ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

قرآن چرا به روی زمین اوفتاده است

شمر لعین به صفحه او پا نهاده است

دیدم به چشم فاطمی خود عمو حسین....!

زهرا کنار مقتل تو ایستاده است

بعد از علی اصغر تو نوبت من است

این جرعه ها آخر و دردی باده است

دستم شکست ناله زدم فاطمه مدد

عباس مرتضی به من این یاد داده است

زهرا اگر که سینه شکسته به راه عشق

عبداللهت به راه تو سینه گشاده است

بر روی دامن تو عمو دست و پا زدم

این سرنوشت عاشقی عشق زاده است

باید تو را به خیمه زینب برم عمو 

بنگر که لرزه بر تن عمه فتاده است

ای دشمن سواره به نامردی آمدی

از روی اسب نیزه مزن او پیاد ه است

بوی حسن گرفته تمامی قتلگاه

گویا دگر زمان گذشتن ز جاده است

                                                     مجتبی روشن روان

خواستم پر بکشم بال و پرم سوخت عمو

از غریبی تو قلب پدرم سوخت عمو

از عطش دم نزدم از غم تو داد کشم

خواستم مثل تو باشم جگرم سوخت عمو

دستی از دست ندادم که به دست آوردم

لیک در دفع بلایت سپرم سوخت عمو

مانده در مشت عدو گیسوی پیشانی من

آنچنان کز غضبش موی سرم سوخت عمو

مادرم فاطمه را چون که صدا می کردی

از رخ نیلی او چشم ترم سوخت عمو

چون که شمشیر وثنان بر تو هجوم آوردند

زیر این بار ز پا تا به سرم سوخت عمو

تنم از تیر سه شعبه به تنت دوخته شد

خیمه از همهمهی ایر خبرم سوخت عمو

                                                     محمود ژولیده

یک نفس آمده ام تا که عمو را نزنی

که به این سینه مجروح تو با پا نزنی

ذکر لا حول ولا از دو لبش می بارد

با چنین نیزه سر سخت به لبها نزنی

عمه نزدیک شده بر سر گودال ای تیغ

می شود پر به سوی حنجره حالا نزنی

نیزه ات را که زدی باز کشیدی بیرون

می زنی باز دوباره شود ایا نزنی

نیزه ات را که زدی باز نمی شد حالا

ساقه نیزه خونین شده زرا تا نزنی

من از این وادی خون زنده نباید بروم

شک نکن این که پرم را بزنی یا نزنی

دست و دل باز شو ای دست بیا کاری کن

فرصت خوب پریدن شده درجا نزنی

                                                     علیرضا لک

هر چند به یاران نرسیدم که بمیرم

دیدار تو تو میداد امیدم که بمیرم

دیدم که نفس می زنی و هیچ کست نیست

من یک نفس این راه دویدم که بمیرم

با هر تپ افسوس نمردم که نمردم

در خون تو این بار که بمیرم

با دیدن هر زخم تو ای مزرعه زخم

از سینه چنان آه کشیدم که بمیرم

می گفتنم و می سوختم از ناله زینب

وقتی  زتنت نیزه کشیدم که بمیرم

شادم که در آغوش تو افتاده دو دستم

در پای تو این زخم خریدم که بمیرم

                                                     حسن لطفی

كرده در باغ رخت گشت و گذار عبداللَّه

داده از دست چو موى تو قرار عبداللَّه

ريخته در كف خود دار و ندار عبداللَّه

ديده چون بر رخ تو خون و غبار عبداللَّه

نيست آن كس كه نشيند به كنار عبداللَّه

سپر از دست بينداز كه من مى‏آيم

به هوادارى تو جاى حسن مى‏آيم

منم آن كس كه ز غربت به وطن مى‏آيم

عوض نجمه كنون من به سخن مى‏آيم

بسمل يك سر موى تو هزار عبداللَّه

منكه خورده گره اى دوست به كارم چه كنم

دست خطى چو من از باب ندارم چه كنم

منكه در نزد زنان شوق تو دارم چه كنم

جگرم سوخت بگو اى كس و كارم چه كنم

سوخت چون شمع شب افروز مزار عبداللَّه

قاسم امروز كه در حلقه آغوش تو بود

پشت خيمه ز غم عشق تو مدهوش تو بود

به گمانم كه دلم پاك فراموش تو بود

منم آن طفل كه دائم به سر دوش تو بود

از چه گويى كه بماند به كنار عبداللَّه

گر اسيرى بروم خصم تواَم خوار كند

واى از آن روز كه دون بر همه آزار كند

خاطر عمه توجه به من زار كند

دشمن آن لحظه يتيم تو گرفتار كند

بهتر آن است شود بر تو نثار عبداللَّه

موسى وادى شوقم يد بيضا دارم

بر روى سينه تو سينه سينا دارم

نجمه كو تا كه ببيند چه تماشا دارم

عالم امروز به كام است كه بابا دارم

پدر اينجاست به اغيار چه كار عبداللَّه

شأن تو نيست كه ره بر روى زانو بروى

گه به صورت بروى گاه به ابرو بروى

كو اباالفضل كه با قوّت بازو بروى

اكبرت كو كه به يك قامت نيكو بروى

گشته اين لحظه دگر دست به كار عبداللَّه

تير خود را بزن اى حرمله بيتاب شدم

ياد تابوت شدم غمزده باب شدم

از غم عشق عمو شمع صفت آب شدم

من مدال دم جان دادن ارباب شدم

همچو اصغر شده با تير شكار عبداللَّه

سر اگر در قدم يار نباشد سر نيست

خون من سرخ تر از خون على اصغر نيست

اى شه خسته مگر مادر من مادر نيست

نجمه را شرم ز گيسوى على اكبر نيست؟

نجمه را مى‏دهد امروز وقار عبداللَّه