ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

---

او غربت صدای پدر را شنیده است

شش ماهه ای که سن بلوغش رسیده است

با بالهای ناله که از حال رفته بود

تا پیش چشمهای پدر پر کشیده است

دست سه شعبه ای که به سویش دراز شد

هرگز چنین بهار قشنگی نچیده است

آن سو صدا زدند که سیراب می شود

تیرش ز آه و اشک علی آبدیده است

خون گلوی ملتهبش بر زمین نریخت

این باغ لاله را کس دیگر خریده است

از تکه های حنجره ای خشک و بی رمق

ته مانده غریب صدایش چکیده است

پوشانده بود زیر عبا چون که مادرش

در این لباس تازه علی را ندیده است

گهواره بی دلیل به خود تاب می دهد

این بستر بدون علی خواب دیده است

---

ای به اکبر کرده همدوشی علی

برده سر در جیب خاموشی علی

تو مسیح عترتی وز مرتبت

کرده با قرآن هم آغوشی علی

حجت کبرائی و گردون ندید

کودک و اینسان خدا جوشی علی

اصغرم قنداقه ات شد غرق خون

زود بودت این کفن پوشی علی

چون تو سربازی دگر نائل نشد

بر سر دوشم به سردوشی علی

گفتمت آرام باش از تشنگی

نی که تا سر حد بیهوشی علی

خواستم از گریه خاموشت ولی

نی دگر اینقدر خاموشی علی

خنده ات وقت شهادت بر لب است

تا چه گفتت تیر در گوشی علی

اصغرم اینک گوارایت بود

از می کوثر قدح نوشی علی

چون مؤید هرکه دارد با تو کار

نیستش زین غم فراموشی علی

---

پريده ديد عدو تا كه رنگ و روى تو را

حواله داد به تيرش، گل گلوى تو را

تبسمى كه شكفت از سه شعبه بر لب تو

نشان حرمله مى‏داد خلق و خوى تو را

صداى پارگى تارهاى حنجر تو

چو مشك پاره گدازد دل عموى تو را

نماز صبر به پشت خيام مى‏خواند

كه ديد دريم خون آخرين وضوى تو را

مگر نه خون تو بر آسمان پدر پاشيد

كه حق گواه دهد قصه‏ى گلوى تو را؟

مگوى بسته زبان تو زبان حق هستى

زمانه پى نبرد عمق گفتگوى تو را

قرار خويش ز كف مى‏دهد چو مى‏شنوم

سحر به باغ دل خسته عطر و بوى تو را

شاعز؟؟؟

---

زلال اشك تو رشك فرات است

فرات از صافى چشم تو مات است

وجود تو تعادل بخش اين نهر

كه بى تو آبگيرى بى ثبات است

نماز صبر مى‏خواند كنارت

غمت گرداب كشتى نجات است

نيازى نيست تا حكمت بخوانيم

وجودت شرح اسماء و صفات است

من از عمر كمت خواندم كه روحت

به اين كثرت سرا بى‏التفات است

نخ قنداقه پر پيچ و تابت

مدار كهكشان و ممكنات است

شاعر؟؟

---

تو را من مى‏شناسم بى قرينى

سوار كوچك نيزه نشينى

ميان آيه‏هاى سوره فجر

تو هم كوتاه و هم كوچكترينى

بگويد با زبان سرخ خونت

تو هم دلواپس فرداى دينى

به چشمان زمينى، آفتابى

به چشم آسمان، ماه زمينى

دلم را بين دست تو سپردم

تو هم مانند جدّ خود امينى

بسوزان، آب كن، از نو بريزم

يقين دارم تو هم مى‏آفرينى

شاعر؟؟؟

---

گلويت را شبى ترسيم كردم

و جاى تير را ترميم كردم

كشيدم لحظه خنديدنت را

محبت را به خود تفهيم كردم

زمان خفتن و بيدارى‏ام را

به وقت چشم تو تنظيم كردم

گرفته جرعه‏اى از چشم مستت

ميان تشنگان تقسيم كردم

نشستم پاى درس حنجر تو

سپس بر اهل دل تعليم كردم

همه آنچه ندارم را در آن شب

به پيش پاى تو تقديم كردم

شاعر؟؟؟

---

لاله خونين رخ اين آتشين صحرا منم

غنچه عطشان که سوزد بر لب دريا منم

مي‌برد همراه قرآن ، سوي ميدانم پدر

چون که عترت را ، بقرآن ، مختصر معني منم

اشک ريزد مادرم ، از ديدن لبخند من

غنچه خندان که شد پرپر درين صحرا منم

من که يا رب مي‌شدم سيراب ، از يک جرعه آب

کشتة لب تشنة بي شير عاشورا منم

آنکه در دست پدر ، جان داده در ميدان جنگ

پيش چشم مادر غمديده اش ، تنها منم

ختم شد با نام من ، طومار اصحاب حسين

چون به اسناد شهادت ، مختصر امضاء منم

مي‌رود برني سرم ، تا شام ، همراه رباب

اصغرم ، با اکبر اما همره و همپا منم

کس نکشته کودک ششماهه معصوم را

در شهادت ، يادگار محسن زهرا منم

قلب ثاراله منم ، ز آن قبر من شد سينه اش

آنکه دارد مدفني والاتر از والا منم

هر کسي گريد ( حسانا ) از غم امروز من

خود رهائي بخش او ، از آتش فردا منم

نام شاعر:حبيب چايچيان

---

غنچه کربلا ، شد افسرده

نوگل باغ عشق ، پژمرده

نازنين گوهر حسين است اين

گر عدويش به هيچ نشمرده

شيرخوار است و ، مادرش بي شير

تشنگي ديگرش توان برده

بانوان ، گرد گاهواره او

همه گريان و ، زار و افسرده

نظم آن پايگاه صبر و قرار

ديگر از حال او بهم خورده

گه رقيه ، گهي رباب ، او را

اشک افشان ، به سينه افشرده

برد آخر پدر به ميدانش

با دلي داغدار و آزرده

دهدش تا که جرعه آبي

لاجرم سوي دشمنان برده

آه ، آمد حسين و ، اصغر را

برده عطشان و ، تشنه آورده

آب شد قلب زينب از اين داغ

شد علي کشته ، آب ناخورده

خون آن کودک شهيد نوشت :

زنده ام ، گرچه پيکرم مرده

اصغر آن مهر کوچکي که ( حسان )

زير امضاي عاشقان خورده

نام شاعر:حبيب چايچيان

---

تیر آمد و از لانه بی آب پرش داد

یک فاصله در بین گلوگاه و سرش داد

بغض همه آوار شد آن وقت که کودک

یک دسته گل سرخ به دست پدرش داد

می خواست که از بین گلویش بکشد تیر

آن قفل سه شعبه چقدَر درد سرش داد

خندید و خجالت زده تر شد پدر از او

خندید و غم تازه تری بر جگرش داد

یک آیه کوچک به لب عرش رسیده است

یک کفتر کوچک که خدا بال و پرش داد

---

بگو که یک شبه مردی شدی برای خودت

و ایستادی امروز روی پای خودت

نشان بده به همه چه قیامتی هستی

و باز در پی اثبات ادعای خودت

از آسمانی گهواره روی خاک بیفت

بیفت مثل همه مردها به پای خودت

پدر قنوت گرفته ترا برای خدا

ولی هنوز تو مشغول ربنای خودت

که شاید آخر سیر تکامل حلقت

سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت

یکی به جای عمویت که از تو تشنه تر است

یکی به جای رباب و یکی به جای خودت

بده تمام خودت را به نیزه ها و بگیر

برای عمه کمی سایه در ازای خودت

و بعد همسفر کاروان برو بالا

برو به قصد رسیدن به انتهای خودت

و در نهایت معراج خویش می بینی

که تازه آخر عرش است ابتدای خودت

سه روز بعد در افلاک دفن خواهی شد

درون قلب پدر خاک کربلای خودت

---

سلام ما به حسین و علی اصغر او

امیر عشق که گهواره بود سنگر او

رضیع داده خدایش نشان سربازی

صغیر برهمه پیدا مقام اکبر او

شکفت لاله عصمت به روی دوش حسین

چو تیر حرمله آمد به سوی حنجر او

مجال گریه نبودش که خنده کرد علی

حسین مات از حال گریه آور او

گرفت خونش و بر اوج آسمان پاشید

که پیک تسلیت آمد زپیک داور او

کنار خیمهبه خاکش سپرد و امضاء شد

کتاب سرخ شهادت به خون اصغر او

ارگ چه پیکراو را به خاک پوشیدند

به شهر کوفه سرش را به نیزه ها دیدند

---

---

---

---

به گوش می رسد اکنون صدای حنجره اش

نشسته مادر گریه به پای حنجره اش

درید حلق عطش را که حلق اصغر بود

سه شعبه ای که کنون لا به لای حجنجره اش

نشسته تا پدر آهسته آب می نوشد

ز شوره زار حسینش به جای حنجره اش

و ناگهان پدرش زود یک حجابی کرد

عبای خونی خود را برای حنجره اش

فرشتگان خدا هم به سر زنان گفتند

فدای خون گلویش فدای حنجره اش

گرفت خون گلو را در آسمانی سرخ

ب دست خویش گمانم خدا حنجره اش

به محض آمدنتیر می شود آغاز

سر زبان همه ماجرای حنجره اش

مسعود اصلانی

---

دیدنت در همه راه معما شده است

تو کجا نیزه کجا وای چه با ما شده است؟

دیدنت سخت ولی سخت تر از آن این است

باز م حرمله سر گرم تماشا شده است

باورم نیست که بالای سرم می خندی

دل من سوخته تر از دل لیلا شده است

ساربانی که نگین پدرت را دارد

چند روزی است در این قافله پیدا شده است

حجم تیری که علمدار زمین گیرش شد

باورم نیست که در حنجره ات جا شده است

کاش آرام رود قافله تا راه روی

بعد من نوبت لالایی زهرا شده است

کاش ارام رود تا که نیفتی از نی

ولی افسوس سر رأس تو دعوا شده است

نیزه داری که تو را می برد این را می گفت

باز هم زخم گلوی پسرت وا شده است

حسن لطفی

---

به روی دست غریبی کبوتری پر زد

عدو سه شعبه خود را به حلق اصغر زد

نه اینکه حلق علی را هدو نشانه گرفت

درست تیر سه شبه به قلب مادر زد

چنان سفیدی حنجر زدور پیدا بود

که تیر بوسه ز نرمی زیر حنجر زد

ندیده چشم رباب و سکینه و زینب

به روی دست پدر او چگونه پرپر زد

نمانده کس که بیاید به تشییع اصغر

بنای قبر علی را به دست مضطر زد

جواد حیدری

---

طفلی به روی دست رجز خوان کربلا

در گرد باد آخر طوفان کربلا

بر آسمان دست پدر همچو قرص بدر

در جزر و مد فتاده بیابان کربلا

معراج رفته بود و دوباره نزول کرد

زیر عبا پیمبر و قرآن کربلا

فواره های خون گلویش به عرش رفت

تندیس پایداری میدان کربلا

وقتی صدای خنه دشمن بلند شد

از پا نشست مادر گریان کربلا

موجی به سمت خیمه و موجی به سمت دشت

دریای پر تلاطم و حیران کربلا

از اب هم مضایقه کردند ای دریغ

این گونه بود قصه مهمان کربلا

یاسر حوتی

---

چگونه خاک بریزم به روی زیبایت

که تو بخندی و من هم کنم تماشایت

به غیر گریه بی اشک تو جواب نبود

برای ناله هل من معین بابایت

مزار کوچک تو پر شده است از خونت

بخواب ماهی من در میان دریایت

مرا ببخش عزیزم که جای قطره آب

به یک سه شعبه برآورده ام تقاضایت

چگونه جسم تو پنهان کنم که میدانم

به وقت غارتمان می کنند پیدایت

بخواب در دل این خاک تا کمی وقت است

که بعد از این شود آغوش نیزه ها جایت

بیا رباب که این شاید آخرین باریست

که خواب می رود او با نوای لالایت

اگر نشد که شود سایه سرت امروز

بروی نیزه شود سایه سار فردایت

محمد بیابانی

---

مثل پرنده بال گشودی رها شدی

کوچکترین ستاره سر نیزه ها شدی

لعنت به لای لایی این نیزه دار تو

باعث شده است بر سر ی بی صدا شوی

زخم سرت برابر زخم عمو شده

بر روی نیزه ها چقدر جا به جا شدی

بعد از تو گاهواره به دردم نمی خورد

چه زود پر کشیدی و از من جدا شدی

بر روی دست باد عزیز دل رباب

مانند زلف های پریشان رها شدی

در اسمان کرب و بلا رد خون توست

تو یک تنه برای خودت کربلا شدی

مسعود اصلانی

---

کسی که نام شما را صغیر می خواند

حقیقتا که خودش را حقیر می خواند

علی است شیر خدا و تویی نواده او

و دل همیشه تو را مثل شیر می خواند

علی اصغری اما بزرگ این دشتی

تو را کبیر دیارم امیر می خواند

شبیه جد خودت روی دست آمده ای

و یک پدر که حدیث غدیر می خواند

سپیدی گلویت مثل نیزه ای دارد

دلاورانه رجز پیش تیر می خواند

نرو اگر بروی یک نفر حرامی هست

که خواهران تو را هم اسیر می خواند

سید محمد حسینی

---

یک باره خنده کردی و عالم خراب شد

اشکم چکید و سهم دلم اضطراب شد

تیری رسید صحبت من ناتمام ماند

دیدی چگونه مرد غریبی جواب شد

تیری رسید حنجرت آتش گرفت و بعد

از آتش گلوی تو قلبم کباب شد

تیری رسید هستی من را به باد داد

آهنگ من بریده بریده رباب شد

مادر میان خیمه تو داد می زند

از ناله های او دل هر سنگ آب شد

تصویر حلق پاره ات ای کودک شهید

در چشمهای دخترکی تشنه قاب شد

سید محمد جوادی

---

---

خواست تا ترکند از چشمه کوثر کامش

خواست تا در صف عشاق نویسندش تک

خواست آن طفل بیاورد به بزم معشوق

گفت شه آخر قربانی ما این طفلک

قطرة آب زکامش منمائید دریغ

کز عطش لب بدهن میمکد اندک اندک

دانی آن تیر بلا گشت ز دست که رها

آنکه بنمود از اول بجهان غصب فدک

شاه خون علی اصغر بسما میپاشید

یعنی عاشق من و معشوق تو و این سنگ محک

گفت با ناله که ای بلبل خوش الحانم

بسوی باغ جنان میروی الله معک

گرچه پابسته و دلخسته ز دستم رفتی

لیک آسوده شدی از ستم جور فلک

ناصرالدینشاه

---

بریدی از من بیکس بغربت آشنائی را

تصور هم نمیکردم ز تو طرز جدائی را

سه شب با گریه و زاری بسر بردی علی عطشان

زدل میسوختم بر تو کشیدم بی نوائی را

صدایت مانده در گوشم نگردد باورم مردی

زدیده رفته از خاطر نبردی دلربائی را

گلوی پاره را بینم زچشم دل زند شعله

دل سوزان کند مشکل به من مشکل گشائی را

نه در خوابم نه بیداری همیشه با تو میگردم

تو میسوزی و من سوزم ببین مهر خدائی را

عذابم میکند سینه ز شوق لطف لبهایت

بگوید درد پستانم حدیث باوفائی را

نشسته خود به خود گویم علی ناخن مزن رویت

تحمل چون کند مادر همه درد نهانی را

بیفتد دستم از بازو که بستم آندو دستت را

به مرگم از خدا خواهم از این غمها رهایی را

رضا هشیار

---

گشودی چشم ، در چشم من و رفتی بخواب اصغر

خداحافظ – خداحافظ – بخواب اصغر بخواب اصغر

بدست خود به قاتل دادمت – هستم خجل

اما ز تاب تشنگی آسوده­ای از التهاب اصغر

بشب تا مادرت گیرد ببر- قنداقه خالیت

بگریند اختران شب­ها به لالای رباب اصغر

کبوتر گو – به نسوان مدینه با پسر خونین

خبر کن آنچه بو بردند – از وای غراب اصغر

تو با رنگ پریده غرق خون – دنیا بمن تاریک

کجا دیدی شب آمیزد- شفق با ماهتاب اصغر

برو سیراب شو – از جام جدت ساقی کوثر

که دنیا و سرآبش ندیدی جز سراب اصغر

گلوی تشنة بشکافته – بنمای با زهرا

بگو کر – زهر پیکانها بما دادند آب اصغر

الا – ای غنچة نشکفته پژمرده – بهارت کو؟

چه در رفتن بتاراج خزان کردی شتاب اصغر

خراب از قتل ما شد – خانة دین مسلمانان

که بعد از خانة دین هم – جهان بادا خراب اصغر

عمو سقای عاشورا – خجالت دارد از رویت

که بی دست از سرزین شد- نگون پادر- رکاب اصغر

بچشم شیعیانت اشگ حسرت یادگار تست

بلی در شیشه ماند- یادگار- ازگل، گلاب اصغر

الا- ای لاله خونین- چه داغی آتشین داری

جگرها میکنی – تا دامن محشر کباب اصغر

توآن ذبح عظیمستی که قرآن شد- بدو – ناطق

الا ای طلعت- تأویل آیات کتاب اصغر

خدا چون پرسد – از حق رسول و آل- در محشر

نمیدانم چه خواهد داد؟ این امت جواب اصغر

زیارت خواهد و فیض شفاعت شهریار از تو

دعای شیعیان کن- از شفاعت مستجاب اصغر

استاد شهریار

---

از شوق شادي مرغ طبعم پرگـشـوده

در وصـف مـيــلاد عــلـي اصـغـر سـروده

دارد عـروس فـاطـمه يك گل بــدامن

چـشـم حـسـيــن از ديـدنـش گرديده روشن

اصـغـر بـدامـان پـدر مــاوا گـــرفـــتـه

گــوئـي كــه بــر دامــن گـل حـمـرا گـرفـته

بــابــا تــبـسـم مي كـند بر شـيـرخواره

مــادر بــرخــســار پـــســر دارد نـــظـــاره

آل عـلـي زيـن غنچه نورسـته شـادان

غرق سرور و شادي و عيش اند و خندان

بــر مـادر اصـغـر هـمه تبريك گويـند

نـوزاد او را هـمـچـو گـل يـك يـك بـبويند

از مـقـدم ايــن كـودك فرخـنده، زيـنب

در جـان نـشـاط تـازه دارد خـنــده بــر لـب

ايـن كـودك نــوبــاوه در مــاه مـحرم

رســوا نـمـايــد دشـمــن دين را به عـالم

ايــن كــودك نـوبـاوه در آغـوش بابا

آزرده گــردد حـنـجـرش از ظــلــم اعـــدا

ايــن كـودك نـوبـاوه در روز قــيامت

از ظــلـم و جـور حــرمـلـه دارد شكايت

ايــن كـودك نــوبــاوه بـر درگـاه داور

دارد مـقـامـي از شـهـيـدان جـمله برتر

ايــن كــودك نوباوه با دستان كوچك

از كار مردم عقده ها بگشوده بي شك

از تير دشمن غرقه خون شد پيكر او

مـظـلـومـي خـون خـدا شـد حـنـجـر او

ايـن كــودك نــوبـــاوه سـبـط پـيـمـبــر

دارد «حـيـاتي»‌ را نظر در روز محشر

شاعر؟؟؟

---

بسوخت آخر جگرم ،‌بگو تو بامن سخني

دريغ منما پسرم، چرا دلم مي شكني

چو اكبرم رفته زهوش ،‌منم سرا پا همه گوش

مگر از آن لعل خموش ، رسد بگوشم سخني

تو صيد خونين دهني ،‌تپيده در خون بدني

تو ميوه قلب مني ، عقيق سرخ يمني

مخور غم اي لاله عذار ،‌خزان ندارد به تو كار

ميشه حسن تو بهار ،‌گل بهشت عَدَني

بباغ خلقت گل من،بزندگي حاصل من

داغ همچو دل من ، چراغ بيت و الحزني

بريز اشك از بسرم، كه رفت عطشان پسرم

مه توئي در نظرم ، هميشه در قلب مني

كند فغان طبع حسان، كه بر لب آب روان

ترا بلب آمده جان ، تو تشنه دور از وطني

حسان

---

خوشبو ترين گل گلاب كربلا منم

شيوا ترين نواي ني نينوا منم

با خون نوشته روي گلويم كليم عشق

باب الحوائج حرم مصطفي منم

با تير عشق هستي خود را فروختم

بازار عشق را به تبسم بها منم

خون گلوي من به همه دردها دواست

درمان دردهاي دل بي دوا منم

با دست كوچكم گره ها باز مي شود

مردم علي اصغر مشكل گشا منم

نامم علي اصغر و در كشتي حسين

هم بادبان و لنگر و هم ناخدا منم

اي حرمله به بيشۀ ما بيهوده ميا

چون شير كوچك حرم لا فتي منم

آوازه شجاعت من تا به عرش رفت

خيبر گشاي ديگر خيبر گشا منم

اين دست هاي كوچك من دست حيدري است

شش ماهه اي كه كشته شد بي صدا منم

حاج داود داللهي(قطره)

 

---

عمه جان گهواره را بنگر چه تابي مي خورد

اصغرم از نوك انگشتش چه آبي مي خورد

ديدي اي عمه عجب انگشت خود را ميمكيد

جاي آب از نوك انگشتش تبسم مي چكيد

با زبان بي زباني در نگاهم راز داشت

خنده بر لبهلي خشكش چشمه اي از ناز داشت

روي دستم آنقدر زد دست و پا كز تاب رفت

آنقدر بوسيدمش تا اصغرم در خواب رفت

دستهاي كوچكش را چون به صورت مي كشيد

اشك از چشمان مستش روي گونه مي چكيد

چون به خيمه مي رويد آهسته تر نجوا كنيد

قطره آبي براي اصغرم پيدا كنيد

هر چه اصغر خواب باشد فكر بابا كمتر است

عمه سرگردان تر از بابا به ياد اصغر است

با عمو مي رفت ميدان حرف اصغر بود آب

كاش تا سقا نيايد باشد او در خيمه خواب

دست خود را چون عمو روي لب اصغر كشيد

من خودم ديدم كه اشكش روي قنداقه چكيد

حاج داود داللهي(قطره