ذاکر کربلا :حاج سید عسگری داداش نژاد

دل من تنگه برات مي خوام بيام به حرمت
تا ضريحتو بگيرم به اميد کرمت
کي ميام به کاظمين ، تا کنم شيون و شين
بعد از اون يه سر برم ، سر تربت حسين
مولا مولا ابن الرضا(4)
*****
آسمون سينه از داغ تو بي ستاره شد
دلم از ماتم تو انگاري پاره پاره شد
اسيرم به غصه هات، مث بال کفترات
چه خوبه پر بگيرم ، بالاي صحن و سرات
مولا مولا ابن الرضا(4)
*****
شنيدم تو خونه هم غريب بودي تو بخدا
فداي غريبيات اي پسر امام رضا
حرمت برام بهشت ، عشق تو يه سرنوشت
خدا اسم خوب تو ، روي قلب من نوشت
مولا مولا ابن الرضا(4)

************************

عزيز جان رضايي، تو اوج شور و صفائي،

تو مروه اي تو منا ئی دلم شده حرم تو،

 بگيرم از کرم تو، برات کرببلا

واويلا واويلا واويلا واويلا(3)
*****
بدون عذر و بهانه، به دست مَحرم خانه، پاره شده جگرش
به اوج شور جواني، نه طاقتي نه تواني، زند صدا مادرش
او ناله مي کرد کنيزا، فرياد شعف مي زدند
ناله مي کرد که تشنه ام، ولي اونا کف مي زدند
کسي نبود جواب بده، به سوز و آه و ناله ها
ناله مي کرد واي جگرم، مي زد به حجره دست و پا
نه آبي، نه ياري، نه خواهري در برش
درونِ، صداها، صداي واي مادرش
واويلا واويلا واويلا واويلا(3)
*****
داغ غم او چه بسيار، خيره شده به در انگار، دو چشم تيره و تار
شبيه مادر خسته، بياد پهلو شکسته، به ياد درب و ديوار
تا ياد مادر ميومد، يادش ميومد اين غمو
مي گفت خدا لعنت کنه، اون که تو کوچه زد تو رو
يه ديوار، يه کوچه، يه مادر دلغمين
يه نامرد ، يه بانو، که گشته نقش زمين
واويلا واويلا واويلا واويلا(3)
*********************

کن بپا اي دل ناله و زاري
رو به مولا کن از پي ياري
جسم بي جان عزيز جان زهرا
روي بام خانه اش افتاده تنها
بر شرار حاصل او
خنده مي کرد قاتل او
وا غريبا وا اماما
*****
شد به غربت از او پذيرايي
کوثر زهرا شد تماشايي
روي خاک افتاده جسم اطهر او
گو يکي آرد کفن بر پيکر او
نور چشمان ترش کو
مادرش کو خواهرش کو
وا غريبا وا اماما
*****
شمع جانش شد قطره قطره آب
تا نسوز او ديگر از آفتاب
در کنار او کبوترها رسيدند
با پر خود روي او سايه کشيدند
شعله بر جانم کشيده
ماتم آن سر بريده
وا غريبا وا اماما

********************

پدر مرا خبر کنيد که لحظه هاي آخر
بخواند او کنار من ز روضه هاي مادر
بابا رضا بيا(4)
*****
منکه چون شمع سحر مي سوزد از پا تا سرم
در ميان حجره پر شد بوي عطر مادرم
در ميان سينه ام نمانده ديگر نفسي
هر چه گويم تشنه ام آب نمي دهد کسي
بابا رضا بيا(4)
*****
جان من آمد به لب شد لحظه هاي آخرم
مي زند آتش بجانم خنده هاي همسرم
همسر من با کنزان پشت در صف مي زند
مي دهم من جان ز کف او در برم کف مي زند
بابا رضا بيا(4)

*************************

چون صيد گرفتار غم و درد و بلايم ، من ابن الرضايم
جان مي دهم و پشت در بسته سرايم ، من ابن الرضايم
من مي روم و ياد غم کرببلايم
اي واي که شد همسر من قاتل جانم
من ابن رضايم
*****
اي مرگ مدد کن که من زار بميرم ، در غصه اسيرم
از زهر خلاصم کن و بگذار بميرم ، من جوان پيرم
بگذار که با سوز درون و لب عطشان
يکبار زنم ناله و صد بار بميرم
من ابن الرضايم
*****
من بي کس و بي ياور و بي يار و معينم ، دلخسته حزينم
عمري است فقط غصه و غم  گشته نصيبم ، کس نيست حبيبم
نه خواهري و نه مادري نيست کنارم
از بهر خلاصي روي لب امن يجيبم
من ابن الرضايم
**************************
اي مرگ مدد کن که من زار بميرم
اي زهر خلاصم کن و بگذار بميرم
بگذار در اين خانه که غمخانه ي من بود
تنها و غريب از ستم يار بميرم
بگذار که با سوز درون و لب عطشان
يک بار زنم ناله و صد بار بميرم
بگذار که چون فاطمه هنگام جواني
در خانه ي دربسته ي خود زار بميرم
بگذار که بي شيون آرام شوم آب
چون شمع که سوزد به شب تار بميرم
بگذار در اين خانه ي دربسته ي خاموش
از يار کشم محنت و آزار بميرم
بگذار چو مرغي که قفس قتلگهش بود
بيگانه و تنها و گرفتار بميرم

*****************************

يکي بود يکي نبود زير گنبد کبود
روي بوم خونه اي يه بدن افتاده بود
غربت و بي کسي از حال و روزش حاکي بود
آخه خوني بود لباش آخه موهاش خاکي بود
جگرش پاره شده همه ي تنش کبود
گوئيا که پيکرش به يه زهري سوخته بود
پيدا بود که با چشاش کسي رو صدا زده
روي خاکا غلطيده خيلي دست و پا زده
چي بگم که از غمش خون ز ديده ها مياد
آخه قصه ي منه روضه ي امام جواد
نمي گم از ستم ام فضل بي حيا
آخدا حرف مي زنم از وفاي کفترا
کفترا پر مي زدند همگي بالا سرش
تا ز آفتاب نسوزه بدن مطهرش
اما کاشکي آخدا کفتراي با وفا
مي بودند تو کربلا مي بودند تو قتلگاه
جاي زينب غمين به حسين غرقه خون
همگي با پراشون مي زدند يه سايه بون
آخه زينب نتونست پيش داداش بمونه
زدن و کشوندنش به زور تازيونه

******************************

دردامو به کي بگم من اشک تو چشمام حلقه بسته
همسرم پشت در و منتظر مرگم نشسته
جگرم مي سوزه از تشنگي و قلبم کبابه
يه کمي آب ، بخدا آب دادن تشنه ثوابه
رو به قبله شدم و اومده مادرم کنارم
پيش پاش مي خوام بلند شم بخدا رمق ندارم
اگه جسمم سه رو اينجا به روي بام لاله گون بود
اگه بال چند کبوتر روي جسمم سايه بون بود
ديگه بي کفن نبودم پيکرم يه پيرهن داشت
تابوتم کوهي ز گُل بود بدن من يه کفن داشت
ديگه طفلي نبود اينجا روي خاکا بکشونند
ديگه خيمه اي نداشتم پيش چشمم بسوزونند
سر جدمو بريدند تنش و بخاک کشيدند
خيمه هاش آتيش گرفت و بچه هاش رو خار دويدند

********************************

يارب ببين زمانه چکرده است با دلم
رنج و بلا عجين شده يک عمر با گلم
افتاده ام به حجره ي دربسته بي پناه
غير از اجل کسي نبود در مقابلم
آيا کسي چو من غم غربت کشيده است
آخر شريک زندگيم گشته قاتلم
لحظه به لحظه جان و تنم آب مي شود
پا تا به سر در آتش زهر هلاهلم
از بسکه دست و پا زده ام در هجوم درد
ريزد ز گوشه ي لبم آلاله ي دلم
درياي تشنگي به درون مي کِشد مرا
آنسوي حجره هلهله ها گشته ساحلم