ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

غم دل با که بگویم که بود محرم رازم؟

به نشینم به فراق رخ دلدار بسازم

من همان بلبل وحیم که به ویرانه نشستم

تا گلم آید و او را به نوایی بنوازم

شامیان خار مبینید مرا گوشه ی زندان

به خدا من گل گلزار خدا بوی حجازم

بگذارید بگریم که شبیه است به زهرا

عمر کوتاه منو گریه ی شب های درازم

 اشک نگذاشت که در آتش فریاد بسوزم

گریه نگذاشت که در سوز دل خود بگدازم

خم ابروی تو محراب نمازم شده امشب

جان گرفتم به کف از بهر قبولی نمازم

همه خوابند و من غمزده بیدار تو هستم

شاهدم این گلوی بسته و این دیده ی بازم

چه شد آن کودک شامی که مرا زخم زبان زد

تا که در پیش نگاهش به وصال تو بنازم

رنگم از دوری روی تو پریده است وگرنه

من نه آنم که به طوفان بلا رنگ ببازم

حاجت خویش بخواه از من دلسوخته (میثم)

که به ویرانه نشینی همه را قبله ی رازم

شعر از غلامرضا سازگارا (میثم )

گمشدۀ رقیه پیدا شده                       خرابه چون وادی سینا شده

عمه پدراومده امشب برم                  تا بزاره بر سر زانو سرم

حالا که اومد پدرم ازسفر                 به اوبگو رقیه ات راببر

عمه تو هم بگو به بابای من              از سر مرحمت زغمهای من

توهم بگو مردم شامی بدن                دخترتو با تازیانه زدن

منم میگم عمه کتک خورده بود          زخم دلش زکین نمک خورده بود

عمه بیا پیش رقیه بشین                   عمه بیا سر بابارا ببین

عمه بیا عمه که مهمونیه                  چرا سر مهمونمن خونیه

خرابه  رو شمع وچراغون کنید          بیاین سرش رو بوسه بارون کنید

زبسکه بابا دیده گرئیدنم                   با سر خود حالا اومد دیدنم

عمه غمش صبر منو ربوده              چرا لباش مثل تنم کبوده

منو اگر با تازیونه زدن                   به صورتم اگر نشونه زدن

سربریده شو چرا شکوندن               تو کوچه ها  برا چی می کشوندن

وقتی سرش میون طشت زربود         توی دلم میدونی چه خبر بود

 خودم دیدم بابا سرش توی طشت       چشاش به دنبال رقیه میگشت

بابام منو دوست داره من میدونم         من اینو از وضع نگاش می خونم

عمه سئوالم مگه بی جوابه                جواب بده عمه  جونم ثوابه

عمه چرا چوب به لباش می زدن        چرابه پیش بچه هاش می زدن

 دیدی بابا وقتی که قرآن می خوند       اون بی حیا دل مارا می سوزوند

با چوب خیزرون می زد رو لبهاش     کاشکی همون  جا من میمردم ای کاش

عمه ببین پیشونیش شکسته               زخم سرش رو هیچ کسی نبسته

عمه بابام داره نیگام می کنه              نیگاه  به صورت وپاهام می کنه

عمه میخوام درد دل آغاز کنم طومار غمهامو می خوام باز کنم

سر بابا مو رو زانو می گیرم            اون قده بوسش میدم تا بمیرم

سرش رو وقتی روی زانو گذاشت      همه دیدن رقیه طاقت نداشت

می گفت بابا خوش اومدی پدرجون     میزبان جون میده برای مهمون

فقط بگو رگهاتو کی بریده                کی تن تو به خاک وخون کشیده

بابا منو کی دل دو نیم کرده               کی منو این جوری یتیم کرده

بابا فدات شم اومدی بی خبر              حالا که اومدی منو هم ببر

زايرين ، من پيروى از رادمردان كرده ام

پيروى از نهضت شاه شهيدان كرده ام

باب من در كربلا جان داد و دين را زنده كرد

من هم آخر جان فداى امر قرآن كرده ام

من در درياى عصمت دختر شاه شهيد

كاين چنين افتاده ، جا در كنج ويران كرده ام

گرچه خوردم تازيانه از عدو در راه شام

در بقاى دين بحق من عهد و پيمان كرده ام

دخترى هستم سه ساله رنج بى حد ديده ام

كاخ ظلم و جور را با خاك يكسان كرده ام

پرده بردار ز رخساره بى پيكر خويش

بار ديگر بگشاى آن لب چون شكر خويش

بى تو شد صرت من ، چون ورق برگ خزان

دست من گير و ببر باز مرا در برخويش

شده ام بى تو اسير غم و ويرانه نشين

از چه آخر تو نگيرى خبر از دختر خويش

آنچنان رنج اسيرى ز تنم برده توان

كه دگر تاب ندارم بزنم بر سر خويش

كه بريده است - پدر جان - سر تو، تشنه لبان

چه كنم گر ندرم سينه پر اخگر خويش

آتش عشق تو نازم كه مجالم ندهد

تا كه آبى بفشانمزدو چشم تر خویش

اين گنج غم كه در دل خاك آرميده است

اين دختر حسين سر از تن بريده است

اين است دخترى كه پدر را به خواب ديد

كز دشت خون به نزد اسيران رسيده است

بيدار شد ز خواب و پدر را نديد و گفت

اى عمه جان ، پدر مگر از من چه ديده است

اين مسكن خراب پسنديده بهر ما

از بهر خود جوار خدا را گزيده است

زينب به گريه گفت كه باشد برادرم

اندر سفر كه قامتم از غم خميده است

پس ناله رقيه و زنها بلند شد

و آن ناله را يزيد ستمگر شنيده است

گفتا برند سوى خرابه سر حسين

آن سر كه خون او ز گلويش چكيده است

چون ديد راس باب ، رقيه بداد جان

مرغ روان او سوى جنت پريده است

اين است آن سه ساله يتيمى كه درجهان

جز داغ باب و قتل برادر نديده است

دانى گلاب مرقد اين ناز دانه چيست

از عاشقان كربلا اشك ديده است

معمور هست تا به ابد قبر آن عزيز

ليك قبر يزيد را به جهان كس نديده است