ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

ای که ایمان به خداوند تعالا داری           اهل ایمان  چو شدی، ارزش والا داری

آیه ای آمده در سورۀ تحریم بخوان          امر کرده است دراین آیه خدا ی منان

حفظ بنمای خود واهل وعیالت ازنار         که بود هیزم آن پیکر شخص  بدکار

آتشی را که خدا کرده بیان در قرآن          جسم انسان گنهکار بود هیزم آن

ایهاالناس چه خوب است که اندیشه کنیم       با تفکّر رۀ دین را همگی پیشه کنیم

ما که ایمان به خداوند وپیمبر داریم            تا چه حدّی به قیامت همه باور داریم؟

هرعذابی که خدا وعده نموده  به جزا         به گنهکار رسد روز قیامت به سزا

هان بترسیم ازآن روز وازآن نارعظیم          به گنهکار مفرّی نبود غیر جهیم

سخت گیرند در آن روز نگهبانانش            که خدا راست چنین امروچنین فرمانش

آن ملائک که غلاظند و شداند همه             تحت فرمان خدا اهل عنادند همه

به کسی رحم نگردد چو بود اهل عذاب        ای بشر حال بیا خویشتنت را دریاب

فکر آن روز هم امروز بباید بنمود             از بدی دور شد وبر عمل خیر افزود

عمل ماست که تبدیل به آتش گردد             شرر افروز شده آتش بی غش گردد

مؤ من آن است که اینجا به عمل برخیزد       ازهوی وهوس وخواهش دل بگریزد

هم خودش عامل احکام خداوند شود           هم برای دگران منشأ  پیوند شود

آمرامرخدا باشد وناهی زگناه                  باعمل بردگران نیزشود مرشد راه

مؤمن آن است دراودغدغۀ دین باشد           لحظه لحظه همه دم عامل آئین باشد

هم به خود هم دگران خیروادب آموزد         سرراه دگران نیز چراغ افروزد

مؤمن ازدست وزبانش به امانند همه           ازغم ومحنت و دردش نگرانند همه

ای گنهکار خدارا درِتوبه باز است            توبه راگفته خداوند که چاره ساز است

نوبت توبه مبادا که به تأخیرشود              یادمان لحظه ای آید که دگر دیر شود

محسنی مرگ کمین کرده وما بی خبریم        بی خیالیم وازاین گردنه ها می گذریم

بارالها به محمد به علی وزهرا                خواب ماندیم   تو بیدار بفرما مارا

 محسن زاده

وقتی اسیر سفره افطار  می شوم

غافل زطعم جلوه دلدار می شوم

بعد از اذان مغرب و یک روز روزه دار

پر تا گلو شبیه یک انبار میشوم

چون کوهی از جهالت و ناشکری و ریا

بر شانه های ماه خدا بار می شوم

روزه سپر به آتش قهر خدا و من

از قهر روزه مشتری نار می شوم

آخر چه روزه است به جای سبک شدن

نفسم جلو گرفته و پروار می شوم

آخر چه روزه است که جای خضوع از آن

جرات گرفته به دیگران هار می شوم

آخر چه روزه است تهی از صداقتم

ظاهر فریب و گشته و مکار می شوم

روز آبروی روزه بریزد ز کرده ام

شب سر شکسته محفل ابرار می شوم

وقتی که شهرت است فقط نیت دلم

ذلت پذیر گشته خود آزار می شوم

در خواب غفلت آه اگر زندگی گذشت

پیک اجل صدا زده بیدار می شوم

گاهی که شور سینه زنی جان ببخشدم

از نو اسیر خدعه اغیار می شوم

با این همه قصور به امید فاطمه‌م

مهدی اگر بخواهد از انصار می شوم

آری مسیح فاطمه گر یاریم کند

گر چه بدم غلام علمدار میشوم