ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

تاراج دل به تیغ دو ابروی دلبر است
مستی قلب عاشقم از جام کوثر است
بر سر در بهشت خدا حک شده چنین
بختش بلند هر که گرفتار حیدر است

ياعلي نامت ثبوت قل هوالله احـد
نام تو نقش نگين امرالله الصمــد
لم يلدازمادر گيتي ولم يولدچو تو
لم يكن بعد نبي مثلت لهُ كفواً اَحَد

فرشته در کفن چون دید ما را
به عشق مرتضی بوسید ما را
نویدی آمد از میخانه غیب
که چشم حیدر آمرزید ما را 

هر قلب به شيوه قبله‌گاهي دارد
هر قبله براي خود خدايي دارد
اما زميان خانه فرمود خدا
ايوان نجف عجب صفايي دارد

سر دفتر عالم معانی است علی
وابسته ی اسرار نهانی است علی
نه اهل زمین که آسمانی است علی
فی الجمله بهشت جاودانی است علی


من شیفته ی علی شدم شیدا نیز
پنهان همه جا گفته ام و پیدا نیز
این پایه مرا بس است و بالاترازین
امروز طلب نمی کنم فردا نیز

بسیجی عشق وایمان می شناسد
امامت را به قرآن می شناسد
نمک پرورده ی خوان ولایت
علی را مرد میدان می شناسد

نازد به خودش خدا که حیدر دارد
دریای فضائلی مطهر دارد
همتای علی نخواهد آمد والله
صد بار اگر کعبه ترک بردارد

خدا اغاز كيهان با علي كرد
جهان جنبدنش با ياعلي كرد
شنيدستم كه چرخ عرش اعلي
الف تا ياي خود را ازعلي كرد

علی بگو که زمین بی علی نمی چرخد
علی بگو که فلک بی علی مدوّر نیست
علی بگو که علی از علی سخن گوید
علی بگو که جمالی به خودسخنورنیست

تنها به كلام حق سخن داشت علي
وز جامه ي زهد پيرهن داشت علي
پرسند اگر نشاني خانه ي او
گويم كه به كوي دل وطن داشت علي

شـُربِ مُـدام و لذّت ایمان فقط علیست
ماه صیام وروضه  رضوان فقط علیست
تنها در مدینه علم پیمبر است
تفسیر ناب و معنی قرآن فقط علیست

یارب دل مرده مرا احیا کن

برروی گدای نیمه شب درواکن

سوگندبه قطره قطره خون علی

پرونده اعمال مراامضاء کن

=====

هر چه د ا رم ا ز تود ا رم یا علی

بی تو روز و شب ندارم یا علی

از غـم مهـجـو ریت با خو ن  د ل

شعر خـو نین  می نگا رم یا علی

من که د ل بر تا ر مـویت بسته ام

همچو مویت  بی  قـرا رم یا علی

عا شـقی   و  مسـتی   و آ وا رگی

د ر فرا قـت گشـت کا رم یا علی

هـمـچو پا  ئـیـزم زهجرا نت و لی

و صل تو با شـد  بهـا رم یا علی

گر نگا هـی بـر من  مسکـیـن کنی

میکنی  مست  و خـمـا رم یا علی

ا ز گل رویت بسـی شـرمـنـد ه ا م

روسیا هم خوا ر خو ا رم یا علی

ا ی طبیب د رد جـســم وجـا ن من

مر هـم  من غـمگسا  ر م یا علی

یک نظر بر ا ین  د ل ا فسرده کن

ا ی مه شبهـا  ی  تا  ر م یا علی

میروی دامن کشا ن تا کوی دوست

میرو د ا ز کف  قر ا ر م یا علی

تا  بد ا ما  نت  نشینم   لحظه  ا ی

بر سر کو یت  غـبا  ر م یا علی

ا  ی   تو  شمع   کلبه  بـیچا رگا ن

روشنی  بخش  مز ا ر م  یا علی

تا  که  هنگا  م  ا  جل  یا د م کنی

بر زبا ن ذ کر تو د ا رم  یا علی

نا چشید  ه شر بت  و  صل  تو را

ترسم آ خر جا ن سپا رم  یا علی

جا ن من بر لب رسید ا ز ا نتظا ر

روز و شب د ر انتظا رم یا علی

===============

رخسا ر گیتی  گشته چو ن مهتا ب کوفه

با خون مو لا شسته شد محر ا ب کوفه

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مـولا پیا مـش با خـط  گلگـو ن  نو شـته

فزت و رب ا لکعبه را با خـو ن نوشـته

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

امشب ا ز آ ن د لد ا د ۀ د رخون نشسته

دعـوت کـنـد  فـا طـمۀ  پهـلـو شـکـسـته

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

با گریه می بنـد د حسـن چـشـم ترش را

از خون دل شوید حسین زخم سرش را

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

شرح غم و د رد عـلی ا مکا ن ند ا ر د

قـصــۀ غــربت عــلی پا یا ن نـد ا ر د

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

مظلوم علی مظلوم علی مظلوم علی جان

=============

مسجد کوفه تو د رروز جزا شا هد با ش       من که معصومترم ا ز همه مظلو مترم

مسجد کو  فه خد ا و ند  نگهد ا رتو با د        که د گر نشنوی آ و ا ی دعا ی سحرم

سرخ شد چهرۀ زرد م ا گرازخون سرم         با ز شد را ه وصال ا ز طرف دادگرم

خون دلها که پس ازمرگ پیمبرخورد م         ریخت در دامن محراب عبادت ز سرم

د رد ل  خا ک  بلرزد  بد نم  گر طفـلی        گویـد ا ی مسجد کوفه چه شـد آخـر پدرم

هرچه باشد پسرم خون علی دررگ توست     مهـربا ن با ش تو با قا تـل مـن ای پسرم

بد نم  را بسو ی خا نه عزیزا ن  مبرید         بگـذ ا ر ید  که  نا ن  بهــر یتیما ن ببرم

خلق گریند برا ی من ومن گریم ا ز آ ن        کامشب است جمله یتیمان همگی منتظرم

==========

امشب ا میرا لمؤ منین مهـمــا ن زهـرا ست    فرق د ونیمش بر سر د ا ما ن زهراست

امشب د و چشما ن علی درخواب نا زا ست  محراب کوفه خالی از ذکر و نما ز است

امشب رخ شیر خـد ارنگین زخـون ا ست      ا ز تیشه کین نخل ا یما ن سرنگون است

امشب د ل آ ل عـلی د را ضطـراب ا ست       از داغ بابا زینبش بی صبر و تا ب است

امشب یـتـیما ن  جـمـلگي  د ر ا نتظا رند      نا ن آ وری غیر ا ز علی د یگر ند ا رند

محراب ومنبر راخد اصاحب کجا رفت    یعنی عـلی ا بـن ا بیـطـا لب کجــا رفـت

==================

ما همه عشق به مولاي يتيمان داريم
بر خدا و به رسولش همه ايمان داريم
اشک در سوگ امامان هنر ملت ماست
رقــــت قلب زســــالار شـــهيدان داريم
از ازل تا به قيامت ز غم قتل حسين
کينه از ظلم زنا زاده ي سفيان داريم
شيعه هستيم و به آن بر خودمان مي باليم
مذهب خـــــويش زهــــــمراهي يزدان داريم
اين همه نعمت دلدادگي اهل البيت
همه از مــــرحمت پير جماران داريم
شکر ايزد کـه به دوران غياب قائم
مقتدائي به مثال شه خوبان داريم
فاش گويم به محب کاين نمط همواره بگير
چونکه خـــــير دو جهان را همه از آن داريم

===========

چون بيفتم ز پا علي گويم
يا كه خيزم ز جا علي گويم
گر بيفتد تنم به بحر بلا
من به بحر بلا علي گويم
گر دلم غرق غم بود غم نيست
من به هر ابتلا علي گويم
تا ببخشد خدا گناهم را
عوض هر دعا علي گويم
نيستم نا اميد از لطفش
بين خوف و رجا علي گويم
چون به محشر ز خاك برخيزم
من به روز جزا علي گويم
هر چه هست محب او هستم
دم به دم يك صدا علي گويم
كلب در بار مرتضايم من
بنده شاه لا فتا يم من
از ازل دل به مهر تو بستم
من به عهدي كه بسته پا بستم
نروم از دز تو جاي د گر
بي نوا و گداي تو هستم
دامنت را ز كف رها نكنم
تا بگيري تو از وفا دستم
گر گنهكارم و سيه روزم
من محب توام اگر سيه روزم
تا بيفتد به روي تو چشمم
چشم از جمله ما سوا بستم
جان زهرا مرا قبول نما
من هنرور غلام تو هستم
كلب در بار مرتضا يو من
بنده شاه لا فتايم من

==========

علی ز همسفر نیمه راه می گوید
علی شکایت ما را به چاه می گوید:
"بیا دلا که ز مردم به خود پناه بریم
ز دست مردم نااهل سر به چاه بریم"
چه در طبیعت ما مردمان فراهم بود
که ما شفیق نبودیم و چاه محرم بود؟
رها شدیم و گرفتار زرق و برق شدیم
میان برکه مال و منال غرق شدیم
به ما که مرد خداییم کفر چیره تر است
قلوب خلق ز"لیل المبیت" تیره تر است
حکیم واصل حق گفته است:"این سخن که منم
حجاب چهره جان می شود غبار تنم"
میان حق و علی خاک هم حجاب نشد
یکی ز مردم خاکی "ابو تراب" نشد
ببین ز جانب بازار کیست می اید؟
نگاه کن به گمانم علی ست می اید
به چند درهم ناچیز چشم دوخته است
علی برای عروسی زره فروخته است
در این میانه یکی پاک و رستگار نماند
به جز پلیدی مشتی گناهکار نماند
مکن شفاعت انان که رستگارانند
که مستحق کرامت گناهکارانند
بیا به خانه ی دل هل نزول کن اقا

بیا و خواهش ما را قبول کن اقا
به سر براهی ما احتیاجی ایا هست؟
سیاهی دل ما را علاجی ایا هست؟
نشانی ختم الله مان مجازی نیست
به نقش مهر جبین هایمان نیازی نیست
خدا گواست که من بوی یار می شنوم
صدای صیقل بر ذوالفقار می شنوم
میان باطل و حق چند استخاره کند؟
مگر که فکر مرا ذوالفقار چاره کند...
میان سینه ما خلق بی وفا .افسوس
برای حضرت مولا نمانده جا .افسوس
"علی علی" است به لبهایمان ولی پیداست
هنوز در شب دل هایمان علی تنهاست

=======

علی آن شیر میدان شجاعت

علی آن مظهر زهد و عدالت
همان سرچشمه علم و فضایل

 به آن زیبا ترین شکل و شمایل
علی دریای علم بیکران ها

که بود آگه به راه آسمانها
شب و تنها و نخلستا ن کوفه

ز نامردی آن مردان کوفه
دلش غمگین ز رنج روزگاران

 ز سستی و ز بد عهدی یاران
ز تنهایی چو سر در چاه می کرد

 ز غم ها شکوه ها و آه می کرد
چه می گفتا به شب اندر نهانی

به چاه از ناله های آسمانی
دعا می خواند و آنجا داد می زد

 ز درد و رنج و غم فریاد می زد
به یاد اشک آن زهرای اطهر

 ز فقدان و ز دوری پیمبر(ص)
به یاد فاطمه قلبش گرفته

 ز ناچاری غمش در دل نهفته
همان ام الحسن ، ام الحسینـش

گل یاسش و ام الزینبـینـش
به یاد محسن آن طفل شهیدش

که لعنت باد بر قاتل عنیدش
نماند از بهراویاران چندی

بجز قدر کم و تعداد اندی
سه تا ماندند زاصحاب پیمبر(ص)

فقط مقداد و سلمان و ابوذر
به یاد مالک اشتر که مردی

چو او هرگز نبود اندر نبردی
علی زیبا ترین نام دو عالم

علی اولی ترین اولاد آدم
علی آن اولین مرد مسلمان

که در جانش نشسته نور ایمان
به سیزده سالگی بهر پیمبر(ص)

 ولی گشت ووصی گشت وبرادر
علی آن وارث علم نبوت

علی آن صاحب حق امامت
علی معنای عشق آفرینش

 چراغ روشن تقوا و بینش
چرا می رفت نخلستان کوفه

 ز نامردی آن مردان کوفه
به نخلستان دور کوفه می رفت

 ز جور مردمان کوفه می رفت
به شب آن ناله های آسمانی

به اشک و ناله های آنچنانی
غمش پنهانی اندر چاه می گفت

 اگر شادی بدی با ماه می گفت
به هر جنگی که با کفار می شد

چو شیران حیدر کرار می شد
ز تنهایی چون سرمی کرد در چاه

 ز غم های دل و از غصه و آه
اگر چه درزمین تنها ..... بود

 به راه آسمان ها آشنا بود
به یاد رنج زهرا گریه می کرد

ز فقدان پیمبر مویه می کرد

========

باز ياران، ستمي از فلك آمد يادم

كه عجب نيست رسد گر به فلك فريادم
ابن ملجم چو به محراب، ز شمشير جفا

ريخت از فرق علي شير خدا، خون خدا
لرزه افتاد از آن واقعه بر عرش برين

وقت آن شد كه شود منهدم اركان زمين
زد ندا حضرت جبريل، به آواز جلي

گفت كاي واي كه شد كشته ز شمشير، علي
اين ندا از فلك آمد چو به گوش زينب

به فلك رفت جهانسوز خروش زينب
خون جگر،سوخته دل،شيفته حال، اشك افشان

 سوي بالين حسين و حسن آمد به فغان
گفت: خيزيد ز جا، صبح يتيمي بدميد

 مي ندانم ز جفا بر سر بابم چه رسيد
هاتفي حال ندا زد كه علي را كشتند

 مرتضي، مظهر حيّ ازلي را كشتند

========

من مانده ام تنهای تنهای
خسته شدم دیگر زدست شهرغم ها
وای شهرغم ها
چشم انتظار تیغ دشمن ( مانده ام من ، مانده ام من )
آیات مرگم را خدایا ( خوانده ام من ، خوانده ام من )
در آخرین صوت اذانم
برروی گل دسته چکید اشک روانم
ای مهربانم
گفتم خدایا خسته هستم ( راحتم کن ، راحتم کن )
از دست این مردم شکستم ( راحتم کن ، راحتم کن )
چشم انتظارم ابن ملجم
با تیغ خود آید زند بر روی فرقم
روی فرقم
شمشیر قاتل در غزایم ( گریه کرده ، گریه کرده )
محراب و منبر هم برایم ( گریه کرده گریه کرده )
هم فرق من امشب شکسته
هم از جفا امشب دل زینب شکسته
وای دل شکسته
راهی برای او بجوئید ( تا نمیرد ، تا نمیرد )
آهسته با زینب بگوئید ( تا نمیرد ، تا نمیرد )

مولای ما نمونهء دیگر نداشته است
اعجاز خلقت است و برابر نداشته است
وقت طواف دور حرم فکر می کنم
این خانه بی دلیل ترک برنداشته است
دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی
آیینه ای برای پیمبر نداشته است
سوگند می خورم که نبی شهر علم بود
شهری که جز علی در دیگر نداشته است
طوری ز چارچوب در قلعه کنده است
انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است
یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود
یا جبرِِییل واژهء بهتر نداشته است
چون روزروشن است که درجهل گمشده است
هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است
این شعر استعاره ندارد برای او
تقصیر من که نیست برابر نداشته است

=======

آیا سحری به رنگ خون دیدی تو
محراب و تو منبری چنین دیدی تو
خون بر در و دیوار و جماعت سر و رو
فرقی که به سجده لاله گون دیدی تو
آن زاده کعبه و امین حرمین
افتاده میان خاک و خون دیدی تو
آنکس که ستیز خیبر و بدر و احد
چون شیر بغرید چنین دیدی تو
آیا تو درون ظلمت شام سیاه
نان اور کودک یتیم دیدی تو
آیا دل پرز خون و گریان چشمی
از جور زمانه و زمان دیدی تو
او زخم تن و زبان که در طول زمان
با جان به خرید و دم نزد دیدی تو
آیا زمیان مردم کوفه و شام
مظلوم تر از علی کسی دیدی تو

========

علی امشب چرا بهر عبادت بر نمی خیزد؟
چرا شیر خدا از بهرطاعت بر نمی خیزد؟
خدا جوئی که از یاد خدا یکدم نشد غافل
چه رو داده که از بهر عبادت بر نمی خیزد؟
ازان ضربت که بر فرق علی زد زاده ی ملجم
یقین دارم که از جا تا قیامت بر نمی خیزد
به محراب دعا در خون شناور گشته شیر حق
دگر بهر دعا ان ابر رحمت بر نمی خیزد
زکینه ابن ملجم اتشی افروخت در عالم
که زین اتش به جز دود ندامت بر نمی خیزد
طبیب ان زخم سررا دید وگفتا با غم و حسرت
علی دیگر از این بستر سلامت بر نمی خیزد
نهد سر هر کسی بر استان مرتضی
از این درگاه تا روز قیامت بر نمی خیزد

========

ناله کن ای دل به عزای علی
گریه کن ای دیده برای علی
کعبه ز کف داده چو مولود خویش
گشته سیه پوش عزای علی
عمر علی عمره ی مقبوله بود
هر قدمش سعی و صفای علی
دیده زمزم که پر از اشک شد
یاد کند زمزمه های علی
تیغ شهادت سر او را شکافت
کوفه بود کوه منای علی
عالم امکان شده پر غلغله
چون شده خاموش صدای علی
نیست هم اغوش صبا بعد از این
پیک ظفر بخش لوای علی
منبر و محراب کشید انتظار
تا که زند بوسه به پاری علی
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت و مناجات و دعای علی
اه که محروم شد امشب دگر
چشم یتیمان ز لقای علی
مانده تهی سفره بیچارگان
منتظر نان و غذای علی
وای امیر دو سرا کشته شد
خانه ی غم گشته سرای علی
پیش حسین و حسن و زینبین
خون چکد از فرق همای علی
خواهم اگر ملک دو عالم حسان
از دل و جان باش گدای علی

كوفه آنشب آسمانى سرد داشت
سينه سينه در درونش درد داشت
آن غريبى كه دلش مظلوم بود
ميهمان خانه كلثوم بود
با حسين خود تكلم مى‏نمود
بر رُخ زينب تبسم مى‏نمود
در حيات خانه با اشكى روان
محو نور ماه بود و آسمان
از نگاهش رفته بود آنشب قرار
مى‏چكيد از لحظه هايش انتظار
شد به سوى مسجد كوفه روان
همچو هرشب نه شتابان و روان
خويش را آماده ديدار كرد
رفت و قاتل را ز خواب بيدار كرد
مأذنه پر بود از بانگ اذان
تيره بود امّا پگاه آسمان
اين نماز، آخر نماز عشق بود
آخرين راز و نياز عشق بود
ناگهان شد آسمان رنگ شفق
لاله روييد از سر معناى حق
تا كه شمشير عدو آمد فرود
تازه شد داغ گل ياس كبود
تا كه خون بر جانمازش پا نهاد
ياد آن سجاده خونين فتاد
شد به خون امضا وصيت نامه‏اش
غرق در خون شد سر و عمّامه‏اش
تنگ‏تر مى‏شد در او راه نفس
گفت يا زهرا به فريادم برس

==========

زمين و آسمان امشب غم و دردى دگر دارد
به پشت تيره ابرى، ماه چشمى پرگهر دارد
نواى مرغكانِ نغمه خوان در سينه بشكسته
به هرسو بنگرى مرغى سرازغم زير پر دارد
به نخلستان گذر كردم كه جويم حال مولا را
بديدم از دل غمگين من غم بيشتر دارد
هزاران بوسه بر پاى على اى خاك نخلستان
بزن امشب كه آن مولا سحر عزم سفر دارد
به گوش جان شنو امشب مناجات على اى دل
كه اين باشد كلام آخر و سوزى دگر دارد
به مسجد مى رود مولا پى انجام امرِ حق
دل و جانى همه تسليم امر دادگر دارد
دمى ديگر چو بگذارد به محراب عبادت رخ
زتيغ كين سرى پُرخون رخى هم رنگ زر دارد
على مهمان كلثومش بود افطار آخر را
كه از نان و نمك قوت غذايى مختصر دارد
به خون غلتيده در محراب، شير بيشه تقوا
در آن حالت نواى ديگر و شور دگر دارد
به ناگه نغمه «فُزتُ و رب الكعبه» زد مولا
بلى هر گفته كز دل سركشد بر دل اثر دارد

در خانه ی مولا نیست یک خاطرشاد امشب
ان قامت همچو سرواز پای فتاد امشب
برفرق سر عالم خاک غم و ماتم ریخت
از ضربت شمشیر فرزند مراد امشب
در کوفه زخم الود هر جا که یتیمی بود
باری ز غم و حسرت بر دوش نهاد امشب
دلها همه محزون است هر دیده پرازخون است
این محنت عظمی را بر کوفه که داد امشب؟

محراب علی از خون رنگین شده واویلا
در سوگ علی چشمی بی اشک مباد امشب

=========

بیا ای دوست تا باهم بسوزیم
چو شمع محفل ماتم بسوزیم
من و تو سوگوار یک عزیزیم
بیا تا هردو در یک غم بسوزیم
بیا چون شمع و چون پروانه باشیم
به گرد هم بررای هم بسوزیم
بیا با محرمان دمساز گردیم
چرا از طعن نامحرم بسوزیم
چو می خواهی در ان عالم نسوزی
همان بهتر در این عالم بسوزیم
به خورشید محبت ره توان برد
اگر یک صبح چون شبنم بسوزیم
چو می باید بسوزد سینه بگذار
بیاد عترت خاتم بسوزیم
کمال سوختن عشق علی است
مبادادر عزایش کم بسوزیم
نسوزد آفتاب حشر مارا
اگر از داغ او یکدم بسوزیم
(محمد)باز از سوز جگر گفت
بیا ای دوست تا باهم بسوزیم

========

بر قلب زينب ابر غم مي‏بارد امشب
سوز دلش بوي مدينه دارد امشب
زينب ز ابر ديده مي‏بارد ستاره
دارد به پيشاني بابايش نظاره
آرام بهرش سفره افطار چيند
در چشم او رخساره مادر بيند
اين عالمه غير معلم بي قرار است
آگه شده باباي او چشم انتظار است
آرامش او كرده زينب را پريشان
گويد پدر اينگونه قلبم را ملرزان
اي كاش من در كوچه سيلي خورده بودم
اينجا نبودم در مدينه مرده بودم
اي كوچه‏هاي كوفه از غربت بميريد
بوسه ز پاي رهبري مظلوم گيريد
اي خاك نخلستان ز رويش توشه بردار
خود را به زير پاي او آرام بگذار
مرغان عاشق راه مولا را بگيريد
او بي كس است امشب شما بهرش بميريد
امشب علي مات جمالي لاله گون است
ذكر لبش »انا اليه راجعون« است
خانه نشين داغ زهراي نجيب است
دلخسته از نامردي شهري غريب است
محراب را چون پشت در گلگون نمايد
بر شهر خونين او سر غربت بسايد
بهر علي هنگامه پرواز گرديد
تا كه ز پا افتاد دستش باز گرديد

علی، در صحنه گیتی همی تو نور یزدانی

به ایوان رسالت تکیه‏گاه دین و ایمانی
بزادت فاطمه بنت اسد در خانه کعبه

 بیمن مقدمت‏بشکافت آندم بیت رحمانی
علی، در ساحت گیتی تو یک الگوی انسانی

 به درگاه خداوندی به انسانها تو عنوانی
بشر در خلقت ذاتت‏بسی حیران و مبهوت است

 تو هستی سرور دوران علی، تو شیر یزدانی
برای دوستانت‏یا علی چون آب حیوانی

برای دشمنان دین تو، همچون برق سوزانی
توگفتی علم ازصدرم چوسیل ازکوهها جاریست .

 تو آن هستی که اسرار شب معراج می‏دانی
به تقوی و ورع تو سنبل پرهیزکارانی

 تو باب شهر علمی در ولایت جان جانانی
تو خفتی بستر پیغمبر آن شب بس خطرناکی

به ضرب وشست‏، بی همتا به حمله شیر غضبانی
نزاید مادر گیتی دگر مثل تو فرزندی

بدادی عمرو را مهلت، تو کان کظم واحسانی
تو در روز جزا هستی قسیم‏الناروالجنه

یکی دست تو آبست و دگر دست تو نیرانی
عدالت در جهان با تو تجسم کرد در دلها

برای تشنگان حق، تو همچون آب بارانی
علی، تو مرد مردانی، علی، تو شمس تابانی

علی، تو مظهر عدلی، علی، تو باغ رضوانی
به بحر آفرینش همچو هستی گوهر تابان

 به زهد و دانش و حکمت‏بسی اعجوبه انسانی
به دیوان قضاوت یا علی، سرچشمه عدلی 

 پناه و پشت مظلومان و دلجوی یتیمانی
کلام گوهرافشانت توان بخشد دل ما را

برای درد قلب دردمندان نیک درمانی
تو در جنگ احد آن قهرمان بیمثال هستی

 به شانت لافتی الا علی آمد، چه فرمانی
وجود نازنینت‏بر بشر فخر و شرف بخشد

همی در آسمان کون همچون ماه تابانی
شجاعان بشر درس شجاعت از تو آموزند

تو هستی کافران را بر صراط حق همی رانی
تو برکندی زجا آن باب خیبر با ید قدرت

 تو قطب عالم هستی تو رمز کون و امکانی
عزیزا گر به حق تو عاشق مولا علی هستی

به طی راه او باید ببندی عهد و پیمانی

=========

دلبر هر انجمن از دلبران باشد على
جلوه زن حقّ ، مظهرِ سر مظهر آن باشد على
خواست واجب در ازل تا جلوه بنماید زخود
خلقت احمد نمود و مثل آن باشد على
خواست آرد جلوه اى ازحسن خود بر ممکنات
احمد آمد جلوه اش جلوه کنان باشد على
«کنت کنزاً مخفیاً» شد علّت عرفان و خلق
احمد آمد گنج عرفان باب آن باشد على
بود واجب در عیان خود نهان از غیر خود
احمد آمد سرّ او سرگوى آن باشد على
گوش هوش آور بسوى معنى «اللّه نور»

احمدش مشکاة شد مصباح آن باشد على
نورآن باشد به خود ظاهر ،ظهور آرد به غیر
احمد آمد از احد نور و چنان باشد على
بود واجب نور چون ظاهر به خود بودى عیان
پس ظهور آورد در احمد و زآن باشد على
این بُوَد معنى که واجب نورباشد نوراز اوست
هم شد احمد نور او ، هم نور آن باشد على
در زمین و آسمان بنگر ببین آیات حق
روشن است ازمهر احمد ،زآن نشان باشد على
اسم اعظم شد نهان اندر کلام بسمله
هست احمد باء او ، نقطه در آن باشد على
کلّ قرآن فاتحه ، آن بسمله جمله به باء
از احد هر علم در احمد بیان باشد على
عشق درممکن سبب برجلوه واجب دراو است
احمد آمد عشق دار و عشق دان باشد على
عشق باشد مهر کامل با خداوند احد
خُلق احمد مهر او شد مهربان باشد على