمی رود اثر طبع : جودی خراسانی  داستان هایی که از شام خراب آورده ام عالمی از صبر خود در اضطراب آورده ام رأس خونین تو بر نی بود با من همسفر خود تو دانــی زآن چه از شــام خـــراب آورده ام ای کتاب الله ناطق ! بین تو بر بیمار خویش آیه ای از سوره ی اُمّ الکتاب آورده ام سر زدم بر چوب محمل تا سرت دیدم به نی وین سر بشکسته را ، از خون خضاب آورده ام پیش چشم من عزیزت در خرابه جان سپرد سخت جانی بین که با این غصه ، تاب آورده ام کودک ششماهه ات گر خفته روی سینه ات از پی دیدار او همره ، رباب آورده ام ای شه خونین کفن ای نور چشم بوتراب بهرت ای عطشان جگر ،از دیده آب آورده ام "خوشدلا" بربند لب از ماتم سلطان دین چون براتِ رحمتِ یوم الحساب آورده ام اثر طبع : خوشدل تهرانی من باغبان باغ به آتش کشیده ام که اینک به باغ سوخته خود رسیده ام تفسیر آیه های کبیر شهادتم تصویر لاله های به خون در تپیده اممن زینبم، کفیل اسیران دشت خون من زینبم که رنج اسارت کشیده امای سرپرست قافله ی عشق، ای حسین برخیز ای شهید به خاک آرمیده ام رفتم به شام بلا و دراین سفر در هر کجا حماسه ی نور آفریده ام حسّ وظیفه زنده نگه داشته مرا ورنه هزار بار دل از جان بریده امبا آن که در زیارت قبرت به اربعین چندین فضلیت از لب جدم شنیده امهرگز گمان دیدن قبرت نداشتم دیدم کنون و کاش نمی دید دیده امدیدم نوشته قبرحسین است این مزار شستم چو خاک قبر تو با اشک دیده ام اثر طبع : سیّد رضا مؤید خودم ديدم كه صحرا لاله گون بودزمين از خون ياران غرق خون بودخودم ديدم فضاى آسمانهاپر انا اليه راجعون بودخودم ديدم كه نور چشم زهراجراحات تنش از حد فزون بودخودم ديدم كه بر هر برگ لاله نوشته اين سخن با خطا خون بودگلى كم كرده ام مى جويم او را به هر گل مى رسم مى بويم او را خودم ديدم كبوترهاى معصوم همه سر زير پرها برده بودندخودم ديدم كه گل هاى نبوت زبى آبى همه پژمرده بودندهمان جايى كه فرزندان زهرابجرم عشق سيلى خورده بودند گلى كم كرده ام مى جويم او را به هر گل مى رسم مى بويم او را لبالب کرده ای از می سبو رابه رقص آورده ای با باد مو راچرا پس زیر لب می خواند زینب:"گلی گم کرده ام می جویم او را" گگلى كم كرده ام مى جويم او را به هر گل مى رسم مى بويم او را خودم ديدم گلوى اصغرم را خودم در بر كشيدم اكبرم راخودم ديدم حسينم تشنه جان دادچه جانى برلب آب روان دادگل من يك نشانى در بدن داشتيكى پيراهن كهنه به تن داشتاگر پيدا كنم زيبا گلم رابه آب ديدگان مى شويم او راگلى كم كرده ام مى جويم او رابه هر گل مى رسم مى بويم او را گل گم كرده ات خواهر منم من سرور سينه ات خواهر منم مننشانى را كه گفتى جان خواهركه دارم در بدن خواهر منم مندر آندم زينب غم ديده ى زارروان اشك از دو چشمان گهربارشتابان رفت و آن محزون نالان بسوى قتلگه با حال افگارصداى آشنائى آمدش گوشكه شد از كف برونش طاقت و هوش بسوى آن صدا شد زار و نالانگل خود را بديد و كرد افغانگلى كم كرده ام مى جويم او رابه هر گل مى رسم مى بويم او را مجنون صفت به دشت و بيابان دويده اماكنون به كوى عشق تو جانا رسيده امدر راه عشق تو شده پايم پر آبلهاز بس كه روى خار مغيلان دويده امتنها نشد ز داغ تو موى سرم سفيدهمچون هلال از غم عشقت خميده امديوانه وار بر سر كويت گر آمدممنعم مكن كه داغ روى داغ ديده اممن پرچم اسيری و بار غم تو رااز كوفه تا به شام به دوشم كشيده امعمرم تمام گشته عزيزم در اين سفر دست از حيات خويش حسينم بريده امبس ظلمها كه شد به من از خولى و سنانبس طعنه ها ز مردم نادان شنيده امگاهى چو بلبل از غم عشق تو در نواگاهى چو جغد گوشه ويران خزيده امديدى به پاى تخت يزيد از جفاى اوچون غنچه ، پيرهن به تن خود دريده ام گنج تو را به گوشه ويران گذاشتمچون اشك او فتاد رقيه ز ديده اممى گفت و مى گريست (رضايى ) ز سوز دلاشكم به خاك پاى شهيدان چكيده ام زبانحال حضرت سکینه بی گل رویت پدر از زندگی دل برگرفتمدست شستم از دو عالم چون ترا دربر گرفتمیاد داری قتلگه نشناختم جسم شریفتخم شدم بابا نشانت را ز انگشتر گرفتمهر چه کردم جستجو انگشت و انگشتر ندیدمپس سراغ حضرتت از عمّه مضطر گرفتمدر مقام قرب بودم مات جسم چاک چاکتتا برای شیعیان پیغام زان حنجر گرفتمسوختم آتش گرفتم چون شنیدم ناله تو ز اولین پیغام تو دستور تا آخر گرفتمداشتم می مردم از غم در کنار کشته تولب بر آن حنجر نهادم زندگی از سر گرفتمبر تن آزردة من بوسه میزد تازیانهمن برای توشة ره بوسه زان پیکر گرفتمبسکه سیلی زد عدو در راه وصلت بررخ منصورتم نیلی شده سنّت ز نیلوفر گرفتمخواهر کوچکترم چون دید رأست در خرابهداد جان در پیش رویم من غمی دیگر گرفتمخوش بحال او که جان را کرد قربان سرتومن گرانجانم که ماندم قبر تو در بر گرفتماین من و این جان ناقابل فدای خاک کویت تا نپنداری که جز تو مونس دیگر گرفتممجلس نامحرمان دیدی مرا بازوی بستهآستین را پیش رویم همچنان معجر گرفتمخوب میخواندی تو قرآن ای فدای اشک چشمتتا میان طشت زر بودی تو ،من آذر گرفتمای پدر بعد از تو من دیگر نخواهم زندگی رامرگ رازین زندگانی ای پدر خوشتر گرفتم اثر طبع : سید جواد مظلوم پور از آن ساعت كه خود را ناگزير از تو جدا كردم تو بر ني بودي و ديدي چه‌ها ديدم، چه‌ها كردم گمان بر ماندن و قبر تو را ديدن نمي‌بردم ولي فيض زيارت را تمنّا از خدا كردم به يادم مانده آن روزي كه مي‌جستم ترا اما تنت پيدا به زير سنگ و تير و نيزه‌ها كردم تو را اي آشناي دل اگر نشناختم آن روز مرا اكنون تو نشناسي، وفا بين تا كجا كردم تن چاك تو را چون جان گرفتم در برم اما براي حفظ اطفالت، تو را آخر رها كردم بسان شمع، آبم كرد بانگ آب‌آب تو اگرچه تشنه بودم چشمه‌هاي چشم وا كردم ميان خيمه‌هاي سوخته همچون دلم آن شب نماز خود نشسته خواندم و بر تو دعا كردم شكسته جاي مهرت را ز بي‌مهري به ني ديدم شكستم فرق خويش و اقتدا بر مقتدا كردم ولي هرگز ندادم عجز را ره در حريم دل سخنراني ميان دشمنان چون مرتضي كردم اثر طبع : علی انسانی به زخمهاي تنت چون اشاره مي کردمبه دامن از مژه جاري ستاره مي کردمبراي رفتنِ تا کوفه ، داشتم ترديدبه مصحف بدنت استخاره مي کردمزسيل گريه لرزان خويش در کوفهخراب پايه دارالاماره مي کردمکبوتران حريم تو را به هر منزلبه قصد منزل ديگر شماره مي کردمشبي که يک تن از آنان ميان ره گم شدبه سينه پيرهن صبر ، پاره مي کردمبه طشت زر به لبت چوب خيزران مي زديزيد و ، من به تحير نظاره مي کردمبه سينه چنگ زنان خيره مي شدم به ربابچو ياد تشنگي شيرخواره مي کردمبه قطره قطره اشکم ازين سفر (تائب)هماره آب ،دل سنگ خاره مي کردم اثر طبع : حسین اخوان یک اربعین گذشته و زینب رسیده است بالای تربتی که خودش آرمیده است یا ایها الغریب سلام ای برادرم ای یوسفی که گرگ پیرهنت را دریده است از شام کینه رسیده مسافرت پس حق بده که چنین داغدیده است احساس میکنم که مادرم اینجا نشسته است در کربلا نسیم مدینه وزیده است بر نیزه بودی و به سرم بود سایه ات با این حساب کسی زینبت را ندیده است این گل بنفشه های تن و چهره ی کبود دارد گواه ، زینبتان داغدیده است توطعم نیزه و شمشیر ها و خواهرت طعم فراق و غربت و غم را چشیده است آبی به کف گرفته و رو سوی علقمه با آه می رود سکینه و خجلت کشیده است این دختر شماست که خواستند کنیزیش ....لکنت گرفته است و صدایش بریده است نیزه نشین شد حضرت سقا و اهلبت زخم زبان زهر کس و ناکس شنیده است گفتی رقیه ..... گفت نمی آیم عمه جان !در شام ماند و شهر جدید آفریده است  دارد به دل صلابت کوه شکیب را از لحظه ای که بوسه زده زخم سیب را با اقتدار فاطمی خود رقم زده در کربلا حماسه‌ی أمن یجیب را با کاروان نیزه چهل منزل آمده این راه پر فراز بدون نشیب را کوبید صبح قافله بر طبل روزگار رسوایی اهالی شام فریب را با خطبه های ناله و اشکش غروب ها تفسیر کرد غربت شیب الخضیب را شد لاله پوش معجرش از حسرت فراق تا دید روی نیزه نگاه طبیب را جانش رسید بر لبش از دست خیزران طاقت نداشت طعنه‌ی تلخ رقیب را می ریخت عطر سیب نفس های خسته اش در جان باغ وعده‌ی صبحی قریب را  چل روز شد که چشمم تطهیر گشت با غم با واژه‌های خونین می‌خواندم محرم بر سینه می‌زند غم در دسته‌های ماتم می‌آورد اگرچه دستان خسته‌ام کم مرثیه غریبی است بر نیزه ذکر قرآن بر گونه‌های شعرم باران نشسته کم کم وقتی رقیه گم شد، در آسمان وحشت بر زخم‌های بالش، دستی نبود مرهم پر می‌زند کبوتر، بر دست‌های بابا در جستجوی باران، خون شد گلویش از غم طوفان نشست اما، او مانده بود تنها زینب، هماره بشکوه، اسطوره مجسم در آن غروب دلگیر، با هر نگاه سرخش آتش گرفت عالم، در سوگ ماند آدم بعد یک اربعین رسید از راه غم به قلبی صبور می آید قتلگه را دوباره می بیند آنکه از راه دور می آید یادش آمد غروب رفتن را لبش از فرط تشنگی می سوختاو نگاه پرِاز غم ِ خود را بر تن پاره پاره ای می دوخت یادش آمد که دست و پا میزد پیش چشمان زینب آن تشنه یادش آمد که خون او میریخت از قفا روی تیزی ِ دشنه یادش آمد تن ِ پر از چاکش جای مرهم که سنگ باران شد استخوان های سینه میگویند:حال نوبت به نیزه داران شد پیش آن بی رمق کمانداران هر چه در چنته بود آوردند زخم سر نیزه را نشان کردندشرط بندان همیشه نامردند یاد آن ناله های تشنگی ولخته خونی که از جبین میریخت آب را پیش چشم او قاتل خنده میکرد بر زمین میریخت بر زمین خفته بی رمق دیگراو که از نسل ِ آسمانها بود یک نفر خود و جامه می کند و سر انگشترش چه دعوا بود پیش چشمان مرد با غیرت حمله سمت ِ خیام جایز نیست یک نفر نیست تا بگوید رقص پیش چشم ِ امام جایز نیست در کنار مزار خورشیدش زینب از سمت شام می آمد او که حالا شبیه مادر بوداشک ِچشمش مدام می آمد خاطراتی که مانده در ذهنش از سفر با حرامیانی پست پیش او شکوه میکند زینبدر کنار مزار او بنشست ...ای برادر ببین که آمده ام من چهل روز بعد پر زدنت یاد دارم خرابه آمدی و من فدای به ما تو سر زدنت دخترت گریه می نمود از درد دختر ِ شام پاره نان میداد هم عروسک کشید از دستش گوشواره خودش نشان میدادپیرهن پاره خوب میداند که نگاه پلید یعنی چه..!!خیزران خورده خوب می فهمد ضربه های یزید یعنی چه ..!!نشود تا ز خاطرم ببرم سطح ِ خون, رویِِ ِ خیزران را من یا که از کوچه های شهر شام بارش ِ سنگ ِ بی امان را من بعد تو من تمام طفلان را زیر بال و پر خودم بردم زیر باران تازیان عدو از همه بیشتر کتک خوردم نیمه شبها نوای لالایی بر لبان رباب می بینم اصغرم با برادرم محسن هر شبم را به خواب می بینمارغوانی ترین به قافله ام میروم سمت شهر پیغمبر می برم من برایشان خبر از بوسه ی تیغ و گریه ی حنجر  باز عاشوراییان پیدا شدند باز هم سوداییان شیدا شدند وقت آن شد عشق خونین‏تر شود لاله‏های غصه رنگین‏تر شود بلبل اینجا ناله‏ها سر می‏کند لاله اینجا چشم‏هاتر می‏کند اربعین غصه‏های گل کجاست اربعین ناله بلبل کجاست اربعین عشق، عباست چه شد اربعین، فریاد احساست چه شد اربعین از نینوای خون بگو اربعین از اعتلای خون بگو هان بگو از عشق، از معنای دین وصف عباس آن مراد مومنین ما فدای عشق بی‏آلایش‏ات ما به قربان تمام خواهشت تو مراد عشق بی پایان شدی قبله گاه و معبد پاکان شدی باز دلم خون شد و چشمم گریست آنکه درین روز چون من نیست کیست؟ بــاز دگــر بــاره رســیــد اربــعــیــن جـــوش زنــد خـون حـسـیـن از زمـیــن غـرق تـلاطـم شـده بـحـر مـحـیــط یــک سـره درد اسـت بـسـاط بـَسـیـط شـد چـهـلـم روز عــزای حـسـیــن جــان جــهــان بـــاد فـــدای حــسـیــن خــون تــو آفـــتـاب شـد از بـام هـا گـذشــت شـد کـوه ســیـل و بر سر بدنـام ها گـذشـت نـامــت شـــراب کـوثـر ایـمان و عشـق بـود صــدها هـزار جـرعـه شـد از جام ها گذشت آن ظـهـر تـشـنـه فاصـله ی بـا تـو را بـریـد تـیـغـی که از گـلـوی گــل انــدام ها گـذشـت رویــایــشـان مـغـازلـه ی بـا لـــب تــو بـود وقـتـی شـرار تـشــنـگی از کـام ها گـذشـت هر عـابـری به حضرت چشمت دخیل بسـت آن روز در پــنــاه تـــو از دام هـا گــذشـت قـومـی که کـور بـود و چـراغ تـو را نـدیـد از بـحـر بی کــرانـه ی اکــرام ها گــذشـت خـورشیـد دل فروز تـو تـنها یک اربـعـین از ابـــر بـی اصــالــت ابـهـام هـا گــذشــت بـس قـرن ها که نـام تـو پـیـچیـده در جهان بس روز ها که قافله از «شام ها» گـذشـت ایـنـک تویی که آینه ی هر چه عـاشـقـی ... اربعینشبی‌ که‌ نام‌ تو در باور زمین‌ گل‌ کردکسی‌ نگفت‌ «چرا زخم‌ ما چنین‌ گل‌ کرد »دوباره‌ مزرعه‌ کربلا شکوفا شددوباره‌ پینة‌ دستان‌ خوشه‌چین‌ گل‌ کردببین‌ چگونه‌ زنی‌ شیون‌ از دلش‌ جوشید !ببین‌ چگونه‌ ترکهای‌ زخم‌ دین‌ گل‌ کرد !دوباره‌ می‌رسد امروز مردی‌ از ره‌ شام‌که‌ سجده‌های‌ وی‌ از سینة‌ زمین‌ گل‌ کردبیاد خیمة‌ آتش‌، بیاد روز عطش‌نگاه‌ شعر من‌ از زخمی‌ آتشین‌ گل‌ کردبیاد غیرت‌ مردان‌ روز عاشورا ،بیاد هیبت‌ مردی‌ که‌ روی‌ زین‌ گل‌ کردتمام‌ خاطره‌هایم‌، تمام‌ زخم‌ دلم‌دوباره‌ تازه‌ شد و روز اربعین‌ گل‌ کرد یک اربعین همین نه برای تو سوختمعمری بود که من به هوای تو سوختمقربانیان عشق همه کشته می شوندجز من که بارها به هوای تو سوختمهر زن به پای زندگیش سوخت گر که سوختاما من ای حسین بپای تو سوختمتو در میان مطبخ و من در میان حبسشرمنده ام از اینکه جدای تو سوختمشیرین بود قرائت قرآن ولی حسینبر نی چو شد بلند صدای تو سوختم نگاه گریه داری داشت زینبچه گام استواری داشت زینبدل با اقتداری داشت زینبمگر چه اعتباری داشت زینبچهل منزل حسین منجلی شدگهی زهرا شد و گاهی علی شد***ندیدم زینب کبری تر از اینندیدم زینت باباتر از اینندیدم دختر زهرا تر از اینحسینی مذهبی غوغا تر از اینبه پیش پای ما راهی گذاریدبنای زینب اللهی گذارید***اگر چه غصه دارد آه داردبه پایش خستگی راه داردبه گردش آفتاب و ماه داردبه والله که ایوالله داردهمینکه با جلالت سر ندادهبه دست هیچکس معجر نداده***پس از آنکه زمین را زیر و رو کردسپاه کوفه را بی آبرو کردبه سمت کربلا خوشحال رو کردکمی از خاک را برداشت بو کردرسیدم کربلا ای داد بی دادحسین سر جدا، ای داد بی داد***چهل روز است گریانم حسین جانچو موی تو پریشانم حسین جانچهل روز است می خوانم حسین جانحسین جانم حسین جانم حسین جانتویی ذکر لبم الحمدلله حسینی مذهبم الحمدلله***همین جا شیرخواره گریه می کردرباب بی ستاره گریه می کردگهی بر گاهواره گریه می کردگهی بر مشک پاره گریه می کردخدایا از چه طفلم دیر کرده؟مرا بیچاره کرده، پیر کرده***همین جا دور اکبر را گرفتندز ما شبه پیغمبر ما را گرفتندولی از من دو دلبر را گرفتندهم اکبر هم برادر را گرفتند"به تو گفتم که ای افتاده از پاز جا بر خیز ورنه معجرم را..."***همین جا بود که سقای ما رفتبه سمت علقمه دریای ما رفتپناه عصمت کبرای ما رفتپی او گوشواره های ما رفتفقط از علقمه یک مشک برگشتحسین بن علی با اشک برگشت***همین جا بود که دلها گرفت و ...کسی روی تن تو جا گرفت و ...سرت را یک کمی بالا گرفت و...همین که بر گلویت خنجر آمدصدای ناله ی زهرا در آمد***همین جا بود الف را دال کردندتنت را بارها پامال کردندته گودال را گودال کردندتو را با سم مرکب چال کردنداگر خواندم قلیلت علت این بودکه یک تصویری از تو بر زمین بود***تو ماندی و کبوتر رفت کوفهتو را کشتند و خواهر رفت کوفهخودم در راه و معجر رفت کوفهچه بهتر زودتر سر رفت کوفهوگرنه دردها می کشت مارانگاه مردها می کشت ما را***بهاری داشتم اما خزان شقدی که داشتم بی تو کمان شدعقیق تو به دست ساربان شدطلای من نصیب کوفیان شدخبر داری مرا بازار بردندمیان مجلس اغیار بردند***همین جا بود افتادند تن هاهمین جا بود غارت شد تن هاتمامی کفن ها، پیرهن هابدون تو کتک خوردند زن هاهمین جا بود گیسو می کشیدندهر سو دخترانت می دویدند***همین جا بود تازیانه باب گردیدرخ ما در کبودی قاب گردیدز خجلت خواهر تو آب گردیدکه معجر بعد تو نایاب گردیدسکینه معجر از من خواست اماخودم هم بودم آنجا مثل آنها...***ز جا برخیز غمخواری کن عباس دوباره خیمه را یاری کن عباسبرای عزتم کاری کن عباسعلم بردار علم داری کن عباسسکینه می کند زاری ابالفضلچه قبر کوچکی داری ابالفضل***علی اکبر لطیفیان***مرا هم دعایی... تو ساحل خون دلم، که غرق موج ماتمهپهلو می گیره کشتی ای، که تو تلاطم غمهمن تو طواف عشقمو، تو روح کعبه ی منیزمزمه دارم رو لبم، با چشمایی که زمزمهیوسف کنعان دلم، هر جا باشم تو پیشمیتا وقتی بوی پیرهن پاره ی تو همراهمهچله نشین داغ این، دشت گلای لاله امهر جای کربلا برام، یه روضه مجسمهروزا میون قافله، شبا تو اوج نافلهبرای زخم سلسله، تسبیح اشکم مرهمهبا اینکه از هرم صدام، آتیش میگیره آسمونبا اینکه روی شونه هام، بار غم دو عالمهولی اسیر عشقم و سفیر آزادگیَمتو راه دین هر قدمم مثل یک کوه محکمهتو این سفر چشم ترم به جز قشنگی ندیدهحماسه های اربعین ادامه محرمه***محمد امین سبکبار ای اذان پر از نماز حسین جا نماز همیشه باز حسیننام سبزت ، اقامه ی زهرازندگی ات ادامه ی زهرامثل بیت الحرام، یا زینبواجب الاحترام ، یا زینبذکر ایاک نستعین لبمآیه های تو هم نشین لبمحضرت مریم قبیله ی ما آیة الله ِ ما، عقیله ی ماما دو آئینه ی مقابل هم جلوه های پر از تکامل همبال یکدیگریم، در همه جاتا خدا می پریم ، در همه جاای حیات دوباره ی هستیزینت گوشواره ی هستی پر من بال من کبوتر من سایه بان همیشه ی سر ِ من پیشتر از همه رجز خواندیبیشتر زیر نیزه ها ماندیتو ابوالفضل در برابرمیتو حسین دوباره ی حرمیعصمت الله ، دختر زهراآن زمانی که آمدیم اینجاچشمت هایت سپیده ی ما بودپای تو روی دیده ی ما بوداز برایم تو خواهری کردیخواهری نه که مادری کردیبه تو ام الحسین باید گفتمحور عالمین باید گفتآفتاب غروب خیمه ی من ضلع گرم جنوب خیمه ی منای پریشانی به دنبالمالتماس کنار گودالمای فدای غرورِِ دلخور تودر نگاه فرار چادر توصبح فردای بعد عاشوراده نفر از قبیله هایِ زناروی شن ها تن مرا بستندنعل تازه به اسبها بستندبدنم را به خاک تن کردندمثل یک لایه پیرهن کردندیک نفر فیض از حضورم بردیک نفر نیز در تنورم بردای ورق پاره های تا خوردهزائر این زمین جا خوردهرنگ و روی شما پریده نبودبالهای شما بریده نبودبعد یک انتظار برگشتیسر ظهر ِ قرارا برگشتیماه رفتی و هاله آمده اییاس رفتی و لاله آمده ایاز چه داری به خویش می پیچی نکند بی سه ساله آمده ای؟ای غریب همیشه تنهایمآفتاب نجیب صحرایمپیش چشمان خیره ی مردمصبح دلگیر روز یازدهمدختران مرا کجا بردی؟اختران مرا کجا بردیای مناجات خسته حرف بزنای نماز شکسته حرف بزنبا من از خارهای جاده بگواز اسیریِ خانواده بگو از کبودی دست های عرباز تماشای بی حیای عربراستی از سفر چه آوردی ؟غیر از این چند سر چه آوردی؟آن پرت را بگو که پس دادند؟معجرت را بگو که پس دادند؟آن شبی که کنارتان بودممیهمان بهارتان بودمدخترم در خرابه ای که نخفتدر گوشم چه چیزها که نگفتحال از این نگات می پرسماز همین چشمهات می پرسمای وقار شکسته ی عباساقتدار شکسته ی عباسسر بازار ازدحام چه بود؟ماجرای کنیز و شام چه بود؟***علی اکبر لطیفیان*** یک اربعین گذشته و زینب رسیده استبالای تربتی که خودش آرمیده است یا ایها الغریب سلام ای برادرمای یوسفی که گرگ پیرهنت را دریده است ازشهر شام کینه رسیده مسافرتپس حق بده که چنین داغدیده است احساس میکنم که مادرم اینجا نشسته استدر کربلا نسیم مدینه وزیده است بر نیزه بودی و به سرم بود سایه اتبا این حساب کسی زینبت را ندیده است این گل بنفشه های تن و چهره ی کبوددارد گواه ، زینبتان داغدیده است توطعم خیزران و سنگ ها و خواهرتطعم فراق و غربت و غم را چشیده است آبی به کف گرفته و رو سوی علقمهبا آه می رود سکینه و خجلت کشیده است این دختر شماست که خواستند کنیزیش ....لکنت گرفته است و صدایش بریده است نیزه نشین شد حضرت سقا و اهلبیتزخم زبان زهر کس و ناکس شنیده است***گفتی رقیه ..... گفت نمی آیم عمه جان !در شام ماند و شهر جدید آفریده است***یاسر مسافر اربعین است و دل از سوگ شهیدان خون استهر که را می‌نگرم غمزده و محزون استزینب از شام بلا آمده یا آنکه ربابکز غم اصغر بی‌شیر، دلش پرخون استیا که لیلی به سر قبر پسر آمده استکاشکش از دیده روان همچو شط جیحون استمادر قاسم ناکام که می‌نالد زاربهر آن طلعت زیبا و قد موزون استدر ره کوفه و در شام و سرا ظلم یزیدکس نپرسید ز سجّاد که حالت چون استدختر شیر خدا ناطقة آل رسولکز نهیب سخنش کفر و ستم موهون استکرد ایراد چنان خطبه و ثابت بنمودکه یزید شقی از دین خدا بیرون استزنده دین مانده ز تصمیم و ز ایثار حسینحق و حرّیت و اسلام به او مدیون استهان بیایید و ببینید که در راه خداصحنة رزم ز خون شهدا گلگون استآه و افسوس که کشتند لب تشنه امامزخم بر پیکر پاکش ز عدد افزون استقصة کرب و بلا قصة صبر است و قیامبه فداکاری و جانبازی و دین مشحون استتا ابد نام حسین بن علی در تاریخبا ثبات قدم و نصرت حق، مقرون استجاودان عزت حزب الله و انصار خدا استخیمة باطل و احزاب دگر وارون استهر که در حصن ولایت رود از روی خلوصز آتش دوزخ و آن هول و خطر، مأمون است«لطفی» از عاقبت کار مکن قطع امیدکه به الطاف حسین بن علی میمون است ***آیت الله صافی گلپایگانی یک اربعین، به نیــزه ســر یـار دیده امیک اربعین، چو شمع به پایش چکیده امیک اربعین، به ضربه ی شلّاق ساربانبر روی خــارهای مغــیلان دویده امیک اربعین، تمام تنم درد می کندبا ضـرب تـازیانه ز جـایم پریده ام یک اربعین، رقیّه ی تو مُرد از غمتاکنون بدون او به کنارت رسیـده امیک اربعین، به شام و به کوفه حماسه هابا خطــبه های حیــدری ام آفـریده امیک اربعین، ز چوبه ی محمل سرم شکستهمچـون پـدر ببیـن تـو جبین دریــده امیک اربعین، کنار عدو، وای! وای! وای!بس جورِ طعنه های فراوان کشیده امیک اربعین، به ضربه سیلی ببین حسینرویم کبود گشته و قامــت خمیــده ام***مجید لشکری آنچه از من خواستی با کاروان آورده‏امیک گلستان گل به رسم ارمغان آورده‏ام از در و دیوار عالم فتنه می‏بارید و من بی‏پناهان را بدین دارالامان آورده‏ام اندرین ره از جرس هم بانگ یاری برنخاستکاروان را تا بدین‏جا با فغان آورده‏ام تا نگویی زین سفر با دست خالی آمدم یک جهان درد و غم و سوز نهان آورده‏ام قصه ویرانه شام ار نپرسی خوش‏تر است چون از آن گلزار، پیغام خزان آورده‏ام دیده بودم تشنگی از دل قرارت برده بوداز برایت دامنی اشک روان آورده‏ام تا به دشت نینوا بهرت عزاداری کنمیک نیستان ناله و آه و فغان آورده‏ام تا نثارت سازم و گردم بلا گردان تو در کف خود از برایت نقد جان آورده‏ام تا دل مهرآفرینت را نرنجانم ز دردگوشه‏ای از درد دل را بر زبان آورده‏ ام***محمد علی مجاهدی (پروانه) گفت مادر، از پسر بهرت خبر آورده امدخترت زینب منم شرح سفر آورده امگر دهم شرح سفر، ترسم بیازارم دلتکز عزیزانت خبر با چشم تر آورده امرفتم از کویت ولی باز آمدم دل غرق خونز اشک خونین ،دامنی پر از گهر آورده ام از عراق و شام با سنگ جفا سوی حجازطایران قدس را بشکسته پر آورده ام یوسفت شد صید گرگان در زمین کربلاارمغان پیراهنِ آن نامور آورده ام مادران را با جوانان از وطن بردم ولیجمله را در بازگشتن بی پسر آورده ام ام لیلا را ز داغ اکبرش از کربلادل پر آذر، دیده گریان، خون جگر آورده ام مادر اصغر، رباب خسته جان را همرهمبا دلی پر درد از داغ پسر آورده ام هرچه گویم باز ماند ناتمام، این شرح حالقصه جانسوز خود را مختصر آورده ام قصّه پر غصه زینب، «صفا» بنوشت و گفت بهر دل ها مایه سوز و شرر آورده ام***صفا تویسرکانی   منکه بر گشته ام از کرب و بلاهست در صحن دلم روضه به پامنکه بی یار و حبیب آمده امبه مدینه چه غریب آمده امدیده ام داغ همه همسفرانشده ام همسفر خونجگراندیدگانم که زغم گریانندروضه خوان بدنی عریانندبدنی که سر او بر نی بودپای آن سر شده چهره کبودبدنی که موی من کرد سپیدزخم و داغ از سم مرکبها دیدآنکه شد پیر غم این دوراناشک او کرد عدو را خندانبیشتر از همه من رنجیدمداغ یک غافله یوسف دیدمگر قدو قامت من خم گشتهداغ بر دوش محرم گشتهمنکه پیغمبر عاشورایمخجل از مادر خود زهرایمچونکه از یوسف خونین بدنشدرکفم هست فقط پیرهنشدلم از غصه یارم تنگ استآه سوغات سفر خونرنگ است منکه از داغ حسین افسردمکاش در کرب و بلا می مردم***جواد حیدری  اهـل مـدینه! دگـر مـدینه نمـانیدجای گلاب از دو دیده خون بفشانیدنالـه دل را بـه آسمـان بـرسانیدبـا جـگر پاره پاره روضه بخوانیدخون عوض اشک از دو چشم من آیددخت علی بی حسین در وطن آید****اهـل مـدینه! دگـر حسین نداریدنـوحه‌سرایی کنیـد و اشک بباریداز جـگر سـوخته شـراره بـرآریدنیست عجب گر ز غصه جان بسپاریددشت بلا لاله‌گون ز خون خدا شدبا لب عطشان سر حسین جدا شد****اهـل مـدینه! که دیده و که شنیدهکشته سخن گوید از گلوی بریده؟پهلوی از تیغ و تیر و نیزه دریدهسینـه به زیـر سـم ستـور که دیدهدر غمِ آن زخم روی زخم نشستهنالـه بـرآید ز نیزه‌های شکسته****اهل مدینه! خبر دهید به زهراقافلـه داغ مـی‌رسند ز صحراپیشکش آورده بر تو زینب کبریپیـرهن پـاره پـاره پسرت رامن خبر آورده‌ام ز باغ گل یاساهل مدینه! کجاست مادر عباس؟****اهل مدینه! زنید بر سر و سینهکیست که گوید به دختران مدینهپشت در شهـر ایستـاده سکینهاو کـه نـدارد بـه روزگار قرینهرخت عزا گریه می‌کند به تن اوپیکر او گشته رنـگِ پیرهن او****اهل مدینه! سر شما بـه سلامتنقش زمین گشت آسمان امامتبـر سـر نـی بود آفتاب قیامتسر به سنان، تن به خاک داشت اقامتقصه گودال قتلگاه شنیدیدزیر لگد سینه شکسته ندیدید****اهـل مـدینه! دعـا کنید بـه لیلاکز دم شمشیر و تیر و نیزه اعداجسم جوانش شده است «اربا اربا»پیکـر او گشته مثـل حنجر باباگشته جدا عضو عضوِ آن قد و قامتمادر اکبـر سـر تـو بـاد سلامت****اهـل مـدینه! رباب از سفر آیدبا پسرش رفته بود و بی‌پسر آیدگل که ندارد، گلابش از بصر آیدشیر نه، خون دلش ز سینه برآیدلحظه دیـدار او بـه هـم بسپاریدهمره خود طفل شیرخواره نیارید****اهـل مدینه! بشیر تـاب نـداردجز یم اشک و دل کباب نداردقصه پر غصه‌اش حساب نداردهر چه بپرسید از او جواب نداردآنچـه از ایـن کاروان داغ ندانیددر شرر آه «میثم» است، بخوانید ***استاد حاج غلامرضا سازگار سرد و سنگین ابرها را سوگوار آورده اند ... شرحه شرحه ماجرایی ناگوار آورده اند بازهم یک زخم کهنه ماجرای خیر و شر افتضاحی فاش را مردم به بار آورده اند خاک و خاکستر نشانده بر دل تقویم ها... سینه هایی نصف جان را داغ دار آورده اند درد در جانها نمی گنجد، قیامت می کند خون و آتش را به صحن نیزه زار آورده اند تیغ بر خورشید و بر انوار مشرق می زنند کورهایی سنگ دل ، شبهای تار آورده اند در سپاه کفر قرآن را به خون آلوده اند لکه ی ننگ بزرگی یادگار آورده اند نینوا در نینوا گویی جهنم پیش و روست ذوالجناح غرق خون را بی سوار آورده اند اشک می بارد پیاپی چشم عالم ناگزیر ... روی نیزه هاتفی را سر به دار آورده اند بغض و خون در سینه های پاره پاره یخ زده ... چهره های کوفیان را شرمسار آورده اند رنگ و رویی زرد بر ماه محرم مانده است چشم ها را داغ دارو زار زار آورده اند ازگلو ی دشت و صحرا آب خوش پایین نرفت ناله های اَل عطش از جویبار آورده اند دل تهی کرد ه تمام آسمان هاو زمین سر به روی نیزه و نی آشکار آورده اند محتشم ها را به میدان می کشد این سوگ و غم کس نمی فهمد چه ها بر روزگار آورده اند کوچ باید کرد از این مردم نفرین شده دسته دسته سارها را خاکسار آورده اند گردو خاک تیره ی دل را نمی شوید زمان ... ماه خون آلود را جای بهار آورده اند م- شوریده 5/11/1389 مصادف با اربعین حسینی ای شهیدان شمع روشن، عود در مجمر کنید عمـه سـادات از شام آمده، باور کنید بـا گلاب اشک خود آیید بهر پیشباز شستشو از چهره او گرد و خاکستر کنید کـوثر زهـرا ز صحـرای اسـارت آمده جای گل با هم نثارش سوره کوثر کنید تا گل سرخِ «مبارک باد» بر لیلا برید خلعت نو بر تن پاک علی‌اکبر کنید سینه‌ای پر شیر از خون دل آورده رباب گریه بر لبخندِ خونین علی‌اصغر کنید لالـه‌های پـرپـر ام‌البنین، زهرا رسید در پیِ عبـاس، استقبال از مادر کنید ام‌کلثوم از سفـر آورده رو در علقمه لحظه‌ای دلجویی از آن مهربان خواهر کنید همره زینب به سوی قتلگاه آرید رو گریه بر آن خواهر و آن پیکرِ بی‌سر کنید تا سکینه چشم نگشاید به سوی قتلگاه خويش را سدّ ره آن نازنین دختر کنید طایـران خستـه اینجـا نيست دیگر کعب نی ناله و فریاد بر خاک شهیدان سر کنید این شما، این کربلا، این علقمه، این قتلگاه سرزمین نینـوا را صحنـه محشر کنید با وضوی اشک رو آرید سوی قتلگاه سجده بر زخمِ تنِ آن غرقه خون پیکر کنید ای ملایک تا قیامت رود رود و بحر بحر اشـک «میثم» را نثـار آل پیغمبر کنید باور نمي کنم که رسيدم کنار تو باور نمي کنم من و خاک ديار تويک اربعين گذشته و من پير تر شدميک اربعين گذشت و شدم همجوار تويک اربعين اسير بلايم اسير عشقيک اربعين دچار فراقم دچار تويک اربعين دويده ام و زخم ديده امدنبال ناله هاي يتيمان زار تويک اربعين بجاي همه سنگ خورده اميک اربعين شده بدنم سنگ سار تويک اربعين به گريه ي من خنده کرده اندلبهاي قاتلان تو و نيزه دار تومثل رباب مثل همه تار تر شدهچشمان خسته ي من چشم انتظار توروز تولدم که زدم خنده بر لبتباور نداشتم که شوم سوگوار توبا تيغ و تير و دشنه تو را بوريا کنندبا سنگ و تازيانه مرا داغدار تويادم نمي رود به لبت آب آب بوديادم نمي رود بدن غرقه خار تومانده صداي حرمله در گوش من هنوزپستي که نيزه زد به سر شيرخوار توحالا سرت کجاست که بالاي سر رومگريم براي زخم تن بي شمار تومن نذر کرده ام که بخوانم در علقمهصد فاتحه براي يل تکسوار تو بین گرفته صدای من از صدا زدنت مگر به نیزه چه گفتی که بی هوا زدنت تمام خاطرم از سفر فقط این است تمام راه به پیش نگاه ما زدنت هنوز صدای ناله ی طفلت نرفته از یادم که گفت با نفس آخرش چرا زدنت هنوز پیش نگاه من است چون کابوس به زیر دشنه و سر نیزه دست و پا زدنت شکسته بال ترینم ، کبود می آیم من از محله ی قوم یحود می آیم از آن دیار که من را به هم نشان دادن به دست های یتیمت دو تکه نان دادن از آن دیار که بوی طعام می پیچید از آن دیار که طفلت گرسنه می خوابید کسی که سنگ به اطفال بی پدر می زد به پیش چشم علمدار بیشتر می زد از آن دیار که چشمان خیره سر دارد به دختران اسیر آمده نظر دارد از آن سفر که اگر کودکی به جا می ماند تمام طول سفر زیر دست و پا می ماند به کودکی که یتیم است خنده سر دادند به او به جای عروسک سر پدر دادند به جای آن همه گل با گلاب آمده ام من از جسارت بزم شراب آمده ام از آن دیار که آتش به استخوان می زد به روی زخم لبان تو خیزران میزد بنازم آنکه دایم گفتگوی کربلا دارد دلی چون جابر اندر جستجوی کربلا دارد دلش چون کربلا کوی حسین است و نمی‏داند که همچون دوردستان آروزی کربلا دارد به یاد کاروان اربعینی با گریه می‏گوید به هر جا هست زینب رو به سوی کربلا دارد اگر چه برده از این سر زمین آخر دلی پرخون ولی دلبستگی از جان به کوی کربلا دارد به یاد آن لب تشنه هنوز این عاشق خسته به کف جامی‏لبالب از سبوی کربلا دارد اگر دست قضا مانع شد از رفتن به پابوسش همی بوسیم خاکی را که بوی کربلا دارد... (عبدالعلی نگارنده(  آنچه درسوگ تو ای پاک‏تر از پاک گذشت نتوان گفت که هر لحظه، چه غمناک گذشت چشم تاریخ در آن حادثه تلخ چه دید که زمان مویه کنان از گذر خاک گذشت سرخوشید بر آن نیزه خونین می‏گفت که چه‏ها بر سر آن پیکر صد چاک گذشت جلوه روح خدا در افق خون تو دید آنکه با پای دل از قبله ادراک گذشت مرگ هرگز به حریم حرمت راه نیافت هر کجا دید نشانی ز تو چالاک گذشت حرّ آزاده شد از چشمه مهرت سیراب که به میدان عطش پاک شد و پاک گذشت آب شرمنده ایثار علمدار تو شد که چرا تشنه از او این همه بی‏باک گذشت بر تو بستند اگر آب، سواران عرب دشت دریا شد و آب از سر افلاک گذشت با حدیثی که ملائک ز ازل آوردند سخن از قصه عشق تو زلولاک گذشت (نصراللّه‏ مردانی ما را که غیر داغ غمت برجبین نبود نگذشت لحظه‏یی که دل ما غمین نبود هرچند آسمان به صبوری چو ما ندید ما را غمی نبود که اندر کمین نبود راهی اگر نداشت به آزادی و امید رنج اسارت، این همه شورآفرین نبود ای آفتاب محمل زینب کسی چو من از خرمن زیارت تو خوشه چین نبود تقدیر با سر تو مرا همسفر نبود در این سفر، مقدّر من غیر ازین نبود گر از نگاه گرم تو آتش نمی‏گرفت در شام و کوفه، خطبه من آتشین نبود در حیرتم که بی تو چرا زنده‏ام عهدی که با تو بستم از اول، چنین نبود ده روزه فراق تو عمری به ما گذشتیک عمر بود هجر تو، یک اربعین نبود محمدجواد غفورزاده (شفق خورشید هامون ساربانا ز اشتران بگشای بار لحظه‏ای ما را به حال خود گذار اینکه بینی سرزمین کربلاست خاک او آغشته با خون خداست در حریم قدسی صحرای دوست بشنو این گلبانگ، این آوای اوست نی نوا، در نینوای راستین مویه‏ها دارد ز نای اربعین ناله آتش بال در پرواز بین همطراز آه گردون تا زمین اشک می‏ریزد ز چشم کائناتدر عزای تشنه کامان فرات آن بلا جویان که تا بزم حضورراه پیمودند با سامان نور رایت توحید از اینان پایدار ماند و می‏ماند به دور روزگار گر فرات اینجا چو دریا خون گریست نی عجب، خورشید برهامون گریست (مشفق کاشانی) غوغای غم بار بگشایید اینجا کربلاست آب و خاکش با دل و جان آشناست بر مشام جان رسد بوی بهشتبه به از این تربت مینو سرشت ماه اینجا واله و سرگشته است و آن شهاب ثاقب از خود رفته است اربعین است اربعین کربلاست هر طرف غوغایی از غم‏ها به پاست گویی از آن خیمه‏های نیم سوزخود صدای العطش آید هنوز هرکجا، نقشی ز داغ ماتم استهر چه ریزد اشک در اینجا کم است باشد از حسرت در اینجا یادها هان به گوش دل شنو فریادها تا قیامت کربلا ماتم سراست حضرت مهدی «حسان» صاحب عزاست حبیب اللّه‏ چایچیان (حسان)  خون پاک چرا گلزار و گلشن گشته غمناک چرا گریان ز غم روح الامین است مگر از شام آید کاروانی که صوتش مُحرق قلب حزین است جهان شد از چه‏رو کانون ماتم مگر از نو عزای شاه دین است حسین آن کو به راه حق پرستیچو بابش فرد بی مثل و قرین است ز هفتاد و دو قربانی که او دادز یزدان در خور صد آفرین است نیامد مثل او دیگر به گیتی که بحر عشق را دُرّی ثمین است ز قتل خویشتن احیای دین کرد از آن رو محیی دین مبین است وجودش مَفْخَر دین نبی شد جنابش خاتم دین را نگین است خدا بر خون پاکت خون‏بها شدکسی را جز تو کی قدری چنین است ابوالحسن همدانی (طوطی) سوز دل بسوز ای دل که امروز اربعین است عزای پور ختم المرسلین است قیام کربلایش تا قیامت سراسر درسْ بهر مسلمین است دلا کوی حسین عرش زمین است مطاف و کعبه دل‏ها همین است اگر خیل شهیدان حلقه باشندحسین بن علی، آن را نگین است دل ما در پی آن کاروان است که از کرب و بلا، با غم روان است چه زنجیری به دست و بازوان استکه گریان دیده روح الامین است به یاد کربلا دل‏ها غمین است دلا خون گریه کن چون اربعین است (جواد محدثی) باز دلم خون شد و چشمم گریستآنکه درین روز چون من نیست کیست؟باز دگر باره رسید اربعینجوش زند خون حسین از زمینغرق تلاطم شده بحر محیطیک سره درد است بساط بَسیطشد چهلم روز عزای حسینجان جهان باد فدای حسینمحمدشریف صادقی (وفا)   باز آوای جرس بر جگرم آتش زداشک آتش شد و بر چشم ترم آتش زدناله آتش شد و بر برگ و برم آتش زدسوز دل بیش تر از پیش ترم آتش زدپاره های دلم از چشم تر آید بیرونوز نیستان وجودم شرر آید بیرون**دوستان با من و دل ناله و فریاد کنیدآه را با نفس از حبس دل آزاد کنیداربعین آمده تا از شهدا یاد کنیدگریه بر زخم تن حضرت سجاد کنیدمرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بالپیش تا از حرم الله کنیم استقبال**جابر این جا حرم محترم خون خداستهر طرف سیر کنی جلوة مصباح هداستغسل از خون جگر کن که مزار شهداستسر و دست است که از پیکر صد پاره جداستپیرهن پاره کن و جامة احرام بپوشاشک ریزان به طواف حرم الله بکوش**جابرا هم چو ملک پر بگشا بال بزنناله با سوز درون علی و آل بزنبر سر و سینة خود در همه احوال بزنخم شو و سجده کن و بوسه به گودال بزنچهره بگذار به خاکی که دهد بوی حسینریخته بر روی آن خون ز سر و روی حسین**جابرا اشک فشان ناله بزن زمزمه کنگریه با فاطمه از داغ بنی فاطمه کندر حریم پسر فاطمه یاد از همه کنروی از گوشة گودال سوی علقمه کناشک جاری به رخ از دیدة دریایی کندست سقا ز تن افتاده، تو سقایی کن**گوش کن بانگ جرس از دل صحرا آیدناله ای سخت جگر سوز و غم افزا آیدپیشباز اسرا دختر زهرا آیدبه گمانم ز سفر زینب کبرا آیدحرمی روی به بین الحرمین آوردنداز سفر نالة ای وای حسین آوردند**بلبلان آمده گل ها همه پرپر گشتندحرم الله دوباره به حرم برگشتندزائر پیکر صد پارة بی سر گشتندهمگی دور مزار علی اکبر گشتندگودی قتلگه و علقمه را می دیدندهر طرف اشک فشان فاطمه را می دیدند**آب بر سینة خود دید چو تصویر ربابعرق شرم شد و سوخت از شرم شد آبجگر بحر ز سوز جگرش گشت کبابشیر در سینه مادر، علی اصغر در خوابیاد شش ماهه و گهوارة او می افتادبه دو دستش حرکت های خیالی می داد**نفس دخت علی شعلة ماتم می شدقامت خم شده اش بار دگر خم می شدتاب می داد ز کف طاقت او کم می شدپیش چشمش تن صد پاره مجسم می شدحنجر غرقه به خون در نظرش می آمدیادش از بوسة جد و پدرش می آمد**باز هم داغ روی داغ مکرر می دیدباغ آتش زده و لالة پرپر می دیدلحظه لحظه تن صد چاک برادر می دیدفرق بشکستة عباس دلاور می دیدرژه می رفت مصائب همه پیش نظرشداغ ها بود که شد تازه درون جگرش**گریه آزاد شده بغض گلو را بستهکرده فریاد درون حنجره ها را خستهداغداران همه فریاد زنند آهستهذکرشان یا ابتا یا ابتا پیوستهاشک اطفال دل فاطمه را آتش زدگریة زینب کبری همه را آتش زد**گفت ای همدمم از لحظة میلاد حسینای سلامم به جراحات تنت باد حسیناز همان روز که چشمم به تو افتاد حسینآتش عشق تو زد بر جگرم باد حسینمن و تو در بغل فاطمه با هم بودیمهمدم و یار به هر شادی و هر غم بودیم**حال بر گو چه شد از خویش جدایم کردیدر بیابان بلا برده رهایم کردیگاه در گوشة گودال دعایم کردیگاه بر نوک سنان گریه برایم کردیچشمم افتاد سر نیزه به اشک بصرتجگرم پاره شد از خواندن قرآن سرت**کثرت داغ سراپا تب و تابم کردهخون دل سرزده از دیده خضابم کردهسخنی گوی که هجران تو آبم کردهچهره بنمای که داغ تو کبابم کردهبر سر خاک تو از اشک گلاب آوردمگرچه خود آب شدم بهر تو آب آوردم**روزها هر چه زمان می گذرد روز تواندظالمان تا ابد الدهر سیه روز توانداهل بیت تو همه لشکر پیروز تواندکه پیام آور فریاد ستم سوز تواندسرکشان یکسره گشتند حقیر تو حسینشام شد پایگه طفل صغیر تو حسین**دشمنان از سر کویت به شتابم بردندبعد کوفه به سوی شام خرابم بردندبه اسارت نه که با رنج و عذابم بردندبا سر پاک تو در بزم شرابم بردندشام را سخت تر از کرببلا می دیدمسر خونین تو در طشت طلا می دیدم**شامیان روز ورودم همگی خندیدندسر هر کوچه به دور سر تو رقصیدندعید بگرفته همه جامة نو پوشیدندلیک با زلزلة خطبة من لرزیدندگرچه باران بلا ریخت به جانم در شامکار شمشیر علی کرد زبانم در شام**گرچه این بار به دوش همگان سنگین بودآنچه گفتیم و شنیدیم برای دین بودو آنچه پنداشت عدو تلخ به ما شیرین بودارث ما بود شهادت، شرف ما این بود"میثم" ابیات تو چون شعلة ظالم سوزندتا خدایی خدا حزب خدا پیروزند***استاد حاج غلامرضا سازگار عذار نیلی و قدّ خم و چشم تر آوردمگلاب اشک بهر لاله های پرپر آوردمزجا برخیز ای صد پاره تر از گل! تماشا کنکه از جسم شهیدانت، دلی زخمی تر آوردم تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم چو برگشتم برایت یک چمن نیلوفر آوردم مسافر از برای یار سوغات آورد اما من از شام بلا داغ سه ساله دختر آوردماگر چه سر نداری یک نگه بر سیل اشکم کن که با چشمان خود آب از برای اصغر آوردمتو بر من از تن بی سر خبر ده ای عزیز دل!که من برتو خبرهای فراوان از سر آوردم چهل منزل سفر کردم به شهر شام و برگشتمخبر ازچوب و از لعل لب و طشت زر آوردمزاشک چشم و سوز سینه ی مجروح وخون دلهمانا مرهمت بر زخم های پیکر آوردمقد خم، موی آشفته، تن خسته، رخ نیلیبه رسم هدیه میراثی بود کز مادر آوردمزسیل اشک دریا کرده ام چشم محبان را به آهم شعله ها از سینه ی میثم برآوردم مشکل به روی مشکل تا سایه سرت به سر محملم فتاد برخاست آتش غم و بر حاصلم فتاد یک اربعین بود که ندیدم جمال تو وین است شعله ای که بر آب و گلم فتاد ای کشتی نجات ز طوفان دوری ات موج بلا و حادثه بر ساحلم فتاد بودم هزار مشکل و از رنج هر اسیر یک مشکل دگر به روی مشکلم فتاد برخاست آتش از دل و اشکم به رُخ دوید دل هر زمان به یاد ابوفاضلم فتاد دارم من از خرابه بسی خاطرات تلخ مُردم همین که بار در آن منزلم فتاد شد گریه رقیه سبب تا ببینمت هر چند باز داغ دگر بر دلم فتاد شد باز بند دست من و باز کی شود بند مصیبتی که به پای دلم فتاد سلام ای نازنین آلاله های سرخ زهراییکه بشکفتید روی نیزه ها در اوج زیباییسلام ای یوسف بی پیرهن! ای بحر لب تشنه!سلام ای آفتاب منخسف! ای ماه صحرایی!زجا بر خیز، ای اشکم نثار حنجر خشکت!که از بهر تو آب آورده ام با چشم دریاییاگر چه قامتم خم گشت از کوه فراق تو خدا داند شکستم پشت دشمن را به تنهاییسر تو قطعنامه خواند و من تکبیر می گفتم که بر بیدادگر طشت طلا شد طشت رسواییاگر از شام می پرسی زننگ شامیان این بس که با سنگ جفا کردند از مهمان پذیراییچنان داغ تو آبم کرده و از پا درافکنده که ممکن نیست جز با چشم تو زینب را تماشاییبه لطف و رأفتت نازم که در ویران سرا یک شبسر پاک تو شد بر ما چراغ گردهم آییخدا دادِ دل ما را ز اهل شام بستاندکه بهر کف زدن کردند دور ما صف آراییگرفتم پیکرت را چون به روی دست در مقتلگریبان چاک زد ازاین شکیبایی، شکیباییقبول حضرتت افتد که هم چون ابر باران زابه یاد حلق خشکت چشم میثم گشته دریایی سوغات شام چشم گریان سویت از شام خراب آورده ام خیز، ای لب تشنه از بهر تو آب آورده ام گر بپرسی داغ تو با سینه خواهر چه کرد قامت خم گشته یی بهر جواب آورده ام اشک، سرخ، چهره زرد و تن سیاه و موسفید اینهمه سوغات از شام خراب آورده ام اشک می بارم ز داغ چارساله دخترت گر چه پرپر شد گلت با خود گلاب آورده ام همرهم زین العباد این حجت دادار را جان و تن مجروح از بزم شراب آورده ام باز آوای جرس بر جگرم آتش زداشک آتش شد و بر چشم ترم آتش زدناله آتش شد و بر برگ و برم آتش زدسوز دل بیش تر از پیش ترم آتش زدپاره های دلم از چشم تر آید بیرونوز نیستان وجودم شرر آید بیروندوستان با من و دل ناله و فریاد کنیدآه را با نفس از حبس دل آزاد کنیداربعین آمده تا از شهدا یاد کنیدگریه بر زخم تن حضرت سجاد کنیدمرغ دل زد به سوی شهر شهیدان پر و بالپیش تا از حرم الله کنیم استقبالجابر این جا حرم محترم خون خداستهر طرف سیر کنی جلوة مصباح هداستغسل از خون جگر کن که مزار شهداستسر و دست است که از پیکر صد پاره جداستپیرهن پاره کن و جامة احرام بپوشاشک ریزان به طواف حرم الله بکوشجابرا هم چو ملک پر بگشا بال بزنناله با سوز درون علی و آل بزنبر سر و سینة خود در همه احوال بزنخم شو و سجده کن و بوسه به گودال بزنچهره بگذار به خاکی که دهد بوی حسینریخته بر روی آن خون ز سر و روی حسینجابرا اشک فشان ناله بزن زمزمه کنگریه با فاطمه از داغ بنی فاطمه کندر حریم پسر فاطمه یاد از همه کنروی از گوشة گودال سوی علقمه کناشک جاری به رخ از دیدة دریایی کندست سقا ز تن افتاده، تو سقایی کنگوش کن بانگ جرس از دل صحرا آیدناله ای سخت جگر سوز و غم افزا آیدپیشباز اسرا دختر زهرا آیدبه گمانم ز سفر زینب کبرا آیدحرمی روی به بین الحرمین آوردنداز سفر نالة ای وای حسین آوردندبلبلان آمده گل ها همه پرپر گشتندحرم الله دوباره به حرم برگشتندزائر پیکر صد پارة بی سر گشتندهمگی دور مزار علی اکبر گشتندگودی قتلگه و علقمه را می دیدندهر طرف اشک فشان فاطمه را می دیدندآب بر سینة خود دید چو تصویر ربابعرق شرم شد و سوخت از شرم شد آبجگر بحر ز سوز جگرش گشت کبابشیر در سینه مادر، علی اصغر در خوابیاد شش ماهه و گهوارة او می افتادبه دو دستش حرکت های خیالی می دادنفس دخت علی شعلة ماتم می شدقامت خم شده اش بار دگر خم می شدتاب می داد ز کف طاقت او کم می شدپیش چشمش تن صد پاره مجسم می شدحنجر غرقه به خون در نظرش می آمدیادش از بوسة جد و پدرش می آمدباز هم داغ روی داغ مکرر می دیدباغ آتش زده و لالة پرپر می دیدلحظه لحظه تن صد چاک برادر می دیدفرق بشکستة عباس دلاور می دیدرژه می رفت مصائب همه پیش نظرشداغ ها بود که شد تازه درون جگرشگریه آزاد شده بغض گلو را بستهکرده فریاد درون حنجره ها را خستهداغداران همه فریاد زنند آهستهذکرشان یا ابتا یا ابتا پیوستهاشک اطفال دل فاطمه را آتش زدگریة زینب کبری همه را آتش زدگفت ای همدمم از لحظة میلاد حسینای سلامم به جراحات تنت باد حسیناز همان روز که چشمم به تو افتاد حسینآتش عشق تو زد بر جگرم باد حسینمن و تو در بغل فاطمه با هم بودیمهمدم و یار به هر شادی و هر غم بودیمحال بر گو چه شد از خویش جدایم کردیدر بیابان بلا برده رهایم کردیگاه در گوشة گودال دعایم کردیگاه بر نوک سنان گریه برایم کردیچشمم افتاد سر نیزه به اشک بصرتجگرم پاره شد از خواندن قرآن سرتکثرت داغ سراپا تب و تابم کردهخون دل سرزده از دیده خضابم کردهسخنی گوی که هجران تو آبم کردهچهره بنمای که داغ تو کبابم کردهبر سر خاک تو از اشک گلاب آوردمگرچه خود آب شدم بهر تو آب آوردمروزها هر چه زمان می گذرد روز تواندظالمان تا ابد الدهر سیه روز توانداهل بیت تو همه لشکر پیروز تواندکه پیام آور فریاد ستم سوز تواندسرکشان یکسره گشتند حقیر تو حسینشام شد پایگه طفل صغیر تو حسیندشمنان از سر کویت به شتابم بردندبعد کوفه به سوی شام خرابم بردندبه اسارت نه که با رنج و عذابم بردندبا سر پاک تو در بزم شرابم بردندشام را سخت تر از کرببلا می دیدمسر خونین تو در طشت طلا می دیدمشامیان روز ورودم همگی خندیدندسر هر کوچه به دور سر تو رقصیدندعید بگرفته همه جامة نو پوشیدندلیک با زلزلة خطبة من لرزیدندگرچه باران بلا ریخت به جانم در شامکار شمشیر علی کرد زبانم در شامگرچه این بار به دوش همگان سنگین بودآنچه گفتیم و شنیدیم برای دین بودو آنچه پنداشت عدو تلخ به ما شیرین بودارث ما بود شهادت، شرف ما این بود"میثم" ابیات تو چون شعلة ظالم سوزندتا خدایی خدا حزب خدا پیروزند چهل روزه که بوي گل نيومدصداي چهچه بلبل نيومدچهل روزه چهل منزل اسيرمغم چل ساله گويي کرده پيرمچهل روزه حسينم را نديدمغم عشقش بجون و دل خريدمچهل روزه غم چل ساله ديدمغم و اندوه ديدم ناله ديدمهمينجا غرق در غم شد وجودمتن پاک ترا گم کرده بودمميان نيزه ها دلباختم منترا ديدم ولي نشناختم مناگر امروز برداري سرت رابه زحمت مي شناسي خواهرت رازجا برخيز اي نور دو ديدهشده مويم سپيد و قد خميدهاگر مردي در اين صحرا نمي بوداگر نامحرمي اينجا نمي بودبرون مي کردم از تن پيرهن راکه بيني بازوي مجروح من رانه تنها من که طفلان اينچنين اندهمه با درد و ماتم همنشين اندتمام قلبها از غصه پارهتمام گوشها بي گوشواره سلام ای نازنین آلاله های سرخ زهراییکه بشکفتید روی نیزه ها در اوج زیباییسلام ای یوسف بی پیرهن! ای بحر لب تشنه!سلام ای آفتاب منخسف! ای ماه صحرایی!زجا بر خیز، ای اشکم نثار حنجر خشکت!که از بهر تو آب آورده ام با چشم دریاییاگر چه قامتم خم گشت از کوه فراق تو خدا داند شکستم پشت دشمن را به تنهاییسر تو قطعنامه خواند و من تکبیر می گفتم که بر بیدادگر طشت طلا شد طشت رسواییاگر از شام می پرسی زننگ شامیان این بس که با سنگ جفا کردند از مهمان پذیراییچنان داغ تو آبم کرده و از پا درافکنده که ممکن نیست جز با چشم تو زینب را تماشاییبه لطف و رأفتت نازم که در ویران سرا یک شبسر پاک تو شد بر ما چراغ گردهم آییخدا دادِ دل ما را ز اهل شام بستاندکه بهر کف زدن کردند دور ما صف آراییگرفتم پیکرت را چون به روی دست در مقتلگریبان چاک زد ازاین شکیبایی، شکیباییقبول حضرتت افتد که هم چون ابر باران زابه یاد حلق خشکت چشم میثم گشته دریایی به کربلاي تو يک کاروان دل آوردمامانتي که تو دادي به منزل آوردمهزار بار به درياي غم فرو رفتمکه چند درّ غنيمت به ساحل آوردمبجز رقيه که از پا فتاد پيش سرتتمام اهل حرم را به منزل آوردمگواه عشق خودم با تو اي حسين عزيزنشانه اي به سر از چوب محمل آوردمنظر به جسم کبودم مکن که دريابيتني رها شده از چنگ قاتل آوردم اي خداي عشق آمد از سفر پيغمبرتنيمه جان برگشته اي آرام جانت خواهرتخواهرم اما نه آن خواهر که رفت از کربلازينبم اما نه آن زينب که بشناسي مراشمه اي گويم که از داغت چسان برگشته امبا لواي عشق رفتم با عصا برگشته امبين همراهان زداغت قد کمان باشد بسيليک از زينب کماني تر نمي باشد کسياز علمدارت نشاني مانده باقي حسينپوستي بر استخواني مانده باقي حسينبسکه تا شام بلا بر من جثارت کرده اندشام تا کرببلا طفلان مرا آورده اندآنقدر زخم زبان بر قلب تنگم مي زدنداي برادر شکر مي کردم که سنگم مي زدندبارها کردم جدا از ما جدا گردد سرتتا نبينبي زير شلاق اوفتاده خواهرتعشق تو هر سو کشاندم ورنه اي روح حجابدختر زهرا کجا و بزم ننگين شرابسر به زيرم از امانت داري ام اي پير عشقز آنکه جا مانده يکي از غنچه هايت در دمشق از من مپرس زینب من معجرت چه شد با من بگو برادر زینب سرت چه شد از من مپرس از چه لبت خشک و زخمی است با من بگو که ساقی آب آورت چه شد از من مپرس رخت تنت از چه خاکی است با من بگو که پیروهن پیکرت چه شد از من مپرس از چه زدی سر به محملت با من بگو در نظر مادرت چه شد از من مپرس در دل محمل چه دیده ام با من بگو که راس علی اصغرت چه شد از من مپرس از چه نمازت نشسته است با من بگو اذان علی اکبرت چه شد از من مپرس موی سرت از چه شد سپید با من بگو عمامه ی پیغمبرت چه شد از من بپرس شرح تمام سفر ولی دیگر نپرس شام بلا دخترت چه شد ای همیشه خواهر غم پرورم ای خمیده مثل زهرا مادرم بشکن این بغضی که داری در گلو هرچه می خواهد دل تنگت بگو بر حسینت شام را توصیف کن از خرابه رفتنت تعریف کن از درخت خشک و سنگ و سر بگو از لب و از چوب و طشت زر بگو صورت خورشید و نوک نی چه بود قصه ی قرآن و بزم می چه بود جان من بنشین و حرف دل بگو از جبین و چوبه محمل بگو به چه بزمی ، بزم اشک و ماتم است بزمتان جمع است و یک کودک کم است اومدم پابوس قبرت واسه خوندن زيارت السلام اي دلبر من اومدم من از اسارتبا يه قامت خميده واسه تو غمنامه دارممن پيشوني شکسته شرح ماتم نامه دارمميگم از قصه ي کوفه ميگم از خار مغيلانکوچه هاي شهر شام و سنگ روي بام طفلانميگم از بزم شراب و غم دل که بي امون بودسر تو ميون يک تشت زير چوب خيزرون بودسر تو به نيزه ديدم ميون هزار شکوفهمن همش گريه مي کردم پشت دروازه ي کوفهشاميا خنده مي کردند با صداي البشارهبه گل اشک رقيه به همون لباس پارهنگا کن رباب خسته با يه دونه مشک پارهپاشو گهواره آورده واسه طفل شيرخوارهروي تل بودم و ديدم حرم و نشون مي داديخيمه ها آتيش گرفت و تشنه لب تو جون مي داديکو علي اصغر من لاله ي سرخ و سفيدمکو علي اکبر من کو علمدار رشيدمزينبت با ناله رفت و دوباره با ناله بر گشتمي کشه از تو خجالت آخه بي سه ساله برگشت از سفر آمدم اي همسفرم کن تماشا که چه آمد به سرمکس ندارم که توانم بدهدتربت يار نشانم بدهدمن سراپا همه رنج و دردمکرده عشق تو بيابانگردمنيست ز احوال من آگاه کسينيست در سينه ي من يک نفسيچه بگويم به چه احوال گذشتاين چهل روز چهل سال گذشترفتم از کوي تو اما دل مانددل سرگشته در اين منزل مانداز سر ني بنمودي دل منسايه شد با سر تو محمل منطعنه ها بر دل تنگم زده اندنام تو بردم و سنگم زده اندمن کجا کوفه کجا شام خرابمن غمديده کجا بزم شرابخيزران تا که به لبهايت خوردگفتم اي کاش که زينب مي مردبود چشم نظرت بر هر سوخواستم چوب بگيرم ز عدوليک ديدم که دو دستم بسته استريسمان بسته به دست خسته استولي از طشت دلم بشکستيتو مرا ديدي و چشمت بستيخون شده ديده ام از بيداريبسکه سخت است امانتداريبارها خون ز دو چشم افشاندمغنچه ها را به تو برگرداندمجمعشان جمع پريشان حالي استجاي زهراي سه ساله خالي استتو ز من قصه ي ويرانه مپرستو از آن کودک دردانه مپرسبه تن کوچک خود تاب نداشتدخترت تا به سحر خواب نداشتاشک مي ريخت ز چشم مستشدست من بود عصاي دستشديدي اي سرو چگونه سر شدگل نيلوفر تو پرپر شديوسفم گم شده مي دانم منبعد تو زنده نمي مانم من چگونه با تو بگویم چگونه خواهر رفت تمام سوی دو چشمم پس از برادر رفت به جای آن همه تیری که بر تنت آمد لباس کهنه و انگشتر مطهر رفت صدای حرمله می آمدو نوای رباب کنار نیزه طفلش زهوش مادر رفت حرم در آتش دختر نفس نفس میزد نگاه ها پی غارت به سمت دختر رفت برای غارت یک گوش واره کوچک دو چشم رفت ، گل سر شکست ، معجر رفت